Vogelhuisjes maken en de woonkamer 12 september ( 2 verhalen)

Afgelopen weken begonnen met vogelhuisjes te maken. Het begon met de eerste die bovenaan de lange paal is vastgemaakt. De andere drie die aan de paal vastgemaakt worden heb ik er al twee bekleed met lappen, gedoopt in Paverpol.  

Vandaag 12 september heb ik tijd besteed aan de kamer in de caravan. Had afgelopen week een leuk bankje gezien in de kringloopwinkel, waar ik ook nog goed op kon zitten. Eindelijk. Want de stoelen en bank veroorzaakten nog meer rugklachten dan ik al heb. Daarnaast heeft vermoedelijk de ziekte van  Lyme z’n kop weer opgestoken die opnieuw veel lichamelijke pijn veroorzaakt. Wordt nog nader onderzocht. Al kan ik door die problemen en pijn al vijf weken nauwelijks iets doen. Ik verveel me heus geen moment.  

De banken in en uit de caravan sjouwen leverde heel veel kracht en toeren op voor ze door het halletje en beide deuren waren gewrongen door de mensen van de kringloopwinkel. Zelfs het keukenraam bleek net 3 cm. te krap om alles via die weg in en uit de caravan te krijgen.

Nu zul je misschien denken, waarom vernieuwen, de caravan wordt toch verkocht? Hij heeft tot vorige week inderdaad te koop gestaan. Ik wist geen oplossing om het staangeld volgend jaar in één keer te betalen, wat wel een voorwaarde was. Tot ik op de gedachte werd gebracht te vragen of het net als dit jaar in drie keer betaald mocht worden. Na overleg met zijn vrouw kwam de eigenaar vertellen dat het voor komend jaar in orde was. Verder keek hij niet, was zijn opmerking. Ik ook niet. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Misschien heb ik dan ook iemand gevonden die kan en wil helpen met de sponningen van de ramen te repareren, maar ook dat is voor volgend voorjaar en niet voor nu. Voorlopig mag ik nog een jaar genieten van alle vogels, eekhoorntjes en egels. Zelfs de schuwe Vlaamse Gaai laat zich af en toe zien. Van schrijven komt niet veel op dit moment. Lezen en knutselen doe ik des te meer.  

Twee weken geleden kreeg ik een mooi bijbeltje in handen met het oude en nieuwe testament. Iedere dag lees ik een paar bladzijdes. Soms moet ik een stuk overlezen om het goed door te laten dringen. Het roept soms vragen op hoe het kan dat God in een deel van de bijbel boos en verstoord is, terwijl in mijn gevoel God een en al liefde is. Dit botst in mijn gevoel nog al eens met elkaar. Toch is de “Groot nieuws Bijbel” niet alleen fijn om te lezen maar vooral boeiend. Vragen worden beantwoord en is iets niet duidelijk kan ik dat altijd op de donderdagavond vragen aan een kleine groep mensen waar we mee samen komen. 

 

Nieuwe vogelhuisjes en het roodborstje 22 september

Afgelopen maanden hebben mij, vooral in Ermelo, veel rust gebracht in mezelf. Vervelen doe ik me beslist niet in mijn zelfverkozen eenzaamheid. Het schrijven ligt misschien wel even stil, andere dingen zijn er voor in de plaats gekomen. Bekijk de foto’s eens van deze paal met vogelhuisjes. Ik heb ze gemaakt van pvc buizen, die iemand bij mij had neergelegd. Ze zijn bekleed met stof, gedrenkt in Paverpol. De eerste kool- en pimpelmeesjes namen gisteren al heel nieuwsgierig een kijkje. Om de huisjes van binnen een eigen natuurgeur te geven heb ik afgevallen bladeren op de bodem gelegd. De grijze deksels zitten er los op, zodat ik ze ieder jaar schoon kan maken. Natuurlijk alleen maar wanneer de dametjes hierin hun nestje willen bouwen. We zullen het zien in het voorjaar.

Zoals iedereen kon zien aan de foto’s was ik alweer een paar keer in wildpark het Aardhuis geweest. Het voelt iedere keer weer alsof ik er thuis hoor. Vorige week heb ik me aangemeld als vrijwilligster. Nooit eerder heb ik dit willen doen, gezien de pijnen in mijn lijf. Nu maar hopen dat ik op 3 oktober wordt aangenomen. Dan heb ik een gesprek. Dit gevoel is zo sterk dat ik er niet meer omheen kan. Ik hoor daar, net als hier in de caravan.  

Gisteren voor het eerst sinds vijf weken weer kunnen fietsen. Wat een straf als je knie geblesseerd is en je mag niet fietsen. Toch is het ook weer ergens goed voor geweest. Misschien was het vogelhuis er dan nog steeds niet gekomen. Onze Lieve Heer weet beter wat goed voor me is dan ik zelf, denk ik dan. Achteraf gezien had ik deze weken gewoon nodig om tot rust te komen. In mezelf te kijken en mijn ziel te reinigen van stukjes verleden. 

Nu caravan en ik niet weg hoeven van dit sprookjesachtige plekje geniet ik weer volop van alles om me heen. De eigenaars van de kleine camping zien ook wel met hoeveel plezier ik hier zit. Avonden lang zit ik buiten bij het potkacheltje, zolang het niet regent. Aan hout komen is eigenlijk het grootste probleem. Tot nu toe had ik geluk. Ik kreeg oude pallets, resten hout van mijn buren thuis en eergisteren brak een buurvrouwtje hier de vloer uit haar schuurtje. Ik mocht het oude hout hebben en genoot weer een avondje buiten. Ook hier wordt een oplossing voor gevonden, daar ben ik van overtuigd. Ik vroeg om hout en kreeg het tot nu toe, dat blijf ik vragen aan mijn engelen. Stookte ik mijn buitenkacheltje eerst wat later in de avond, nu  begin ik al rond vier uur. Eet gezellig bij het haardvuur met mijn bordje op schoot.  

Mijmerend en dromend kan ik in de vlammen turen naar het spel van de vlammen. Twee roodborstjes houden me tijdens die lichte uren bij mijn kacheltje graag gezelschap. Vooral eentje komt steeds dichterbij. Ik zou zo graag met hem of haar praten, maar op een of andere manier lukt me dat nog steeds niet. En dat terwijl ik wel contact met overledenen heb. Zou dierentaal nu zo moeilijk zijn? Het denken in beelden vind ik moeilijk. Hoe kan ik in een beeld uitdrukken hoe geweldig ik het vind dat ze zo dicht bij me komt. Hoe kan ik haar laten voelen dat ik het fijn vind als ze bij me is. Diverse boeken heb ik al gelezen hoe het werkt, maar het in praktijk brengen lukt me nog niet echt. Afijn, op een dag zal ik het ‘licht’ wel gaan zien. Ik wens iedereen een prachtige dag, Maus.

 

 

Wildpark het Aardhuis

Geniet van deze prachtige serie foto's

gemaakt op Wildpark het Aardhuis, Hoog Soeren

Tijdens de terugrit ontmoette ik een schaapskudde

op de bloeiende heide

Pas goed op jezelf en afscheid van mijn chaletje op de Veluwe

 

Sorry aan alle mensen op wiens verjaardag ik niet heb gereageerd of geen reacties heb gegeven op mededelingen. Heel soms zie ik iets voorbij komen op de telefoon, maar de computer heb ik thuis of in Ermelo nauwelijks aangeraakt de laatste weken. En dat zal zeker nog even blijven omdat ik van de rust en stilte wil genieten zolang het nog kan. Die stilte kwam niet alleen door het virus, maar ook omdat ik beslissingen moest nemen die goed of minder goed zijn, zoals o.a. het houden of verkopen van de caravan. Het is financieel voor mij niet vol te houden. Vooral de kosten van benzine breken mij financieel de nek. Ik heb er vrede in gevonden, welke beslissing ook moet vallen.

Enige tijd geleden kreeg ik onverwacht van een man op 50Plusser hulp aangeboden, echter vanaf het eerste moment had ik waarschuwingssignalen in mijn buik, waarvan ik geleerd heb om ze beslist niet te negeren. Ik vertelde dat ook eerlijk aan die persoon, maar het werd natuurlijk in alle talen ontkend. Je gaat je dan ook nog schuldig voelen. Toch bleef ik waakzaam, omdat ieder mens zich op een goede dag verraad, wanneer er oneerlijkheid in het spel is. Ik had ook steeds het gevoel dat ik niet de enige vrouw was waar hij gratis hulp bij aanbood. Maar ook dat zijn verhalen onjuist waren, zoals wonen op een penthouse en andere verhalen die in mijn ogen niet klopten met wie hij aangaf te zijn. Ook mijn beide dochters voelden dit, nadat ik een foto had gestuurd. Misschien heb ik het mis, maar mijn gevoel niet. Het gekke is dat de hulp die werkelijk nodig was niet werd aangepakt, maar wel andere onbelangrijke zaken waar ik weinig aan had. Zonder details te noemen is hij toch door de mand gevallen en ik kan alleen maar dankbaar zijn dat mijn engeltjes steeds op mijn schouder bleven zitten om me te waarschuwen dat ik waakzaam moet blijven. Hij heeft ingezien dat hij niet zou krijgen waar het om te doen was. En schold me daarna nog uit voor een gefrustreerde vrouw en andere zaken, maar schelden doet geen zeer. Mijn lichaam is te kostbaar om zomaar aan de eerste de beste te schenken. Daarvoor ben ik er veel te trots op, ook al werd beweerd dat het daarom niet te doen was. Lichaamstaal van de ander is heel duidelijk voor een goede kijker en voeler. Ik ben op zijn schelden niet ingegaan en heb het bij hem gelaten. Het maakte alleen nog maar duidelijker hoe sterk en goed mijn gevoel is.

Ondertussen is het wel duidelijk dat ik hier in de caravan zonder letterlijke en financiële hulp, niet kan blijven. Er mag niet verhuurd worden. Ik heb er vrede mee. Ik heb één hele zomer mogen genieten van alles wat hier is en gebeurd. Vogels geboren zien worden en uit zien vliegen. De prachtige bossen verkend. Het Veluwemeer menig keer rondgefietst. De polders op de fiets verkend en prachtige foto’s en filmpjes mogen maken. Een groter cadeau kan een mens niet ontvangen toch? De caravan op dit sprookjesplekje, met zijn vele vogels en eekhoorntjesbezoekjes, heeft mij dit jaar rust gegeven en vele inzichten. Een mooier cadeau had ik niet kunnen krijgen. In overleg met mijn vriendin waar de caravan van was is een redelijke prijs bepaald voor de verkoop, waardoor ik de kosten van dit jaar er uit heb en weer uit de zorgen ben. Voor een handig iemand is op dit intens mooie en vooral spirituele plekje op de Veluwe heel veel te genieten.

 

Op dit moment zitten vinken, koolmeesjes, mussen en duiven vredig op de voedertafel te genieten van het voer, terwijl de pindakaaspot druk wordt bezocht door een merel. Een rode specht zit om het hoekje van de boom toe te kijken terwijl zij op haar beurt wacht. Haar kind zit een plekje hoger. Een eekhoorntje komt via een boom aan de overzijde toegesneld om alles weg te jagen en zijn neus zonder schroom in de pindakaaspot te steken. Koolmeesjes vliegen om hem heen om duidelijk te maken dat ook zij willen snoepen. Fijne dag allemaal.

 

2015-05-25 De spreeuw en haar jongen het Kouwtje en een jong pimpelmeesje