dinsdag 14 november 2017

Lichamelijke klachten die je nooit mag negeren

 Leestijd 5 minuten 16 reacties 07 nov '17
Soms geeft je lichaam signalen af die kunnen wijzen op iets ernstigs. Het is daarom niet altijd verstandig, om te denken dat een klacht vanzelf wel over gaat. Welke lichamelijke klachten mag je niet negeren?
Welke klachten vragen om medisch ingrijpen?
Wanneer klachten snel opkomen en ze hebben zich niet eerder vertoond, dan zijn dat in veel gevallen klachten die je serieus moet nemen. Vaak zijn deze zorgwekkender, dan klachten die zich over een langere periode ontwikkelen.
Brandende voeten of benen
In het merendeel van de gevallen komen brandende voeten voor bij aandoeningen van de zenuwen. Het blijkt één van de eerste symptomen van diabetes te zijn. Dit komt omdat het perifere zenuwstelsel is aangetast. Wanneer je last hebt van brandende voeten of benen, laat de huisarts er dan naar kijken.
Pijn op je borst
Pijn of druk op je borst, is niet altijd direct een indicatie van hartklachten. Ook stress, slokdarmkrampen, hyperventilatie of een ontsteking kunnen een scherpe pijn op de borst veroorzaken. Echter, wanneer de pijn gepaard gaat met zweten, kortademigheid of misselijkheid dan is het verstandig om naar de huisarts te gaan. Neem altijd het zekere voor het onzekere.
Plotselinge hoofdpijn
In de meeste gevallen is hoofdpijn heel vervelend, maar niet levensbedreigend. Echter, wanneer de hoofdpijn acuut is en gepaard gaat met nekpijn, dan kan dit duiden op een hersenvliesontsteking. Wanneer je ouder bent dan 50 jaar en je voelt een nieuw soort, heftige en bonzende hoofdpijn of pijn aan de slapen? Ga ook dan naar de huisarts. Dit kan wijzen op een hersentumor of een ontsteking van een bloedvat in het hoofd.
Plotseling gewichtsverlies
Er is pas sprake van plotseling gewichtsverlies wanneer je (ongewenst), in 1 maand 5% gewichtsverlies hebt ervaren, of 10% gewichtsverlies in het afgelopen half jaar. Er zijn vele oorzaken van plotseling gewichtsverlies. Zo kan het komen door een verhoogd energieverbruik, waarbij je minder voedingsstoffen opneemt dan dat je binnenkrijgt. Dit kan komen door bepaalde chronische infectieziekten, ontstekingen, COPD, het gebruik van drugs of extreme lichamelijke activiteit (zoals veel sporten). Maar het kan ook komen door het verlies van voedingsstoffen. Dit kan komen door diabetes en bepaalde darmziekten, waarbij het lichaam veel voedingsstoffen verloren laat gaan en er niet genoeg wordt opgenomen. Daarnaast wordt kanker vaak geassocieerd met onverklaarbaar gewichtsverlies, net als problemen met je hormoonstelsel.
Lichtflitsen
Vlekjes in het gezichtsveld komen bij veel mensen voor. Ze worden veroorzaakt door troebelingen in het glasvocht en zijn meestal onschuldig van aard. Echter, wanneer je lichtflitsen in het oog ervaart dan kunnen deze veroorzaakt worden door een netvliesloslating. Belangrijk hierbij is om te testen of de flitsen in één oog of in allebei je ogen voorkomen. Vaak verdwijnen deze flitsen vanzelf, maar aanhoudende flitsen die gepaard gaan met vele zwarte vlekjes in het gezichtsveld, zijn een reden om onmiddellijk naar je huisarts te gaan.
Kortademigheid
Er bestaan veel oorzaken voor kortademigheid, de één is wat onschuldiger dan de ander. Hartfalen kan één van de oorzaken van kortademigheid zijn. Wanneer iemand last heeft van hartfalen kan hij of zij al kortademigheid worden na een kleine inspanning maar ook zonder enige inspanning. Dus ben je langere tijd regelmatig kortademig, ga dan naar je huisarts. Helemaal wanneer dit gepaard gaat met pijn op de borst, koorts, een piepende ademhaling of extreem gehijg.
Opgezwollen benen
Opgezwollen benen wordt veroorzaakt door een plaatselijke ophoping van lichaamsvocht (oedeem). Vele dingen kunnen hier de oorzaak van zijn. De meeste zijn onschuldig en kunnen vrij gemakkelijk verholpen worden. Andere zijn ernstiger. Het kan namelijk wijzen op hartfalen, schildklierproblemen of een nierziekte. De nieren zijn dan niet meer in staat om genoeg vocht en zout uit je bloed te filteren. Dat stapelt zich onder andere in de benen op. Wanneer een gezwollen been plotseling opkomt, dan wijst dit meestal op een acute verstopping van een ader of lymfevat. De meest voorkomende oorzaak is een diepe veneuze trombose. Met andere woorden een bloedprop die een ader verstopt. Vaak heb je dan ook pijn in de kuit en het been kan wit zijn en klam aanvoelen.
Hevige buikpijn
Buikpijn kan veel verschillende oorzaken hebben. Over het algemeen is de oorzaak van buikpijn niet ernstig. Wanneer je hevige buikpijn hebt, die in aanvallen optreedt dan kan dit duiden op galstenen en nierstenen.
Langdurige vermoeidheid
We zijn allemaal weleens een keer vermoeid, maar ben je langdurig vermoeid of echt uitgeput, dan is er misschien iets aan de hand. Bij chronische vermoeidheid zijn mensen continue moe bij de minste inspanning. Men spreekt van het chronisch vermoeidheidssyndroom, als de vermoeidheid samengaat met klachten zoals spierpijn, hoofdpijn, keelpijn en een algeheel gevoel van malaise.
Aanhoudende koorts
Koorts wordt in de meeste gevallen veroorzaakt, doordat ziekteverwekkende bacteriën of virussen het lichaam binnendringen. Het is een belangrijk mechanisme van ons lichaam bij de bestrijding van ziektekiemen. Wanneer de koorts samenvalt met een verkoudheid dan is het vaak niet nodig om je zorgen te maken. Maar je moet wel contact opnemen met je huisarts wanneer:
  • Er geen duidelijke oorzaak is voor de koorts.
  • De koorts samen gaat met bijvoorbeeld buikkrampen, branderig gevoel bij het plassen en/of een overdreven suf- en slaperigheid.
  • De koorts langer dan 12 uur aanhoudt.
Vage onverklaarbare pijnen
Gedurende langere tijd nergens zin in hebben, somber, pijn in je ledematen hebben en lusteloos zijn. Dit kunnen signalen zijn die kunnen wijzen een depressie. Helaas zoeken veel mensen geen hulp, vaak omdat ze denken dat hun probleem niet ernstig genoeg is. Echter, een arts zal deze klachten altijd serieus nemen, en met hulp is er vaak iets aan te doen.

Bronnen: WebMD, nhg.org en vumc.nl


woensdag 4 januari 2017

De overleden buizerd en het valkje

Het valkje uitvergroot
Vandaag 20 jaar geleden stierf Berry. Hij werd destijds in België begraven, omdat het plan was daar te gaan wonen. Achteraf bleek dat voor mij alleen een onmogelijke taak. Dus lag hij daar eenzaam in een vreemd land. Echter het is geen probleem om regelmatig het graf te bezoeken. Ik combineer het met fotograferen en tanken, wat in België meer dan 20 eurocent per liter goedkoper is. Zo ook vandaag. Op de terugweg moest ik iets ophalen in Duitsland. Ja, ik woon nu eenmaal in zuid Limburg, dus 3 landen die bij elkaar liggen, wat maakt dat ik Europa doorreis in een uurtje tijd. Heel leuk.

Even voorbij Roosteren liepen de wilde paarden, waarvan ik er één op 28 november vorig jaar een healing had gegeven. Ik kon de jonge hengst niet vinden tussen de groep. Ze liepen nogal verdeeld over een groot terrein. Jammer, ik had hem graag ontmoet om te kijken hoe zijn been was genezen. 

Het valkje
Even later zag ik een kleine valk die op vloog van de lantaarnpaal waar hij op zat. In plaats van weg te vliegen bleef hij naast de paal biddend hangen, zodat ik foto’s kon maken. Nadat ik klaar was, vloog hij weg, de landerijen over, naar het natuurgebied achter Roosteren. Nog geen kilometer verder zat er weer één op de lantaarnpaal. Opnieuw kreeg ik de ruimte om foto’s te maken voor hij verdween. Ik schakelde mijn TomTom in om richting Duitsland te rijden.

Op de K5, een nieuwe weg, in Duitsland net over de grens, zag ik een aangereden buizerd liggen. Ik wilde stoppen, echter er zat er weer ééntje bovenop mijn bumper. Wat een ergernis. Begrijpen de mensen die dit doen niet hoe gevaarlijk het is en dat je je hele leven pijn hebt omdat zij zo nodig in je auto moesten klimmen, omdat ze niet tijdig genoeg konden remmen, toen ik moest stoppen?


De eerste de beste afslag ging ik van de K5 af en reed via een secondaire weg terug naar de brug die over deze weg ligt. Hier kon ik mijn auto parkeren. Voorzichtig klom ik langs het talud naar beneden en liep een stuk langs de grote weg terug. De automobilisten begrepen er niets van, het is daar verboden toegang. Toch moest de buizerd daar weg, dat voelde ik. Vlak bij hem gekomen moest ik goed luisteren en kijken. De buizerd lag in een bocht, dus was ik vanaf de linkerkant van de weg niet te zien, wanneer ik midden op de weg stond om de buizerd op te rapen.


Ik nam hem in mijn armen. Een automobilist van de andere kant stopte naast me en was blij dat ik de vogel had opgeraapt. Hij was overleden. Zijn lijfje was nog niet stijf, het was kort geleden gebeurd, besefte ik. De buizerd had bloed aan zijn kopje en ergens onder aan zijn lijfje. Langzaam liep ik met hem terug, of was het een haar? Ik weet het niet. Dankbaar was ik dat ik hem vrij ongeschonden kon 
De buizerd
oprapen en in mijn armen had.


Terug bij het talud zocht ik een mooi plekje om hem te begraven. Halverwege zag ik een boom met er omheen een kuiltje. Het was glad door de gevallen sneeuw van afgelopen dagen, maar het lukte moeizaam om bij de boom te komen. Voorzichtig legde ik de buizerd op zijn zij neer. Zodat zijn kopje net iets hoger lag. Daarna dekte ik hem toe met hooi en gras zodat hij niet zomaar ontdekt zou worden. Natuurlijk vloeide er een traan, hij was zo mooi en gaaf. Opeens liet hij een klein veertje los, alsof hij dat als aandenken gaf. Het was de 2e keer dat ik een dode buizerd in mijn armen had. Moest ook weer even denken aan het eekhoorntje anderhalve maand geleden.

Onderweg naar huis ontmoette ik opnieuw een buizerd, niet ver van de plaats waar de andere begraven was. Hij vloog zo dicht langs mijn auto en ik krijg zoveel tijd om hem te fotograferen, dat ik verbaast was. Zou het een bedankje zijn? Normaal blijven ze op grote afstand van me.


Waarom vind ik steeds overleden dieren onderweg? Een vraag die ik mezelf steeds weer stel wanneer ik er weer eentje vind. Het geeft een dankbaar gevoel, omdat ik weet dat zij weg willen van de wegen waar ze na hun dood vermorzeld worden door autobanden. Ze laten dit heel duidelijk weten en voelen. Of is het mijn eigen gevoel?

zaterdag 31 december 2016

Mijn nieuwjaarswens voor iedereen op aarde


De kaarsjes die op mijn website branden zijn bedoeld voor al die mensen die familie, vrienden, huis en haard verloren hebben door oorlogsgeweld. God ik vraag U. Wilt u dit geweld stoppen door zoveel mogelijk engelen van U naar deze oorlogsgebieden te sturen om te helpen dit geweld te stoppen? Misschien dat het bij een enkeling doordringt dat macht en geld niets oplevert, alleen liefde kan deze wereld mooier maken. Niemand verdiend dit geweld. Geef Uw kracht en steun aan allen die dit hard nodig hebben. Dank U God dat U naar mijn gebed en mijn verlangen naar liefde en vrede op de wereld wilt luisteren en wilt helpen om een betere wereld te krijgen.
Dan heb ik nog een vraag:
Wilt u onze regering en ook al die regeringen van andere landen laten inzien dat zij respect moeten hebben voor hun bevolking en het beste met ze voor hebben. Dat zij luisteren naar hun mensen en niet langer uit zijn op eigen macht en gewin? Ik weet God dat U geen invloed uit wilt oefenen op onze vrije wil en graag ons de hand wilt reiken. Ik wil iedereen vragen om mee te bidden voor vrede over de hele wereld, zelfs wanneer u niet geloofd. Er is een hoger iets dat ook naar u wil luisteren.
Ik wens u allen een mooi uiteinde en een gezegend 2017 vol liefde, gezondheid en geluk, Maus

Wilt u ook een kaarsje branden ga dan naar mijn website 

vrijdag 30 december 2016

Nieuwe inzichten en een wens voor het nieuwe jaar 2017


Deze onderstaande woorden schreef Miloux vandaag op haar Facebook en ik heb ze gekopieerd, omdat ze voor iedereen gelden. Ze zijn zo waardevol en menig keer heb ik er over geschreven dat jijzelf het belangrijkste bent en voor jezelf mag zorgen en keuzes maken. Dat is soms heel moeilijk en voor sommigen lijkt het een onmogelijke taak. Maar bedenk dat niets onmogelijk is in het leven en dat het kracht geeft aan jezelf maar ook nieuwe inzichten. Door te kiezen voor jezelf, wat beslist niet egoïstisch is, kies je ook voor de ander. Je bent namelijk in staat om veel meer te geven wanneer je in je eigen kracht staat. Lieve mensen, ik wens u allen een prachtig jaar toe, vol liefde, gezondheid, geluk en vooral plezier in jezelf


De woorden van Miloux (zie facebook):  Ik geef mijzelf wat een ander mij nooit heeft kunnen geven en wellicht ook nooit kan geven. Ik besefte me dat dat waarschijnlijk het beste geschenk is dat je jezelf kunt geven en niet iedereen gegeven is. Het maakt dat het verlangen en de hang naar een relatie ergens onderaan mijn lijstje staat en het schrijven bovenaan.

maandag 19 december 2016

Kerstverhaal de vierde wijze

De vierde Wijze
Een kerstverhaal over Artaban, de vierde Wijze uit het Oosten
In de tijd dat Augustus keizer was van het Romeinse rijk en koning Herodes in Jeruzalem regeerde, leefde er in Perzië een man die Artaban heette. Artaban was een geleerde en wijze man. Hij wist veel van de geneeskracht van planten en kruiden en als het donker was bestudeerde hij de sterrenhemel.
In oude profetische boeken had hij gelezen dat in het Joodse land een koning geboren zou worden, die licht en vrede zou brengen over de hele aarde.
Als teken van zijn geboorte zou een grote nieuwe ster aan de hemel verschijnen.
Artaban had dit verteld aan drie andere wijze mannen die de sterren bestudeerden. Zodra de ster was verschenen, wilden ze samen naar Jeruzalem reizen om de nieuwe koning te begroeten en hem geschenken te brengen. En omdat ze op verschillende plaatsen in Perzië woonden, hadden ze afgesproken dat ze alle vier op reis zouden gaan zodra ze de nieuwe ster aan de hemel zagen. Bij een tempel niet ver van Babylon zouden ze op elkaar wachten. Daarna konden ze samen door de woestijn naar het Joodse land reizen. Op een avond toen Artaban weer op het dakterras van zijn huis naar de sterren keek, ontdekte hij een grote heldere ster, die hij nog nooit eerder had gezien.
"Dit moet het teken zijn!" dacht hij. "De koning is geboren. Ik zal er heengaan om hem te begroeten."
De volgende dag verkocht hij zijn huis met al zijn bezittingen en voor het geld dat hij ontving kocht hij drie edelstenen: een blauwe saffier, een rode robijn en een witte parel. Daarna besteeg hij zijn paard en ging snel op weg naar de tempel waar zijn vrienden op hem zouden wachten. Ze hadden uitgerekend dat ieder daar, tien dagen na het verschijnen van de ster, zou kunnen zijn. Na de tiende dag zouden ze vertrekken, ook als een van hen nog niet was aangekomen. Het was immers mogelijk dat die verhinderd was de reis te maken door ziekte of door een andere oorzaak.
Artaban moest elke dag een lange afstand afleggen om op tijd bij de tempel te komen. Eindelijk tegen de avond van de tiende dag zag hij de vervallen muren van de stad Babyion. Na een korte rust en een maaltijd reed hij weer verder. Nog drie uren rijden en dan zou hij zijn vrienden ontmoeten in de tempel. Artaban verheugde zich erop hen weer te zien en samen met hen verder te kunnen reizen. Hij reed nu door een donker bos van dadelpalmen waar het maanlicht maar nauwelijks kon doordringen. Zijn paard liep langzaam, voorzichtig zijn weg zoekend. Plotseling bleef het staan voor een donker voorwerp dat op de weg lag. Artaban liet zich van zijn paard glijden en zag een man op de grond liggen. In het zwakke maanlicht keek hij naar het bleke gezicht. Hij had het vermoeden dat het een Joodse man was. Er woonden nog steeds veel Joden in Babylon sinds het Joodse volk honderden jaren geleden daarheen in ballingschap was gevoerd.
Artaban dacht dat de man dood was. Hij kon niets meer voor hem doen. Bovendien had hij geen tijd voor een oponthoud. Hij keerde zich om en wilde zijn paard aan de teugel langs het lichaam van de man leiden. Maar toen hoorde hij een diepe zucht en hij voelde dat de man de zoom van zijn mantel vastgreep.
Artaban schrok. De man leefde nog en hij moest hem helpen. Maar dat betekende ook dat Artaban te laat bij de tempel zou komen. Zijn vrienden zouden vast denken dat hij niet op reis was gegaan en zij zouden zonder Artaban vertrekken. Een ogenblik stond Artaban in tweestrijd. Als hij de man zo liet liggen, zou hij zeker sterven. In elk geval moest hij hem wat laten drinken.
Uit een beek haalde hij water en bevochtigde daarmee de droge mond en het voorhoofd van de man. Van een geneesmiddel, dat hij altijd bij zich had, maakte hij een drankje en goot dat voorzichtig tussen de lippen van de zieke man. Zo was hij lange tijd met hem bezig en langzamerhand kreeg de man zijn krachten terug en kon hij weer iets zeggen.
"Wie ben je?" vroeg hij. "Waarom ben je hier gekomen om mij van de dood te redden?"
"Ik heet Artaban en ik ben op weg naar Jeruzalem om de nieuwe koning van de Joden te zoeken, die licht en vrede zal brengen. Nu moet ik weer snel verder reizen. Hier heb je nog wat brood en een kruidendrank. Je zult nu gauw weer sterk genoeg zijn om naar huis te gaan."
De Jood hief zijn bevende hand op naar de hemel en zei: "Moge de God van Abraham, Izaak en Jakob je zegenen. Ik heb niets wat ik je als dank kan geven, maar ik kan je wel vertellen waar je de Messias kunt vinden. Onze profeten hebben gezegd dat hij in Bethlehem geboren zal worden."
Het was al ver na middernacht toen Artaban weer verder reed en de zon kwam op toen hij bij de tempel aankwam. Zijn vrienden waren al vertrokken. Onder een steen vond Artaban een stuk perkament waarop stond geschreven: "We hebben gewacht tot na middernacht. Volg ons door de woestijn!"
Teleurgesteld ging Artaban op de grond zitten en dacht: "Hoe kan ik de woestijn doortrekken op een uitgeput paard en zonder voedsel? Ik moet terug naar Babylon, mijn saffier en paard verkopen en een kameel en voedsel voor onderweg kopen. Zal ik mijn vrienden ooit inhalen?"
Een paar weken later reed Artaban door de woestijn, hoog gezeten op een kameel, schommelend als een schip op zee. Hij kwam langs Damascus, zag de sneeuwtoppen van de Hermon, het blauwe water van het Meer van Galilea en reed door de vallei van de Jordaan. Hij kwam in Bethlehem aan, drie dagen nadat de drie Wijzen Jozef en Maria met het kind hadden gevonden en hun geschenken van goud, wierook en mirre hadden gegeven. Artaban was doodmoe van de lange reis, maar ook blij dat hij nu eindelijk de nieuwe koning zou zien en hem zijn robijn en parel kon geven.
Bij de open deur van een klein huisje bleef Artaban staan. Daar zat een vrouw met een kind op schoot en gaf het te drinken. Artaban vroeg de vrouw of ze drie vreemdelingen had gezien die een pasgeboren kind kwamen zoeken.
"Ja, ik heb ze gezien," zei de vrouw, "dat waren rijke mannen die hier kwamen op hun kamelen. Ze brachten goud, wierook en mirre mee voor het kind van eenvoudige mensen, die uit Nazareth kwamen. Maar na een paar dagen zijn ze onverwachts weer weggegaan. En die man uit Nazareth is midden in de nacht met zijn vrouw en zoontje vertrokken. Er wordt gezegd dat ze gevlucht zijn naar Egypte omdat Romeinse soldaten onderweg zijn om het kind te zoeken. Ik begrijp het niet, het waren heel gewone mensen en ik kan me niet voorstellen dat ze iets misdaan hebben.
Plotseling hoorden ze vrouwen schreeuwen: "De soldaten van Herodes! Ze willen onze kinderen doden!"
De vrouw werd doodsbleek. Ze drukte het kind tegen zich aan en kroop in de donkerste hoek van de kamer. Artaban ging breeduit in de deuropening staan, zodat niemand naar binnen kon. De soldaten, die dichterbij kwamen, keken de indrukwekkende vreemdeling aarzelend aan. De aanvoerder van de troep wilde Artaban opzij duwen, maar deze bleef onbeweeglijk staan. Kalm zei hij: "Als je me met rust laat, geef ik je deze kostbare robijn."
Begerig griste de aanvoerder de schitterende edelsteen uit zijn hand en riep tegen de soldaten: "Doorlopen! Hier is geen kind!" De vrouw bedankte Artaban met tranen in de ogen. Ze zei: "U hebt mijn kind gered. Moge de Heer u vrede geven!"
"Nu heb ik alleen nog maar de parel over voor de koning die ik zoek," dacht Artaban en weer ging hij op reis, nu naar Egypte waar hij het kind met zijn ouders hoopte te vinden. Maar waar moest hij daar zoeken? In Alexandrië ging hij naar een Joods rabbi en vroeg hem om raad. De rabbi las hem voor van een perkamenten rol waarop profetieën over Israël waren geschreven. Hij zei: "De koning, die je zoekt, kun je niet vinden in een paleis of bij rijke en machtige mensen. Zoek hem bij de armen, bij zieken en gevangenen." Artaban ging op weg. Hij zag veel arme mensen, hij bezocht zieken en kon velen genezen door zijn kennis van geneeskrachtige kruiden. Ook kwam hij in gevangenissen. Hij probeerde te troosten en te helpen waar hij kon. Het leek soms alsof hij zijn eigenlijke doel had vergeten, maar zo nu en dan, als hij helemaal alleen was, haalde hij uit een verborgen plekje in zijn gordel de parel te voorschijn en keek ernaar.
Zo gingen drieëndertig jaren voorbij, maar de koning die hij zocht vond hij niet. Zijn donkere haren en baard waren grijs geworden. Artaban was oud en moe. Met een groep Joodse pelgrims trok hij naar Jeruzalem waar de Joden hun Paasfeest zouden vieren bij de tempel. Daar liep Artaban door de nauwe straten en stegen, nog steeds zoekend om zich heen kijkend.
Er hing een dreigende sfeer. Donkere wolken trokken samen boven de stad. En een grote menigte mensen liep opgewonden in de richting van de westelijke stadspoort. Aan een paar Perzische Joden, die ook die kant op gingen, vroeg Artaban wat er aan de hand was. "We gaan naar Golgotha," antwoordde ze, "daar buiten de stadsmuur zal een terechtstelling plaatsvinden van twee beruchte rovers. En tegelijk met hen zal Jezus van Nazareth gekruisigd worden. Deze man heeft wonderbare dingen gedaan voor zieke en ongelukkige mensen. Hij heeft veel volgelingen onder het arme volk. Pilatus, de stadhouder, heeft hem tot het kruis veroordeeld omdat hij beweerde de "Koning der Joden" te zijn. Haastig liepen de Perzen weer door. Artaban was doodsbleek geworden en stond te trillen op zijn benen. Was die Jezus van Nazareth de koning, die drieëndertig jaar geleden in Bethlehem was geboren en die hij al die jaren had gezocht? En werd hij nu gekruisigd? Hoe was dit mogelijk? "Misschien kan ik hem nog vrijkopen met mijn parel!" dacht Artaban. En zo snel als zijn oude benen hem konden dragen liep hij met de menigte mee naar de poort.
Daar kwam plotseling uit een zijstraat een troep soldaten, die een meisje met zich mee sleepten. Haar jurk was gescheurd en ze schreeuwde het uit van angst. Artaban bleef staan, hij had medelijden met haar. Het meisje zag aan zijn kleren dat hij een Perzische geleerde was. "Help me!" riep ze. "Mijn vader kwam ook uit Perzië, maar nu hij dood is hebben ze me als slavin verkocht. Red me van wat erger is dan de dood!"
Artaban beefde. Hij had nog maar één kostbaar geschenk voor de koning die hij zocht. Tijd om lang na te denken was er niet. Hij nam de parel uit zijn gordel en hield hem in zijn open hand. Verbaasd en begerig keken de soldaten naar de glanzende steen. Ze lieten het meisje los, grepen de parel en verdwenen.
Op hetzelfde moment werd het aardedonker en een aardbeving deed de grond trillen. De muren van de huizen schudden heen en weer. De mensen vluchtten zo snel mogelijk de poort uit, maar Artaban bleef staan. Hij had geen haast meer en hij was niet bang. Zijn laatste geschenk voor de koning had hij weggegeven. Hij had geen hoop meer hem nog te vinden. Zijn zoeken was afgelopen.
Opnieuw deed een aardschok de grond trillen. Een steen uit een muur viel op het hoofd van Artaban en hij viel neer. Hevig geschrokken knielde het meisje dat door hem was bevrijd, naast hem neer. Het was alsof hij met iemand sprak die zij niet kon zien. Ze zag zijn lippen bewegen en ze hoorde hem fluisteren: "Maar Heer, wanneer zag ik u dan hongerig en heb ik u te eten gegeven? Of dorstig en heb ik u te drinken gegeven? Wanneer zag ik u dan als vreemdeling en heb ik u opgenomen? Of naakt en heb ik u gekleed? Wanneer zag ik u ziek of in de gevangenis en ben ik bij u gekomen? Drieëndertig jaar heb ik u gezocht, maar nooit heb ik u gevonden." Hij zweeg en van veraf maar toch duidelijk hoorde het meisje een stem die zei: "Wat je voor mijn broeders hebt gedaan, dat heb je voor mij gedaan!"
Een glans van verwondering en vreugde kwam over het bleke gezicht van Artaban. Een laatste lange zucht van bevrijding kwam over zijn lippen. Zijn reis was geëindigd. Zijn geschenken waren aangenomen. De vierde Wijze had de Koning gevonden.
Schrijver onbekend