Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Gedicht van Sinterklaas en een collum over sinterk...

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Gedicht van Sinterklaas en een collum over sinterk...: Vanmiddag kreeg ik dit gedicht binnen vanuit Aruba. Vind het zelf prachtig en wil het u zeker niet onthouden. Mocht u hier achter staa...

Transcendente Meditatie, afgekort TM, deel 2

De eerste ervaring
Gisteren mijn eerste inwijding gehad in TM. Enigszins sceptisch stond ik er nog bij, maar naarmate de inwijding vorderde voelde ik mij inwendig best prettig worden . De ceremonie duurde anderhalf uur, met het verkrijgen van de Mantra en het oefenen ervan. Daarna besloot ik naar Posterholt te gaan om te dansen. Nauwelijks 20 minuten binnen, na een drankje en een broodje, wist ik dat ik me hier niet prettig voelde. Buiten gekomen ontmoette ik een kennis die ik vertelde waarom ik wegging. Er kwam een man bij staan die hoorde dat ik naar Sittard zou gaan dansen. Hij besloot achter mij aan te rijden, wist dan ook waar het was. In het begin zat hij naast me, wat ik minder prettig vond. Echter al snel liep hij alle tafels af, maakte overal een praatje en ging zijn eigen weg. Wanneer hij me kwam halen en hij van alles lospeuterde, althans wat ik toeliet, gedroeg hij zich vlot, aardig, een echte charmeur. De complimentjes vlogen over zijn lippen. Alles wat ik had gedaan, had hij ook gedaan. Ik voelde gewoon dat het niet waar was. Hij had een eigen horecabedrijf gehad, Zes ton aan belasting moeten betalen etc. Aangezien ik dit soort haantjes gedrag al 9 jaar heb ondervonden en weet dat het allemaal leugens zijn, liet ik het voor wat het was. Het grappige is dat iemand anders mij vertelde; 'wacht maar tot er een jongere vrouw binnen komt, dan zie je hem niet meer.' Leuk zoals je eigen gevoel weer bevestigd werd. En ja hoor, er kwam er een binnen, nooit eerder hier gezien en weg was mijnheer. Inmiddels was het half tien, mijn eigen dansmaatje was niet gekomen. Een schat van een man, 92 jaar jong en danst nog zo heerlijk en vlot.

Ik merkte dat ik behoefte kreeg aan rust. De TM uitwerking begon ik te duidelijk te voelen. Er was verteld dat ik in het begin snel moe zou worden. Ik nam afscheid van mijn vrienden, Naar buiten lopend zag ik ineens dat mijn ex met zijn vriendin er ook waren. Ik had ze niet eerder opgemerkt. Ach, dacht ik, die denken nu zeker dat ik voor hen wegvlucht, jammer dan. "Geef ze dat gevoel voor overwinning," Maus. Helaas had ik mijn jas vergeten en moest nog eens terug. De moeheid was zo groot dat ik vrijwel direct het bed indook. Er was geadviseerd om niet te mediteren vlak voor het slapen gaan. Dat de uitwerking 's nachts zo groot zou zijn geeft anders aan.

Thuisgekomen deed ik als eerste mijn ketting en oorbellen uit. Plots schoot één oorbel uit mijn handen. Alles afgezocht. Het hoogpolige kleed onder de tafel vandaan gesjord, maar nergens iets terug te vinden. Dan de Heilige Anthonius en mijn engelen gevraagd. Letterlijk alles was afgezocht. De tafel, de stoelen, alles er om heen en op de grond. Wist het niet meer. Liep de kamer uit, vroeg hulp en ging me douchen. Tot mijn verbazing lag even later de oorbel gewoon op tafel, terwijl ik wist dat er niets had gelegen. Dit is me ooit één keer eerder gebeurd. Iedereen daarboven had me weer eens geholpen. Dank jullie wel.

Rond half vier werd ik wakker. Er gebeurden een paar dingen die nog een behoorlijke uitwerking op me hadden, terwijl ik dacht dat het afgelopen was. Het wakker worden gebeurde met een grote woede naar mijn ex en naar zijn vriendin. Naar hem begreep ik, maar niet naar haar, tot ik er echt naar keek. Waarom was zij mij niet even komen begroeten? Met haar heb ik niets gehad. Mijn conclusie dat hij weer de waarheid had verdraaid voor de zoveelste keer, om zijn eigen straatje schoon te vegen. Ik had er genoeg van, wilde die woede kwijt. Had genoeg van alle leugens en bedrog. Het moest afgelopen zijn. Zelfs dat stuk negatieve aandacht naar hen moest nu voorbij zijn. Nam een tijdschrift van de TM in handen om mijn aandacht af te leiden. Daar werd ik al rustig van. Om 3.36 uur kreeg ik het gevoel TM te moeten doen. Tijdens de meditatie werd ik af en toe afgeleid door de woede, maar gelijk daarop weer teruggebracht bij mezelf door de Mantra. Dat dit woord zo'n grote invloed op me zou hebben en direct daarop rust gaf, was een wonderlijk gevoel. Even later kwam er een beeld op van een kind van 4 of 5 jaar. Ik wist dat ik het zelf was. Ik liep vredig om de boerderij in Slotermeer, waar ik destijds was ondergebracht in een pleeggezin en keek trots naar de nieuwe gele klompjes. Ik huppelde en was blij. Ik liet het beeld even toe. Met het uitspreken van de Mantra, verdween dit vredige tafereel om zijn eigen weg te zoeken. Even daarna kwam het beeld van het kleuterschooltje in het dorp. De juffrouw die me op mijn vingers sloeg met een rietje. Ik was een duivelskind, omdat ik links schreef. Elke keer wanneer ik de pen automatisch in mijn linkerhand nam, sloeg ze haar frustraties er op los. Ook dit negatieve beeld verdween onmiddellijk bij het noemen van mijn Mantra. Kleine en grote beelden kwamen en gingen, zonder dat het pijn deed of andere invloeden uitoefende. Ik hoefde alleen maar weer naar mijn Mantra terug te gaan, alles zonder moeite, pijn of verdriet.

Precies 20 minuten later kwam ik terug uit mijn meditatie. Een vredig gevoel. Ik schreef een paar steekwoorden op, draaide me om, om te gaan slapen, toen een helder wit licht boven me verscheen. Ik was al half in slaap. Besloot er geen aandacht aan te schenken. Heb geslapen tot half tien de wekker ging. Zelfs toen bleef ik nog lang nasoezen. Dat vredige gevoel werkt nog steeds door. De tweede, derde en vierde les volgen komende dagen. Als TM mij nu al zo rustig kan krijgen na één les, hoe diep moet het dan niet werken wanneer ik alle lessen heb gevolgd? Ik hou u op de hoogte. Geen enkele meditatie heeft dit voor elkaar gekregen. Mediteren was voor mij een straf. Wat ben ik blij dat ik het advies van J. heb gevolgd om dit eens te proberen.

Nog een kleine nabeschouwing. Afgelopen vrijdag had ik twee nieuwe boekjes gekocht, geadviseerd door een goede vriendin. Het zijn boekjes te lezen van 8 tot 80 jaar. De titels zijn; Sara en haar gevederde vrienden en Sara en Seth. Beide boekjes lees je in één adem uit. Waarom? Er wordt zo vaak gezegd dat je alles los moet laten. Heel makkelijk gezegd, maar negen van de tien keer lukt het niet. Je weet niet eens hoe je dat moet doen. Dit was voor mij de reden om TM te gaan doen. Echter deze twee boekjes leggen op een hele simpele en vooral begrijpende manier uit hoe je je leven om kunt draaien. Zelfs een kind kan het begrijpen en inzien hoe het werkt. Misschien nog makkelijker dan een volwassene, omdat zij veel ontvankelijker zijn dan wij. Echter als volwassenen kun je het zeker begrijpen en inzien hoe het werkt, al vind ik het nog moeilijk. Tijdens de TM en het constant uitspreken van mijn Mantra begrijp ik nu al beter wat negatieve aandacht is en vooral hoe het los te laten. Ik heb mezelf een prachtig cadeau gegeven, dat is zeker.

Het is mijn eerste lesdag geweest, die al zo'n grote invloed heeft gehad. Ben heel benieuwd hoe de andere lesdagen verlopen. Hou u op de hoogte. Wie weet denkt u  misschien wel dat dit iets voor u kan zijn? Maus

De eerste blik kan het begin zijn van een nieuwe liefde

Het klopt, die eerste blik naar elkaar kan heel veel opleveren, mits je wel naar je gevoel luistert. Ik deed dat negen jaar geleden niet, maar in 1962 leverde diezelfde eerste blik mij een liefdevol huwelijk op. Een huwelijk waaruit drie kindjes werden geboren, uit volle overgave en liefde gemaakt. Een huwelijk vol zorg en financiële problemen door ziekte en andere zaken. Maar nooit werd beïnvloed door liefdeloosheid. Door onze slechte financiële toestand werden we van onverwachte kant jaren lang geholpen. Mijn neef had drie meisjes, waarvan er twee net boven de leeftijd waren van onze meisjes. Mijn andere nichtje had twee jongens net boven onze zoon. Zo kregen onze kinderen elk half jaar bijna nieuwe kleding van mijn familie, waar we heel dankbaar voor waren. Ze liepen er altijd even mooi en trots bij. Natuurlijk bedankte ik ze hiervoor maar ik vermoed dat ze nooit enig idee hebben gehad hoe het scheelde in onze financiële zorg. Wat er ook in ons huwelijk gebeurde, het woord Liefde stond 33 jaar lang in een krans boven ons hoofd geschreven. Ik kan me geen dag heugen, dat ik niet werd beetgepakt, geknuffeld en te horen kreeg: "Ik hou van je"

Dit is liefde



Die eerste ochtendkus met ongepoetste tanden met een knuffel was het allerbelangrijkste van de dag.

De eerste 15 jaar van ons huwelijks kreeg ik iedere dag ontbijt op bed. Meestal lag er een bloemetje bij uit de tuin. Dat het zo lang duurde was omdat ik in die jaren nooit dorst te zeggen dat ik liever met de kinderen en hem samen wilde ontbijten. Het brood was altijd in kleine stukjes gesneden en belegd. Ik hoefde het alleen nog maar te kauwen. De warmte, die arm om je schouder, de knuffels, dat is wat ik al die jaren het meeste heb gemist en nog steeds. Iemand die even naar je kijkt, of andersom, wanneer je net je ogen opendoet. Elkaar aankijkend en weten dat, wat de dag ook brengt, we weer een dag samen hadden. Natuurlijk waren we geen uitzondering en vonden ook ruzietjes plaats. Ze waren onbeduidend en meestal klein. Zoals bij velen ging het meestentijds om de kinderen. Ik was de strenge moeder en Berry de soepele vader. Toch was er ook een periode waarin het minder goed ging. De eeuwige pijnen die Berry had en zijn Jappenkamp verleden maakten dat hij 8 jaar aan alcohol verslaafd is geweest. Het ook weer heeft overwonnen uit liefde voor mij en zijn kindjes. We overwonnen alles samen, omdat zelfs in die periode de woorden "ik hou van je" des te meer van belang waren. Een extra betekenis kregen, zeker in het vreselijke gevecht met zichzelf, nadat hij met drinken was gestopt. Het bracht ons nog dichter bij elkaar.

Toen ik vanmorgen onderstaand verhaaltje van de Omraam las herinnerde het mij, vandaag precies 8 jaar en 11 maanden geleden, ook aan die eerste blik van mij naar die van mijn ex vriend. Tegelijk met die eerst blik zag en hoorde ik twee dingen. Het waren waarschuwingen die ik negeerde. Ten eerste dat hij net zijn vrouw had verloren, wat klopte. Toen had ik al moeten weten dat ik nooit aan de beurt zou komen. Nooit enige kans zou maken om in zijn leven een plek te krijgen die ik door mijn liefde voor hem verdiende. De tweede ingeving was; 'blijf weg van die man, je krijgt alleen maar verdriet. Ook dat klopte. Ik hoef er verder niet meer op in te gaan, er is genoeg over geschreven. Het boek is gesloten, een nieuwe boek is geopend. Het was een omweg die ik had kunnen vermijden als ik naar mijn gevoel had geluisterd. Het heeft me geleerd dat je na een omweg uiteindelijk toch weer terugkomt op de weg die is uitgestippeld voor je. Een weg van Liefde.

Die liefde kwam op een heel andere manier op mijn weg dan ik had kunnen vermoeden. Ik ontmoette twee mensen, een man en vrouw, op dat moment nog niet samen, maar wel voor elkaar voorbestemd. Beiden zijn in korte tijd heel veel voor mij gaan betekenen, maar ook andersom. We voelen elkaar aan en juist in deze moeilijke tijd zijn zij, naast mijn andere langdurige vriend, heel belangrijk geworden in mijn leven.

Sinds ik eergisteren heb gekozen om een nieuw leven te beginnen, te starten met TM (Transcendente Meditatie), is er een volledige verandering opgetreden in mezelf. Voor het eerst kan ik zeggen dat het boek écht gesloten is. Nu heb ik dat in die bijna negen jaar vaker gezegd, maar liet altijd de deur op een kier open staan. Die deur is definitief gesloten. Eergisteren heb ik eindelijk ingezien dat ik zelf belangrijk ben. Een nieuw zelfbewustzijn is boven gekomen. Ook mijn eigenwaarde is mijn hele leven nihil geweest. Een nieuwe eigenwaarde is geboren. Misschien is dat al 14 dagen geleden begonnen toen ik op advies van een goede vriend besloot naar Huub Verlinden in Nuth te gaan. Na het voorgesprek, waarin vaststond dat mijn zelfbewustzijn praktisch nihil was, werd mijn lichaam volgestouwd met allerlei magneetjes die meer uitwerking hebben gegeven dan ik ooit had kunnen voorzien. Nu ik zo zit te schrijven dringt het pas goed tot me door dat dit al de aanzet was tot mijn nieuwe leven. Dat de positieve consequenties zo snel zichtbaar werden door al deze nieuwe beslissingen had ik nooit kunnen voorzien. Ik kan er alleen maar dankbaar voor zijn. Dank je Huub Verlinden dat jouw magneetjes mij al zulke grote stappen heeft laten nemen.

Eigenlijk laat de nieuwe foto op Faceboek, Hyves, mijn websites en waar ik ook maar met foto op sta al zien hoe, de verandering een nieuwe uitstraling heeft gegeven. Was het toeval dat de woningbouw mij opnieuw heeft uitgezocht voor een fotosessie, waar ik zelf ook foto's van mocht gebruiken?

uuv Verlinden te gaan in Nuth  

Het nieuwe boek begon gisteren niet alleen met het schrijven van drie verhalen op één dag, maar nog meer met een andere, nieuwe energie. Dat het lichamelijk door de ziekte van Lyme nog wat slap is, doet daar geen afbreuk aan. Dat herstelt zich nu vast sneller dan ik voorheen dacht, al moet ik de klachten zeker niet onderschatten. Het kan je hele leven blijven opspelen. Natuurlijk hoor je wel waarschuwingen en lees je ook op internet veel hierover. Echter je denkt nooit dat het je zelf kan overkomen. Ik reed en liep nog steeds in het bos met blote armen en benen. Nu zal ik zeker bewuster opletten of er kleine beestjes op mijn lichaam zijn achtergebleven. In dit geval zat ik gewoon op de fiets en is het beestje vanuit een boom op mijn arm terecht gekomen.

Liefde!! Ik weet dat het op een dag weer in mijn leven zal verschijnen. Gek, jaren lang had ik er naar gezocht. Koos toen de verkeerde. Nu het zover is dat ik vrij ben, wil ik er even niet mee bezig zijn. Genieten van deze nieuwe eigenwaarde is heel belangrijk geworden. Genieten van mijn drie zwerfkatten waar ik gisteren over schreef. De positieve reacties hierop waren meer dan ik had gedacht. Het is wel een lange weg geweest tot waar ik nu ben. Het waren moeilijke levenslessen, die zeker niet zullen stoppen. Steeds opnieuw zal ik voor keuzes worden gesteld. Mijn nieuwe zelfbewustzijn en eigenwaarde verdienen wel dat ik dit keer de goede keuzes maak. Omwegen zijn er in mijn leven genoeg geweest, met zware lessen. Een mens komt altijd weer op de juiste weg terug wanneer de les geleerd is. Aangezien ik niet altijd luisterde naar mijn innerlijke stemmetje pakte ik mijn lessen niet altijd op. De belangrijkste les is, "luister naar je eerste gevoel." Naar de woorden die je persoonlijke gids je influistert. Jouw gids kan alles overzien en geeft een eerste innerlijk weten door. Helaas, wij mensen volgen niet altijd onze eerste ingevingen.

Er is veel om over na te denken, niets om je zorgen over te maken. (Matt Koepke)

Dit zinnetje kreeg ik vanmorgen via de Dagelijkse gedachte toegestuurd. Nadenken over "hoe nu". zal ik zeker. Zorgen maken? Nee, daar heb ik geen behoefte meer aan. Mijn nieuwe weg zal zeker duidelijk worden en negatieve zaken opzij schuiven. Het boek verleden is gesloten. Het boek toekomst is met een nieuw, onbeschreven blad geopend.  Ik weet dat ik niet de enige ben die rondliep met een slechte jeugd, aanrandingen en een verkrachting, pijn, verdriet en financiële zorgen, me steeds afvragend waarom? Eén ding weet ik zeker. Mijn toekomst kan vanaf vandaag alleen maar beter worden. Heb ik me meer te wensen dat dit?

Dagtekst van vrijdag 8 november 2013.
"Hoe vaak begint de liefde tussen twee mensen niet met een blik! Zij ontmoeten elkaar en door die eerste blik die zij elkander toewerpen, voelen zij een pure vreugde, alsof zij kristalhelder water drinken dat van de bergtoppen naar beneden komt. Het is daarna dat de dingen gecompliceerd en somber worden, omdat zij dichter bij elkaar willen komen en andere uitwisselingen willen. Er zijn geen betere uitwisselingen dan die via de blik. Je zult zeggen dat het onmogelijk is om het bij blikken te houden. Inderdaad, dat is waar, de meeste liefdesavonturen van mensen zijn daar om dit te onderstrepen. Maar welke mannen en
vrouwen denken niet met heimwee terug aan de eerste blikken die zij hebben uitgewisseld, aan heel die oneindig poëtische wereld die zich op dat ogenblik voor hen onthulde?"
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Dat dit verhaal pas vandaag verschijnt i.p.v.eergisteren, zoals beloofd op Faceboek en Hyves, komt omdat ik onverwachts een dag eerder naar de cursus 'praten met dieren' ben gegaan. Helaas had ik op mijn logeeradres geen internet. Mijn excuses hiervoor. Over deze cursusdag komt nog een uitgebreid verslag. Het was een bijzondere ervaring.

Vraag en antwoord van KP over bidden tot God n.a.v. het verhaal Transcendente Meditatie, woede en loslaten.

Hallo lieve Maus.
Ik lees altijd je verhalen met veel liefde die ik van jou krijg toegestuurd, maar over het laatste verhaal heb ik toch een vraag je hoeft mij niet te antwoorden maar ik ben erg benieuwd. Je schreef dat je vannacht om 3 uur wakker was en je eigen niet lekker voelde en zoals ik  toen heb begrepen heb je gebeden tot God en je gebed  is verhoord dat je een half uur later je eigen weer beter voelde. Maar wat heb je dan gebeden tot God want ik wil zo graag dat gebed ook leren. Zelf bid ik ook iedere avond voor ik slapen ga en ook iedere morgen als ik wakker wordt. Ik kan alleen maar het onze vader maar ik zou zo graag iets meer willen bidden maar ik weet niet hoe ik een gebed moet leren.

Lieve Maus als je niet wilt hoef je niet te reageren want je hebt misschien andere dingen aan je hoofd. Groeten uit Zeeland [slecht weer regen]. KP.

Sent: Thursday, November 07, 2013 8:23 PM

Mijn antwoord:

Natuurlijk beantwoord ik je vraag even, K. Ik bid niet echt, maar praat met God zoals ik me voel. Als ik het gevoel heb dat ik hulp nodig heb dan zeg ik waarom of bespreek mijn probleem. Soms, zoals vannacht, was ik best een beetje boos. Voelde Hem niet, maar ook met de engelen kreeg ik geen contact. Eigenlijk zoals je tegen je vrouw of tegen mij praat kun je ook tegen God praten, alsof hij je beste vriend is. Die mag je ook altijd alles zeggen, zelfs dingen die je pijn doen of storen.

In die andere wereld heerst alleen maar liefde. Dat wil niet zeggen dat wij die liefde ook zo voelen. Ik ben heel boos tot woedend op die relatie. Tegelijkertijd ben ik ook weer geneigd om te vergeven, wat me weer boos op mezelf maakt. Hoe kan ik daar rust in vinden, zonder slapeloze nachten? Door hulp te vragen, die ik in eerste instantie niet voelde, maar na zo’n tien minuten wel. We zitten niet vastgebakken aan alleen het Onze Vader of een Weesgegroetje, al is daar niets mis mee.

Zeg en vertel hem hoe je voelde vandaag. Dat je gelukkig of ongelukkig was. Vergeet daarnaast nooit te bedanken voor alle goed en slechte dingen die je hebt beleefd. De goede dingen omzat het je iets gaf en de slechte dingen waar je weer uit mocht leren. Behandel Hem als je beste vriend, die je alles mag vertellen. God is geen boeman. God staat heel liefdevol boven ons, Gelooft een mens nergens in, zelfs dan weet hij/zij dat er toch iets hogers is dan wij als mens zijn, waar je toch mee kunt praten.

Mocht je nog vragen hebben K, stel ze gerust. Als ik je kan helpen maak ik tijd.
Lieve groet en veel succes, Maus

PS. Vind je het goed dat ik jouw vraag en mijn antwoord ook op de site vermeld? Uiteraard zonder je naam te vermelden, hoogstens KP, maar zelfs dat mag weg. Die keuze laat ik bij jou. Het kan anderen met eenzelfde probleem misschien weer helpen. Je bent vast niet de enige die hiermee worstelt.

Hallo lieve Maus

Wat ben ik blij dat ik een reactie van jou heb gekregen. Ik ga het gewoon proberen om te praten tegen God en kijken hoe ik me dan voel. Je mag gerust mijn verhaal plaatsen op je site en KP als naam vind ik goed. Nou Maus slaap lekker, een goede nacht en morgen gezond weer op. Gr. KP.

Sent: Thursday, November 07, 2013 9:31 PM

 

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Mijn drie zwerfkatten

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Mijn drie zwerfkatten: 

Al jaren kwam een zwarte kat met witte vlekken in mijn tuin om zijn behoefte doen. Wanneer ik het zag joeg ik hem weg. Een groter probleem voor mij was dat hij steeds in mijn vogelhoek zat te loeren op een prooi. Afgelopen winter waren er dagen dat het min vijftien graden was. Dus kocht ik wat blikvoer en brokjes en gaf hem eten. Wel met de opdracht dat hij geen vogeltjes meer mocht vangen. Het was alsof hij het begreep. Lees verder op: http://hebjijdatnuook.blogspot.nl/

Transcendente Meditatie, woede en loslaten

Vanmorgen om kwart over drie wakker geworden met een heel negatief gevoel. Ben opgestaan. Heb om hulp en Licht van Boven gevraagd en nog geen tien minuten later werd ik rustig. Kreeg in tijd van 6½ uur drie verhalen door die straks ook op Faceboek en Hyves worden gezet.

Gisteravond was een voorlichtingsavond van Transcendente Meditatie, TM afgekort. Hoewel ik erheen ging met de gedachte, ‘ik zal wel zien’ voelde ik steeds meer dat ik door dit te volgen eindelijk rust zou vinden. Na de definitieve vriendschapsbreuk met mijn ex, bleef het een wirwar in mijn hoofd van boosheid, woede, afgewisseld met opnieuw de neiging om te vergeven. Echter als je mijn ziel aan je vriendin verkoopt, omdat je zelf een stommiteit hebt begaan, dan heb je letterlijk alle fasen van fatsoen overschreden. Daarnaast misbruik van me maakt door constant voor m’n voeten te gooien; ‘ik weet dat je van me houdt’. Dit is letterlijk mijn zwakke punt misbruiken. Na dit verraad heb ik definitief gebroken. Er staat zelfs geen kier van de deur meer open. Nota bene de week ervoor stond hij nog te huilen dat ik de vriendschap niet mocht verbreken en dan dit? Het is niet de eerste, maar wel de laatste kans die hij heeft gekregen

Zelf kwam ik er niet meer uit. Onbegrijpelijk dat er ondanks alles wat ik zelf met me heb laten

gebeuren, toch voor die man zelfs nog maar een stukje gevoel bleef zitten. Dit keer moest er radicaal door mezelf worden ingegrepen. Hem heb ik gezegd weg te blijven waar ik ook kom, anders kan ik mijn mond niet meer houden, ook niet tegen zijn vriendin, die helemaal geen idee heeft wat er werkelijk is gebeurt. Voor schut zetten bespaar ik iemand liever, ook al is dat andersom heel vaak in publiek naar mij toe gebeurt. Weken lang heb ik gepiekerd om uit dit dilemma te komen tot ik van een kennis over TM hoorde. In de jaren ’70 woonden wij in Friesland. Lelystad kreeg de primeur van het eerste TM centrum. In die tijd wilde ik er heen, maar dat kostte toen bijna net zoveel als wij in een jaar aan inkomen binnen kregen. In die tijd was TM alleen voor de rijke zakenmensen en managers bestemd. Grappig dat opnieuw een wens van vroeger wordt vervuld. Nu gaat het naar inkomen. Is nog veel, maar gelukkig had ik iets gespaard voor een computer. Dat moet nu maar even wachten.

Over mijn gevoel van innerlijke woede en erger tegen de rand van haat aan, moet ik eerst heenkomen. Transcendente Meditatie leer je in 4 dagen met anderhalf uur les. Je moet twee keer per dag 20 minuten met je mantra leren mediteren op een eenvoudiger manier. Je kunt het overal doen. Je leven wordt er lichter en makkelijker door. Je hersens werken beter en harder. Je lijf krijgt meer energie en ordening. Je creativiteit neemt toe. Er komt meer geestelijke en lichamelijke ontspanning. Lichaam en geest gaan samenwerken tijdens de meditatie door gebruik van de Mantra, wat heel diep door werkt. Binnen een paar weken voel je zelf al een duidelijke verandering. Buitenstaanders merken het eerder aan je dan jijzelf. Terwijl ik intens luisterde naar wat TM teweeg brengt in jezelf, werd mij vrij snel duidelijk dat ik hier moest zijn.

 De invloed van de voorlichtingsavond werd vanmorgen al snel duidelijk. Drie verhalen achter elkaar schrijven. Is nooit eerder voorgekomen. Zeker de laatste weken had ik moeite om één  verhaal op papier te krijgen. Bovendien liet ik door domme fouten ook nog een prachtig en ontroerend verhaal verloren liet gaan.

Het maakte mij duidelijk dat ik iets moest doen, om mijn probleem op te lossen. Ik wens niet langer een Loser te zijn, maar een mens die opnieuw gelukkig mag zijn. Wilt u ook informatie of meer weten wat TM inhoudt, kijk dan op de website: www.tmlimburg.nl of www.tm.nl

 

Over de inhoud van de cursus mag ik niets zeggen,

evenmin welke mantra ik krijg. De gevolgen van wat ik heb geleerd en tegen ben gekomen zal ik zeker nog in een verhaal laten weten. Informatieavonden zijn er meerdere keren in Vlodrop en over veertien dagen ook in Nuth. Hun motto is: "Leer het. Doe het. Geniet van de effecten."

Negatieve mensen die weinig met zichzelf doen, noemen het geitenwollen sokken publiek of belachelijk. Alles mag en ieder zijn mening. Er zijn sinds de jaren ’70 meer dan 600 onderzoeken gedaan in 32 landen, door 250 universiteiten. TM heeft een ieder die het heeft gevolgd positieve invloed en voordelen gegeven. Ik laat het u weten. Maus

 

Wat wensen wij voor onze kinderen en een ontroerend liefdesverhaal

Maus een paar maanden oud

Af en toe als ik artikelen van de Omraam lees, speciaal over kinderen, dan denk ik wel eens; 'waarom hadden wij niet eerder internet, zodat wij dit allemaal hadden kunnen leren.' Helaas bestaat en nog steeds geen school om te leren hoe je een kind moet opvoeden. Wij ouders krijgen later altijd te horen hoe verkeerd we alles hebben gedaan. Zouden zij het beter doen denk ik dan? In mijn ogen maken zij veelal dezelfde fouten, misschien net even anders dan wij het deden. Een mooi voorbeeld is dat wanneer kinderen het minder hebben gehad, zij hun kinderen juist overvloed geven. Ik maak het van nabij mee. De vraag blijft hoe het moet als deze kinderen het later minder goed hebben met hun eigen gezin. Zijn zij daar tegen bestand? Veelal niet. Helaas draait het in deze wereld alleen maar om geld en veel minder om liefde, terwijl liefde juist alles aan kan. Zowel armoe als rijkdom. Doordat Berry 23 jaar ziek is geweest is onze liefde voor elkaar alleen maar groter geworden. We droegen elkaar op handen, ondanks grote armoede en schulden. Liefde kan groeien of juist wegvallen door ziekte en/of armoede. Ons maakte het creatief.  Ik kan me herinneren hoe wij ooit voor Sinterklaas, voor onze twee meisjes prachtige poppenwiegjes maakten. Berry smeedde ze van oud ijzer, blank geschuurd, ovaal met allerlei versierselen. Ik had bij allerlei fabrieken stofrestanten gevraagd. Dozen vol kreeg ik gratis toegestuurd met de mooiste stofjes waar hier en daar fouten inzaten. Vol plezier zat ik iedere avond laat bekleding, dekbedjes, lakentjes en kussen plus een hemeltje te naaien. Er waren zelfs stoffen bij waar ik nieuwe kleertjes van kon maken. Alles vlug verstoppend als één van de kinderen naar beneden kwam. Het resultaat was beeldschoon. Helaas vond onze arbeid weinig respons. Beiden speelden er twee dagen mee, daarna was het over. Poppen vonden ze saai. Ze hebben er nooit meer één aangeraakt. Buiten spelen, spelletjes doen, vonden ze veel leuker. Afijn andere kinderen hebben er later veel plezier van gehad en wij van de voorpret, het maken ervan.

Wij hebben allemaal onze wensen wat betreft onze kinderen. Voor mij was de grootste wens dat zij   Soms vraag ik me af of ze wel ooit beseft hebben hoeveel verdriet in me zat, dat ik van de jongste zijn eerste lachje, stapjes en woordjes miste. Integendeel, het is me vaak verweten dat ik moe thuis kwam. Te moe om direct even aandacht te geven, die ze zo hard nodig hadden. Trok me dan even terug met een boek, om energie op te laden. Pas na het eten had ik weer energie genoeg om spelletjes te doen, huiswerk te controleren of creatief bezig te zijn met ze. Met de baby te knuffelen en de laatste fles te geven.
iemand zouden leren kennen die net zoveel van hen zouden houden als hun vader en ik. Dat ze gelukkig waren in hun jeugd, ondanks het feit dat ik door de ziekte van Berry moest werken. Na de geboorte van de jongste moest ik de vijfde dag al aan het werk, anders raakte ik mijn baan kwijt. Bij de baas waar ik werkte bestond geen regeling om zes weken voor en na de geboorte thuis te mogen blijven. Zelfs die tien dagen kraamtijd was me niet gegund. Ik praat nu over de jaren '60 en '70. De kinderen liet ik goed verzorgd achter bij Berry. Hij was de beste vader die ze konden hebben. Nog steeds hebben ze geen idee hoeveel het van me vroeg om onze drie kinderen de hele dag te moeten missen, waarvan de jongste net vijf dagen oud was.

Wat wensen wij voor onze kinderen. Een mooie vraag. Mijn vraag was en is nog steeds dat zij, nu zij volwassen zijn, het geluk in zichzelf mogen vinden. Respect en begrip hebben voor hun eigen inzichten en fouten die zij maken. Dat zij geloven in het hoogste goed, in God. Zij hun weg in het leven mogen vinden waarin zij beseffen dat liefde belangrijker is dan welk geld ook. Dat zij een relatie hebben vervult van liefde en plezier. Dat ze genieten van elke dag, elk uur, elke minuut en seconde dat zij leven. Er zijn nog vele kleine wensen, maar de belangrijkste heb ik hier genoemd. Onze kinderen zijn in liefde gemaakt en die liefde hebben wij samen ons hele leven uitgedragen naar hen. Wat zij ervan hebben opgepikt is iets waar ze zelf over na mogen denken en eventueel door kunnen geven, zonder door te slaan naar de andere kant. Maus

Deze week las ik een prachtig verhaal over echte liefde, welke ik hieronder nog eens zal vermelden. De tranen springen in je ogen bij het lezen ervan.

GETROUWD OF NIET, DIT MOET JE LEZEN …

Die avond kwam ik thuis en terwijl mijn vrouw het eten opdiende, hield ik haar hand vast en zei: “Ik moet je iets vertellen”. Ze ging zitten en at in stilte. Weer zag ik de pijn in haar ogen.

 Plotseling wist ik niet hoe ik het moest zeggen maar ik moest haar laten weten waaraan ik dacht. “Ik wil scheiden”. Ik sneed het onderwerp op kalme wijze aan. Ze leek niet gekwetst door mijn woorden. In plaats daarvan vroeg ze zacht: “Waarom?”. Ik vermeed haar vraag, wat haar boos maakte. Ze gooide haar kippenpootje weg en schreeuwde mij toe: “Jij bent geen man!”. Die avond hebben we niet meer met elkaar gepraat. Ze huilde. Ik wist dat ze wilde uitzoeken wat er mis gegaan was met ons huwelijk maar ik kon haar nauwelijks een bevredigend antwoord geven; ik had mijn hart verloren aan Jane. Ik hield niet meer van mijn vrouw, ik had slechts medelijden met haar.  Met een diep gevoel van schuld schreef ik een scheidingsovereenkomst waarin stond dat zij ons huis, onze auto en 30% van de aandelen van mijn bedrijf mocht hebben. Ze keek er vluchtig naar en scheurde het voorstel in stukken. De vrouw die tien jaar van haar leven met mij gedeeld had, was een vreemde voor mij geworden. Het speet mij van de door haar verspilde tijd, inzet en energie maar ik kon niet terugnemen wat ik gezegd had want ik hield zo verschrikkelijk veel van Jane. Eindelijk begon ze hard in mijn gezicht te schreeuwen, wat ik verwacht had dat zou gebeuren. Voor mij was haar geschreeuw eigenlijk een soort opluchting. Het idee van echtscheiding waardoor ik al enkele weken geobsedeerd was, leek nu gerechtvaardigd en duidelijker.

De volgende dag kwam ik erg laat thuis en vond haar aan tafel terwijl ze iets zat te schrijven. Ik at niet en ging regelrecht naar bed en viel snel in slaap omdat ik moe was na een gebeurtenisrijke dag met Jane. Toen ik wakker werd, zat ze nog steeds te schrijven aan tafel. Het kon mij niet schelen dus ik draaide me om en sliep weer.  De volgende ochtend presenteerde zij haar echtscheidingsvoorwaarden: ze wilde niets van mij maar had een maand opzegtermijn nodig vóór de scheiding. Ze vroeg mij om gedurende die maand samen een zo normaal mogelijk leven te lijden. Haar redenen waren eenvoudig: onze zoon moest examen doen over een maand en ze wilde hem niet verstoren met ons gebroken huwelijk.  Ik kon mij hierin vinden. Maar er was meer: ze vroeg me mij te herinneren hoe ik haar op onze huwelijksdag de bruidssuite in had gedragen. Ze vroeg mij om haar iedere dag van de komende maand uit onze slaapkamer naar de voordeur te dragen. Ik dacht dat ze gek geworden was. Alleen om onze laatste dagen samen draaglijk te maken, accepteerde ik haar vreemde verzoek. 

Ik vertelde Jane over de scheidingsvoorwaarden van mijn vrouw. Ze lachte hard en vond de eisen belachelijk. “Het maakt niet uit welke trucjes ze toepast, ze zal de scheiding onder ogen moeten zien”, zei ze minachtend. Mijn vrouw en ik hadden geen lichamelijk contact meer gehad sinds ik mijn wens om te scheiden zo duidelijk tot uitdrukking had gebracht. Dus toen ik haar de eerste dag naar de voordeur droeg, voelde het voor beiden onwennig. Onze zoon klapte achter ons in zijn handen en riep: “Papa houdt mama in zijn armen!”. Zijn woorden bezorgden mij een gevoel van pijn. Van de slaapkamer naar de zitkamer, dan naar de deur; ik liep meer dan tien meter met haar in mijn armen. Ze sloot haar ogen en zei zacht: “Vertel onze zoon niet over de scheiding”. Ik knikte, terwijl ik een beetje ondersteboven was. Ik zette haar buiten neer. Ze liep naar de bushalte om naar haar werk te gaan. Ik reed alleen naar mijn kantoor. Op de tweede dag handelden wij beiden veel gemakkelijker. Ze leunde op mijn borst. Ik kon de geur van haar blouse ruiken. Ik realiseerde mij dat ik lange tijd niet heel goed naar deze vrouw gekeken had. Ik realiseerde mij ook dat ze niet jong meer was. Er waren fijne lijntjes in haar gezicht ontstaan en haar, haar begon grijs te worden. Ons huwelijk had zijn tol geëist. Een kort ogenblik vroeg ik mij af wat ik haar had aangedaan. Op de vierde dag, toen ik haar optilde, voelde ik een gevoel van intimiteit terugkeren. Dit was de vrouw die tien jaar van haar leven aan mij gegeven had. Op de vijfde en zesde dag realiseerde ik mij dat ons gevoel van intimiteit weer aan het groeien was. Ik vertelde Jane hier niet over. Het werd met de dag gemakkelijker om haar te dragen. Misschien dat de dagelijkse oefening mij sterker maakte.

Op een ochtend was mijn vrouw haar kleding voor die dag aan het uitkiezen. Ze trok diverse jurken aan maar kon de geschikte jurk niet vinden. Toen verzuchtte ze: “Al mijn jurken zijn te groot geworden!”. Plotseling realiseerde ik mij dat ze zo mager geworden was en dat dit de reden was waarom ik haar makkelijker kon dragen. Plotseling zag ik het in … ze had zoveel pijn en verbitterdheid te dragen in haar hart. Onbewust stak ik mijn hand uit en raakte haar hoofd aan.  Op dat moment kwam onze zoon de kamer binnen en zei: “Pap, het is tijd om mama naar beneden te dragen”. Voor hem was het dragen van zijn moeder door zijn vader een belangrijk onderdeel van zijn leven geworden. Mijn vrouw gebaarde onze zoon dichterbij te komen en ze hield hem stevig vast. Ik wendde mijn gezicht af omdat ik bang was van gedachten te zullen veranderen op het laatste moment. Daarna hield ik haar in mijn armen, liep van de slaapkamer door de zitkamer naar de gang. Haar arm lag op een zachte en natuurlijke wijze om mijn nek. Ik hield haar lichaam stevig vast, net als op onze trouwdag.

 Maar haar sterk verminderde gewicht maakte mij verdrietig. Op de laatste dag kon ik nauwelijks een stap nemen toen ik haar in mijn armen hield Onze zoon was al naar school gegaan. Ik hield haar stevig vast en zei: “Ik heb niet opgemerkt dat er in ons leven een gebrek aan intimiteit was”. Ik reed naar kantoor…. en sprong snel uit de auto, zonder deze op slot te doen. Ik was bang dat elke vertraging mij van gedachten zou doen veranderen. Ik liep naar boven. Jane deed de deur open en ik zei tegen haar: “Sorry, Jane, ik wil niet meer van mijn vrouw scheiden”. Ze keek naar me, verbaasd, en raakte toen mijn voorhoofd aan. “Heb je koorts?” vroeg ze. Ik haalde haar hand van mijn voorhoofd. “Sorry, Jane”, zei ik, “ik ga niet scheiden. Mijn huwelijksleven was saai, waarschijnlijk omdat zij en ik de details van ons leven samen niet meer op waarde wisten te schatten, niet omdat we niet meer van elkaar hielden. Nu realiseer ik mij dat ik, sinds ik haar op onze huwelijksdag over de drempel van ons huis tilde, haar moet vasthouden tot de dood ons scheidt”. Jane leek plotseling wakker geschud te worden. Ze gaf mij een harde klap en sloeg de deur dicht. Ik hoorde haar in huilen uitbarsten. Ik liep de trap af en reed weg. Bij de bloemist op weg naar huis bestelde ik een boeket voor mijn vrouw. De verkoopster vroeg mij wat zij op het kaartje moest zetten. Ik lachte en schreef: “Ik zal je elke ochtend naar buiten dragen tot de dood ons scheidt”.

Die avond kwam ik thuis met het boeket in mijn handen en een glimlach op mijn gezicht. Ik rende de trap op en vond mijn vrouw in bed – dood. Mijn vrouw had maandenlang gevochten tegen KANKER en ik was zo druk geweest met Jane dat ik dat niet eens gemerkt had. Ze wist dat ze binnenkort zou overlijden en wilde mij behoeden voor ongeacht welke negatieve reactie van onze zoon als wij de scheiding zouden laten plaatsvinden. In de ogen van onze zoon ben ik in ieder geval een liefhebbende echtgenoot. De kleine details van onze levens zijn de dingen die er echt toe doen in een relatie. Het is niet het huis, de auto, eigendom, geld op de bank. Deze dingen creëren een omgeving waarin geluk kan gedijen maar kunnen op zich geen geluk geven.

 Dus vind de tijd om de vriend/vriendin van je echtgenoot/echtgenote te zijn en doe de kleine dingen voor elkaar die intimiteit veroorzaken. Heb een echt gelukkig huwelijk! Als je dit niet deelt, gebeurt er niets met je.  Als je het wel doet, zou je je huwelijk wel eens kunnen redden. Veel mislukkingen in het leven zijn mensen die zich niet realiseerden hoe dicht ze bij succes waren op het moment dat zij opgaven. Denk eraan dat liefde de grootste schat is. Zonder liefde is er niets en met liefde is alles mogelijk. Liefde verdwijnt nooit, zelfs niet als de botten van een geliefde tot as verworden zijn. Net zoals de geur van sandelhout nooit verdwijnt, zelfs wanneer het helemaal vergaan is. Liefde is de basis van de ziel en het is onvernietigbaar en daardoor eeuwig. Schoonheid kan vernietigd worden maar liefde niet.”

DEEL DIT VERHAAL NADAT JE HET GELEZEN HEBT, STUUR DIT VERHAAL DOOR. Carine Respaillie.

Dagtekst van donderdag 7 november 2013

"Tegenwoordig zijn ouders zich ervan bewust dat zij invloed kunnen uitoefenen op de fysieke en psychische opbouw van hun kinderen, wanneer zij, te beginnen bij het moment van de conceptie en daarna tijdens de zwangerschap, een werk doen met de gedachte. Maar dat is niet genoeg: zij moeten weten wat zij voor hun kinderen moeten wensen. En wat zij moeten wensen, is dat in hun kinderen het hoogste ideaal van goedheid, van liefde, van broederschap voor alle mensen mag wonen, en het is niet van belang via welke vaardigheden dit ideaal zich zal manifesteren. Hoeveel ouders dromen niet van succes, fortuin en roem voor hun kinderen, zonder te weten welke beproevingen zij hun op die manier bereiden! Terwijl wanneer zij voor hen een leven als zoon, als dochter van God wensen, zij echt voor hun welzijn werken; want wat ook de moeilijkheden en beproevingen zijn waar deze kinderen later doorheen zullen gaan, zij zullen onder de bescherming van de Hemel staan en weldoeners van de mensheid
worden." Omraam Mikhaël Aïvanhov