2015 02 22 Vogels kijken Bij het Veerse meer en de Zandkreek deel 2

2015 02 22 Zeehonden in de provincie Zeeland

Valentijsdag

 

Er wordt ook aan u gedacht

Gisteren was het een dag met allemaal belletjes. Er lag een uitnodiging van een Belgische vereniging het Landschap vzw. Zij hebben een prachtig tijdschrift en organiseren elke 14 dagen wel iets leuks. Zo ook gisteren. Fotografie op de Hoge Vennen. Ergens tussen Eupen en Monchau. Aankomend zag ik steeds meer besneeuwde velden en op de Hoge Venen zelf lag de sneeuw wel 30 tot 50 cm. diep. Tot nu toe was ik er niet toe gekomen om in de sneeuw plaatjes te schieten, maar hier waren mogelijkheden genoeg. Meer dan 25 mensen waren er op af gekomen. Met Jan Loos, die de leiding heeft van het Tijdschrift Landschap, en de organisator is van al deze uitstapjes waar hij niets voor vraagt, had ik afgesproken dat ik halverwege de wandelroute via een kortere weg terug zou gaan. 10 km. is voor mij te ver en kan ik niet meer lopen.

De tocht verliep het grotendeels over plankiers, niet breder dan 30 cm. Ze zijn wel 10 cm. breder, maar door de platgetrapte sneeuw vielen de zijkanten helemaal schuin weg. Gevolg dat menigeen er vanaf gleed en met één been 30 tot 50 cm. naar beneden zakte, waar modder en water onder de sneeuw verborgen zat. Natuurlijk gebeurde mij dit wel vier keer. Voelde wel pijn in mijn rug, maar schonk er geen aandacht aan. Ach, waarom ook? Kon toch geen kant op. Er was ook weinig ruimte om foto's te maken. Vrijwel de hele weg had je je aandacht nodig om op het plankier te blijven lopen. Bovendien zat er weinig variatie in het landschap. Wel mooie details die ik zeker heb gefilmd en gefotografeerd. 

Echter naarmate de terugtocht in mijn eentje vorderde kwam de hernia zijn kop opsteken. De laatste kilometer waren een kwelling en ik was blij dat ik de verkorte route terug had genomen. Thuisgekomen werd de pijn zo erg dat ik de afspraak met May af moest zeggen. Het lopen is een kwelling, lang zitten ook. We zouden aan mijn boek werken. Helaas even uitstel dus. Eerst mijn lichaam weer rust geven. Die rustperiodes schijnen de afgelopen maanden een gewoonte te worden. Voor mij is deze miezerige dag vandaag even niet belangrijk. Moet er alleen even uit om de kleindochter van school te halen, die op krukken loopt na een knieoperatie. Daarna is het alleen maar weer oefeningen doen met afwisselend rust houden. Ach, het zal vast weer ergens goed voor zijn. Met 73 jaar heb je nu eenmaal wat meer ongemakken en het geeft aan dat ik nog steeds die rust nodig heb. Vind ik het heel erg? Eerlijk gezegd nee. Ik heb gisteren toch een prachtige dag gehad, die niemand mij meer afneemt en dat beetje pijn trekt vanzelf weer weg. Het was het waard. Fijne dag allemaal. 

Lees voor alle leuke buitenactiviteiten op de website http://www.landschapvzw.be/activiteiten

Het lidmaatschap is niet duur en echt de moeite waard om te lezen en mee te doen aan alle leuke uitjes.

Dagtekst van maandag 9 februari 2015
"Zelfs indien het lange studies en grote inspanningen vergt, is het niet zeer moeilijk om te werken in gebieden waar men dient te zien, te horen, te voelen, te proeven of waar te nemen met de fysieke zintuigen. Zien, horen, voelen, proeven en waarnemen op spiritueel gebied is veel moeilijker. En dat is zo, omdat de mensen hun innerlijke wereld ervaren als een ruimte waar zij geen oriëntatiepunten hebben, een leegte waarvan zij angst hebben om zich erin te begeven en juist daarom klampen zij zich vast aan de voorwerpen en realisaties van de fysieke wereld.  Maar angst hebben leidt tot niets. Men moet studeren, de wetten leren kennen, zich oefenen, en zich daarna in de leegte wagen, symbolisch gesproken, met de zekerheid dat men niet kan verdwalen of neerstorten.
In het spirituele leven bestaat de leegte niet; het is onze innerlijke wereld die nog niet verkend werd, die een leegte is. Maar naarmate men deze wereld begint te verkennen, ontdekt men de volheid. Ja, en de enige leegte die het menselijk wezen werkelijk bedreigt, is deze waarin hij onvermijdelijk zal terechtkomen, wanneer hij gelooft dat de fysieke wereld aan al zijn behoeften en al zijn verlangens kan beantwoorden."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Het beste moment om een boom te planten,
was twintig jaar geleden.
Het op één na beste moment is nu.

Oud Chinees Gezegde  (Ingestuurd door:  Barbara Polak, Breda NL)

Woorden van Inspiratie - Dag 315

"  Alle spirituele tradities
worden beoefend met het oogpunt
de geest te stillen.

Perfecte Stille Geest

is Universele Spirit."
Swami Ramdas

 

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Dagtekst van woensdag 4 februari 2015, mijn verjaa...

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Dagtekst van woensdag 4 februari 2015, mijn verjaa...:   Al zoveel bergen heb ik in deze 73 jaar moeten en mogen beklimmen. Ze waren niet allemaal even hoog en zwaar. Echter al die toppen...

Laster en kwaadsprekerij en de dagtekst van zondag 25-01-2015

 

Het overkomt ieder van ons in zijn of haar leven. Wat fantastisch dat er over wordt gesproken in de dagtekst van vandaag. Ook ik heb twee keer in de laatste 10 jaar op dat randje van het leven gestaan door pijn en verdriet, veroorzaakt door kwaadaardig gedrag. Was het de schuld van die ander of was het een les die ik moest leren? Toen zag ik in alles alleen de boosaardigheid zonder me af te vragen waarom die persoon zo was. Nu twee jaar verder kan ik die persoon dankbaar zijn dat hij zover ging dat ik er hier niet meer wilde zijn. Er waren namelijk veel mensen om me heen die mij daardoor juist in lieten zien wat voor verdriet en onbegrip ik achter me had gelaten. Ik kan alleen maar naar 'Boven' kijken en zeggen 'dank je wel dat jullie mij nog niet wilden hebben daarboven en hulp stuurden'.  

In deze jaren leerde ik naar mijn eigen aandeel kijken. Leerde zien hoe weinig zelfwaarde er was, anders was het nooit zover gekomen met me. Was ik na de eerste vernedering in het eerste jaar al weggegaan. Mijn fietsreis naar Rome leerde me zó veel over mezelf dat mijn zelfwaardering stukje bij beetje begon te groeien. Het laatste stukje zelfwaardering kwam in de afgelopen drie maanden van mijn ongeval en ziekte.

Daarnaast kreeg ik drie weken geleden een droom of uittreding. Ik stapte vanuit mijn kamer in een gesloten hok van vier bij twee meter. In de hoek stond een man in het donker gekleed. Ik vroeg wie hij was en wat hij daar deed, Hij gaf geen antwoord. Op dat moment voelde ik van alles uit mijn hoofd getrokken worden. Het was alsof ik helemaal licht werd van binnen. Was het een uittreding of een droom? Ik weet het niet. Wel weet ik dat ik in de dagen daarna besefte dat ik helemaal niemand meer nodig had om de eenzaamheid op te lossen. Dat ik het heerlijk vind om alleen te zijn. En mag heus wel iemand in mijn leven komen, maar hij mag alleen een aanvulling zijn en beslist geen invulling meer. Dan blijf ik liever alleen.  

Het besef dat ik werkelijk met mezelf alleen kan leven, maakt ook dat alles wat ik lelijk vond  aan mezelf, voorbij is. Twee dagen geleden stond ik voor de spiegel. Ik was weer wat in gewicht aangekomen. Maar goed ook. Door alles was ik kilo's afgevallen, wat me beslist niet mooier maakte. Ik stond dus voor de spiegel, bekeek mijn buikje en iets opgezette maag en zag ineens een Rubensvrouw. U weet wel, die vrouwen die Rubens schilderde waren op hun manier allemaal even mooi. 

Welnu, in slankere vorm ben ik toch een beetje een Rubensvrouw en vind mezelf mooi. Wat een ontdekking, dat ik vanaf nu niet meer afhankelijk ben van wat een ander van me vindt, maar wat ik er zelf van vind. Het is een verrijking in mijn leven. Geen moment heb ik de sleutelbeenbreuk, de opname voor de alvleesklier en de griep van 3 weken erna als erg ervaren. Ik wist dat het ergens voor nodig was. Maar dat ik zo'n groot cadeau aan mezelf heb gegeven door die rust te nemen, of via het universum heb gekregen door die droom, is het grootste geschenk wat ik mocht ervaren. Zelfwaardering en acceptatie. Weten en accepteren  dat alleen zijn ook goed is en geluk in jezelf geeft.  

Met mijn goede en minder goede eigenschappen ben ik alleen maar dankbaar en blij  met wie ik nu ben geworden. Een tevreden mens met een rijk leven vol liefde voor zichzelf en hopelijk ook voor anderen. 

Dagtekst van zondag 25 januari 2015
"Hoeveel mensen hebben het zover laten komen dat zij stierven van verdriet of hebben zelfs zelfmoord gepleegd omwille van laster, brieven vol beledigingen, kwaadaardige krantenartikelen! En hoeveel kunstenaars overkwam niet hetzelfde omwille van  negatieve kritiek en spotternijen!.. Dat ze zijn bezweken komt omdat zij niet kenden wat de aarde wel goed kent. Wat doet zij met afval, met het vuil dat men op haar werpt? Zij gebruikt dit als mest, een zeer kostbare materie en zij laat deze deelnemen aan de groei van alle planten. Dankzij deze meststoffen hebben de vruchten kleuren, geuren, smaak en allerhande voedzame eigenschappen.
Waarom zou de mens dan niet de geheimen kennen die de aarde kent? Waarom moet hij bezwijken voor het vuil waaruit de kritiek, de kwaadsprekerij en de laster bestaat?  Hij moet leren om deze te transformeren en dan zal ook hij gekleurde, geurige, lekkere en voedzame vruchten geven. Indien hij tot die graad van begrip komt, zal hij er op den duur van overtuigd zijn dat degene die onrechtvaardig wordt vervolgd, ondanks de schijn, zich in een betere situatie bevindt dan zijn vijanden."
Omraam Mikhaël Aïvanhov    

Tranen hebben iets heiligs.
Ze zijn geen teken van zwakte maar van kracht.
Ze zijn boodschappers van groot verdriet
en van onuitsprekelijke liefde.

Washington Irving  (Ingestuurd door:  Marleen Wisse NL)
 

Woorden van Inspiratie - Dag 300

 "  Je verbeelding toont je
wat je zal aantrekken in je leven."
 Albert Einstein

 

Bij vergeven gaat het niet over.......