Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Vogels in park Gravenrode

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Vogels in park Gravenrode:  Vandaag voor het eerst een uurtje gefietst met mijn nieuwe fiets. Wat een heerlijkheid. Hij rijdt stukken lichter en heeft veel meer ...

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Het Wormdal 2016-04-18

Fietsvakanties-reizen en dagtrips van Maus Sturmer: Het Wormdal 2016-04-18: Vandaag na vele jaren, met de fiets het spoortje naar het Wormdal overgestoken. Ik was er zeker 5 jaar niet meer geweest. Voorheen was h...

Dromen waarmaken, een wereldreis met fiets en camper, met het goede doel er aan verbonden

Onderweg naar Rome

Na een jaar van wat lichamelijk gesukkel, voel ik me nu goed genoeg om mijn volgende droom waar te maken. De eerste was de fietsreis naar Santiago. Een droom die Berry en ik al heel vroeg in ons huwelijk hadden. Echter door zijn ziekte en geldgebrek is daar nooit iets van gekomen. Ik moest dus 69 jaar worden voor ik deze droom waar kon maken. Na aankomst in Santiago waren mijn eerste woorden: “de volgende reis wordt naar Rome”. Na drie jaar sparen en geld van sponsoren, die via mijn verhalen en foto’s met me mee reisden, vertrok ik in mijn eentje op 5 augustus 2014. Ik was 72 jaar. (zie mijn blogs onderaan)

 

Onderweg naar Rome

Nu ben ik 74 en ga mijn volgende droom waar maken. De ballast van de caravan is achter de rug. Voor ik deze van Truus, mijn vriendin, kreeg had ik een droom. De wereld rond met een kleine camper en de fiets. Omdat ik heel sterk in God en Jezus geloof en hun weg wil volgen, wist ik toen de caravan op mijn weg kwam, dat het nog niet de tijd was. Ik genoot een vol jaar van de caravan, de rust en stilte van de Veluwe. Ik zag een andere natuur. Leerde nieuwe, waardevolle mensen kennen die op mijn weg kwamen. Soms zat er een minder prettig persoon tussen. Die ben ik dankbaar, omdat deze mij leerde goed naar mezelf te kijken. De caravan is een maand geleden verkocht en samen met Truus ga ik eerst een kleine vakantie houden. Truus is 83, slecht ter been, maar geestelijk nog heel goed. Zij is een echte Amsterdamse en heeft het hart recht op de tong. Een lieverd die nu mee geniet van haar gedeelte van de opbrengst van de caravan. 

Maar wat is nu die droom van mij?

Een reis door de wereld met eventueel kleine camper (voor langere afstanden) en fiets. Mens, dier en natuur ontmoeten. Hun verhalen en geloof in het goede laten zien, vertellen. Fotograferen en filmen. Natuurlijk begrijp ik dat gevaarlijke landen overgeslagen moeten worden. Maar de wereld heeft genoeg landen waar het veilig reizen is. Denk nu niet “wat moet een vrouw alleen, dat is veel te gevaarlijk?” Mijn motto is, dat wanneer mij wat moet gebeuren, dat ook thuis zal gebeuren. Wanneer het mijn tijd is om te gaan, dan liever onderweg.  



Terug naar wat nodig is. Allereerst was het belangrijk dat ik een nieuwe elektrische fiets zou krijgen.  

Een fiets met meer mogelijkheden en vooral meer versnellingen. Zou mijn oude en vertrouwde Giant het niet meer aan kunnen, vroeg ik mij af. Ik denk het zeker wel. Toch kleven daar wat bezwaren aan die ik onder ogen moest zien. Hij is door de twee batterijen, vergeleken bij de nieuwe fietsen, te zwaar geworden. De nieuwere fietsen hebben meer versnellingen waardoor ik beter een berg op kan komen. Zeker met de reis voor ogen heb ik ingezien dat mijn fiets voor de reis die ik wil maken, niet meer geschikt is. Met pijn in mijn hart neem ik dus afscheid van mijn vertrouwde maatje en heb hem te koop gezet. Met zijn anderhalf jaar oude motor en de twee, opnieuw gevulde batterijen, kan iemand daar nog vele jaren plezier van hebben. Per dag kan hij altijd nog zo’n honderd tot honderd tien km. rijden.

De weg naar Santiago

Na veel onderzoek, wikken en wegen is het besluit genomen. De nieuwe fiets wordt een Batavus Mont Blanc Easy met een 500 watt accu en 20 versnellingen. Ik kan er met gemak de hoogste berg mee op fietsen, zelfs wanneer je 74 bent. Om het geld bij elkaar te krijgen voor de fiets ben ik van alles aan het verkopen wat ik eigenlijk nooit meer gebruikte of gewoon niet meer nodig hebt. Naarmate je ouder wordt worden dingen een ballast. Vooral wanneer de tijd komt dat je er niet meer bent en je kinderen straks alles naar de stort moeten brengen. Juist op deze leeftijd, nu je je nog goed genoeg bent om je dromen waar te maken, moet je een weg zien te vinden om die droom te bereiken. Daar is veel geld voor nodig. Toch weet ik dat ik dit jaar nog op reis ga. Hoe? Ik heb nu nog geen flauw idee. Mijn geloof zegt dat er vanuit het universum aan wordt gewerkt. Dat ik hulp krijg. Dat de mogelijkheid zich voordoet om te laten zien wat je als oudere nog allemaal kunt beleven en te vertellen hebt. Een voorbeeld zijn om oud en jong te stimuleren. Om dromen waar te maken in je leven. Vindingrijk te zijn en je leven tot één groot feest te maken. Ieder mens krijgt een pakketje mee in het leven, maar ook de mogelijkheid er bij inbegrepen dat naast alle verdriet en pijn en nog feestelijke mogelijkheden zijn. Jij zelf het leven waar moet maken. 

 

Droomreis met doel

  waar ik een apart plaatje aan wil hangen. Er is geld nodig, veel geld. Niet alleen om de reis te maken zoek ik sponsors, maar nog meer om het einddoel te bereiken. Berry is overleden aan de ziekte van Hodgkin. Destijds nog niet te genezen. Nu zijn de resultaten zo ver dat je goede levenskansen hebt. Mijn doel is niet alleen de reis te maken, maar er tevens dit doel aan te verbinden. Dat hier veel sponsoren voor nodig zijn is begrijpelijk. Ik doe er zelf ook van alles aan om zoveel mogelijk geld te verzamelen. Verkoop al het overbodige in huis. Hoop mijn foto’s en kaarten met spreuken en mijn verhalen te kunnen verkopen voor het goede doel. Komende maanden laat ik u hierover nog veel meer horen op Facebook en eventuele andere kanalen.  
Deze droomreis heeft nog een doel,

http://romeopdeelektrischefiets.blogspot.nl/ - http://santiagoopdeelektrischefiets.blogspot.nl/ -  http://hebjijdatnuook.blogspot.nl/

 

Laten we samen ons land weer opbouwen en elkaar met respect en liefde behandelen.

Wilders wil grenzen dicht. Misschien was het beter dat onze grenzen nooit waren open gegaan? Net als de euro nooit had mogen komen wat ons land naar de afgrond heeft gebracht. Te danken aan Lubbers en consorten voor eigen eer en glorie. Hoogmoedswaanzin?

We staan nu nog voor één vraag: " hoe bouwen wij ons land met z'n allen weer op zodat het weer ons Nederland wordt." Waar buitenlanders die hard werken en zich aanpassen aan onze normen en waarden, zeker mogen wonen. De meesten zijn net zo fatsoenlijk dan jij en ik. Het is het uitwas en de misdaad wat hier niet thuis hoort en moet verdwijnen. Maar laten we niet alles over één kam scheren. Kijk eerst hoe die ander hier is en behandel hem/haar met respect en liefde. Zij zijn van ons land gaan houden en helpen het mee opbouwen.

Laten we samen als één volk vechten om het uitwas buiten onze grenzen te houden.

Foto Limburg en Nederland: Het oude mijnterrein van "de Laura"

Foto Limburg en Nederland: Het oude mijnterrein van "de Laura": Gisteren, zondag 13 maart, hoorde ik tijdens een bezoek aan een fototentoonstelling hoe ik op het vroegere mijnterrein van de “Laura” kon k...

Het staartmeesje en andere vogels

Vanmorgen na een ontbijtje bij Ikea, besloot ik ondanks de regen toch mijn stuur maar te laten gaan, waarheen ik werd geleid. Het werd net over de grens van België, waar een prachtig natuurgebied ligt. Binnen tien minuten had ik drijfnatte voeten in mijn met wol gevoerde suède laarzen. Het kon me niets schelen. Het gebied is schitterend. De lucht was langzaam overgegaan van grijs naar blauw met prachtige wolken.

Er is altijd een probleem wanneer ik onderweg ben. Of het nu een bos is of een gebied vol water, altijd weer moet ik ergens mijn behoefte achterlaten. Heel lastig met dikke kleren, camera’s om mijn nek en mijn niet zo flexibele knieën. Gisteren vond zelfs een roodborstje het nodig om op een meter afstand te blijven kijken tot ik klaar was. Op het moment dat ik klaar was en mijn camera wilde pakken hield hij het voor gezien en was uitgekeken. Inmiddels dit probleem kennende, ga ik er nooit op uit zonder een tas vol zakdoekjes.

Mijn mooiste cadeautje was het staartmeesje dat ik na een lange tocht langs het meer, kruipend tussen bomen en braamstruiken, tegenkwam. Letterlijk in allerlei bochten wrongen het meesje en ik ons beiden. Hij om mooi op de foto te komen en ik om hem vast te leggen met de camera. Het lukte tot beider tevredenheid. Het meesje verdween na tien minuten en ik genoot van alles wat ik met de camera had vastgelegd.

Ik had weinig zin om opnieuw kruip door, sluip door te spelen. De vele takken en braamstruiken op de heenweg hadden mijn handen aardig beschadigd. Uiteindelijk kwam ik uit op een omgeploegd boerenland, dat ik dwars ben overgestoken. Mijn laarzen hebben voorgoed hun onschuld verloren dat ze ook voor netjes waren te gebruiken. Verdwijnen dus voorgoed in de achterbak in de auto voor het volgende modderwerk. Fijne avond

  

Thérèse

Gisteren is een van mijn vriendinnen begraven. Thérèse was 95 jaar. 32 Jaar geleden hebben we elkaar in Joegoslavië ontmoet, in een klein kerkje boven op een berg. We besloten samen door het bos terug te wandelen. Onderweg was een sterke afdaling naar een klein dorpje. De weg lag vol met kleine kiezelsteentjes. Nog geen vijf minuten laten gleed ik onderuit en brak mijn enkel op drie plaatsen. Een telefoon hadden we niet in die tijd. Thérèse liep naar een van de huisjes, 100 meter lager het dal in. Vandaar reed de zoon naar het dal om de ambulance te bellen, terwijl twee andere zoons mij tussen hen in naar binnen droegen. Anderhalf uur laten kwam een antieke ziekenwagen met ouderwetse zitstoel Thérèse en mij ophalen. In het ziekenhuis aangekomen werd ik naar de operatiekamer gebracht, waar dokters en zusters gewoon zaten te roken.  Al die uren in het ziekenhuis en daarna in het pension waar ik moest wachten tot vervoer was geregeld, zorgde Thérèse voor me. De vriendschap stopte niet. Over en weer kwamen we logeren en met behulp van Thérèse kregen we een huis in Heerlen, waar Berry al zo lang wilde wonen.

Gisteren is ze begraven. Haar graf ligt precies onder een Lindeboom. In de natuur, waar Thérèse zo dol op was. Haar dochters vertelden over haar leven. Haar interesses in alles en haar reislust. Er zijn maar weinig landen die zij niet heeft bezocht tot ver in de tachtig, was zij onderweg.

Ik heb haar goede reis gewenst met een geschreven gedicht. Het is goed. Zij genoot van het leven, was altijd optimistisch en lachte altijd. Je was een kanjer, Thérèse, waar ik diep respect voor had.

Vanmorgen er weer op uit geweest om foto’s te maken. Het geluk was opnieuw met me. Een Vlaamse Gaai poseerde in diverse standjes, terwijl een eekhoorntje zich met grote sprongen van boom tot boom verplaatste.

De rest van de foto's kunt u zien op: http://maussturmer.nl/pages/fotoalbums-limburg/vogels.php