Reactie op mijn verhaal van gisteren op: http://romeopdeelektrischefiets.blogspot.nl/ en de dagtekst van 1 augustus

Reactie op mijn verhaal dat gisteren is geplaatst op http://romeopdeelektrischefiets.blogspot.nl/

Anoniem: Het stukje tekst over mensen die uit het leven stappen raakt mij...Iemand waar ik heel veel van hou worstelt met het leven en zo te horen gaat hij dit gevecht verliezen.....onbereikbaar voor hem die zoveel van hem houden..het doet pijn om hem weg te zien glippen.....

Goedemorgen anoniem

Je bent inderdaad onbereikbaar voor alle gesprekken en argumenten. Vraag en bid of God en zijn engelen hem/haar inzichten laten zien of ingeven waardoor hij/zij van mening wil en kan veranderen. Als Berry mij dat beeld niet had laten zien was ik ook niet tot inkeer gekomen. Ik vraag altijd aan mensen om iemand die zover is nooit te veroordelen.

Men zegt dat het de makkelijkste weg kiezen is. Ik weet dat die weg zo zwaar en moeilijk is in het gevecht tegen jezelf en het donkere deel in jezelf, dat je die personen niet mag veroordelen, zolang je zelf niet hebt ondervonden hoe zwart het gat is waarin je zit. De een is sterker dan de ander. Niemand kent de weg en het doel van de ander, wat God met die persoon heeft afgesproken voor de geboorte. Laat niemand oordelen over de ander, maar altijd naar zichzelf kijken. Als jij van die persoon houdt maak het hem of haar dan duidelijk dat wat de keuze ook is jij je steun zult geven. Niet tot die zelfmoord, maar door liefde te blijven sturen. Begrijp je wat ik bedoel, lieverd? Ik wens je veel sterkte.  

Zal dit stukje met jouw tekst ook vandaag als tekst gebruiken in mijn verhaal, echter zonder jouw naam erbij. Het is te belangrijk dat mensen leren geen oordeel te hebben over de pijnen, verdriet en gedachten van anderen. We zijn net allemaal sterk en krachtig. Wanneer Berry mij op dat moment die beelden niet had laten zien, was de keuze voor mij heel duidelijk geweest. Ik heb van die andere zijde dus heel veel hulp gehad en................, misschien stond ik er onbewust toch voor open, omdat het juist Berry was die mij die hulp gaf. Was het een ander geweest of waren het andere beelden geweest had het me niet geraakt. Veel sterkte en kracht, xxx Maus

Dagtekst van vrijdag 1 augustus 2014
"Leg het woord harmonie in het hart van je bestaan, bewaar het in je als een soort stemvork en zodra je je een beetje ongerust of ongemakkelijk voelt, neem dan deze stemvork en luister ernaar, zodat je heel je wezen in eenklank brengt met het onbegrensde, kosmische leven. Mag deze gedachte van harmonie beetje bij beetje al je cellen doordringen! Juist door de harmonie trekken wij lichtende geesten uit de onzichtbare wereld aan en zij worden onze vrienden, ze verlaten ons niet meer. Want de lichtende geesten zijn volhardend, net zo volhardend als de duistere geesten, waarvan het vaak zo moeilijk is zich te bevrijden. Waarom zouden vrienden niet even vasthoudend, halsstarrig kunnen zijn als vijanden? Zij komen ons ondersteunen, verlichten, raad geven en als we hun raad opvolgen, zijn we altijd goed geïnspireerd. Wanhoop daarom niet, zelfs in de ergste situaties. Op een dag keert het tij in ons voordeel, omdat we goed geïnspireerd zullen zijn. Niets is dus belangrijker dan een staat van harmonie te ontwikkelen die onze vrienden uit de onzichtbare wereld zal aantrekken. "
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Woorden van Inspiratie - Dag 123

De keuze die jij als Ziel hebt
met betrekking tot wat dan ook,
is altijd deze: liefhebben.
Begrijp je dat dit het goddelijke doel is dat wij allen, als mens,
hebben meegekregen:
onvoorwaardelijk liefhebben."
John Morton

Een dagelijkse gedachte

Het grootste wat de mens is gegeven,
is dat het in zijn macht ligt grenzeloos lief te hebben.
Theodoor Storm  (Ingestuurd door:  Maria Bemelmans, Vaals NL)

Een serre vol katten en het zware onweer van vanmiddag

Mausi en Moortje samen

Zat vanmiddag letterlijk tijdens het nood- en onweer op de fiets. De harde wind- en regenvlagen striemden in mijn gezicht.  Natuurlijk had ik niets bij me. Was even op en neer naar de stad om een hoesje op te halen, dat de schoenmaker had gemaakt. Daarna even kleine plastic zakjes bij de Sligro gehaald voor de dagelijkse medicijnen. Hoe ik die niet in potjes mee te nemen. Alles is per dag afgemeten in een minizakje. Kan ik ze voor 60 dagen tegelijk maken. Zag de bui wel aankomen, maar natuurlijk was ik een beetje eigenwijs en dacht dat het nog wel kon. Niet dus. Tot op de draad toe nat. Zelfs het inlegkruisje was ineens drie keer zo dik geworden. Zat even te twijfelen of dat er nu bij moest, Maar ja, het is vrouwelijk en menselijk, dus waarom niet?  

Gisteren was het een vreemde dag. 's Morgens raakte ik ineens in paniek. Vier katten lopen er sinds korte tijd in mijn serre rond te banjeren. Allemaal mee-eters. Het werd me even teveel. In paniek naar Fransien gereden. Hoe dat nu kan? Mausi is sinds een week weer terug. Het ging niet goed op de flat. Ze begon overal te plassen, deed alleen de grote behoefte nog op de kattenbak. Ze was op haar manier aan het protesteren. Ik had gezegd, wanneer het niet goed ging mocht ze hier terugkomen. Eerst natuurlijk met Marion, mijn buurvrouw overlegd, want zij geeft ze eten wanneer ik weg ben. Het was geen probleem. Eigenlijk was zij in haar hart blijer dan ik, dat Mausi terugkwam. Ik maakte me alleen maar zorgen over hoe het nu verder moest. Ze is nog zo zwak dat ze niet meer de tuin uit kan, wat ik op zich prima vind. Is nog te gevaarlijk. Voor de rest gaat het steeds beter met haar. Gisteren moest ze voor de 2e injectie terug naar Born. Fransien zet haar met gemak in de draagbak voor katten, terwijl ik ermee zat te worstelen. Na afloop een kattenbak gekocht met steentjes, vlooienspul en spuitbussen tegen vlooien voor als ik weg ben. Of ik maar even 70 euro neer wilde tellen.  Welja, die had ik nu echt te missen, maar niet heus. Maar goed. Mausi mocht hier blijven, beslist vanuit mijn hart.  

De tweede is Moortje, die bijna dag en nacht hier wil zijn en niet in zijn eigen huis. Hij heeft zijn eigen naam uitgezocht en verteld dat hij Moortje wilde heten, ook al zouden wij dat gek vinden. Nee, ik kan niet praten met katten, maar een kennisje van mij wel en daar heeft hij een hoop aan verteld. Maar................, ondertussen heb ik er weer een opvreter bij. Dus heb ik ook deze kater op de koop toe genomen. Hij is een lieverd en samen met Mausi vormt hij een prachtig duo. Op een of andere manier zoeken katten toch hun eigen huis uit, denk ik. Dat heeft er niets mee te maken of de eigenaars nu wel of niet goed voor ze zijn. Het zijn beesten met een eigen wil en ik kan hem niet dwingen weg te gaan. Dan moet je een bak water over hem heen gaan gooien en geen haar op mijn hoofd die hieraan denkt. Ook hij heeft mijn hart gestolen in het afgelopen jaar. Katten hebben een vrije wil, net als wij mensen, daar valt niet aan te tornen. Ze zijn niet te koop, hoe lief je ook voor ze bent. En dat terwijl ik helemaal geen dieren wilde, al helemaal geen katten, vinden zij dat zij hier wel horen te zijn. Wat mijn les in dit alles is weet ik niet. Zal er vast op de weg naar Rome wel achter komen.  

De zwarte kat, die er heel verzorgd en glanzend uitziet eet het meeste thuis, denk ik, maar is overdag altijd hier en eet de restjes op.  Sinds korte tijd was er een vierde kat bijgekomen, met een beetje bruin bonte vacht. Gisteren zag Fransien ineens dat het niet goed ging met haar. Vermoedelijk is ze aangereden of heeft ze een flinke schop gehad, maar haar bekken was helemaal verbrijzelt. Weer de dierenbescherming gebeld, die haar hetzelfde uur nog kwam halen. Nee, deze komt hier niet terug, daar wordt een ander thuis voor gezocht. Ze had geen chip en

was niet gesteraliseert. Zij krijgt het in ieder geval beter dan ze het nu had. Ook voor haar wordt gezorgd. Ook van haar een foto gemaakt. Morgen bel ik even hoe het met haar is en of er iets aan haar beken gedaan kan worden.

Nog zeven nachtjes slapen,

 

 

 

Maus

Kritiek hebben op elkaar, voorbereidingen Rome, een tijdelijk afscheid van velen op de dansvloer van het Gullikshuis en de dagelijkse teksten van vandaag.

Kritiek op een ander hebben, ik heb het jarenlang over me heen gekregen. En......., deed er niets mee. Dat is de andere zijde. Alles wat eerst prachtig en goed was, was later allemaal fout. Ik leerde van deze lessen om zelf weinig of geen kritiek te leveren. omdat ik weet hoe pijnlijk het is als je bij een ander nooit goed kunt doen. Nu heb ik de kunst uitgevonden om al die kritiek en andere negatieve dingen bij die ander in liefde terug te brengen. In het begin is dat heel moeilijk, omdat er boosheid en onbegrip is. Op het moment dat je inziet dat die redenen allemaal zijn verdwenen gaat het heel makkelijk. Het is nu weer terug in dat huis waar ik me vanaf het begin niet gelukkig voelde. Kwam er niet graag, omdat er in mijn gevoel geen diepe liefde heerste. Dat gevoel is het eerste wat bij mij binnenkomt, wanneer ik een huis binnenstap. Heeft er niets mee te maken hoe het is ingericht. Dat is wat anders en heeft met smaak te maken. Echter een huis straalt liefde of kou uit en dat laatste was hier het geval.

Kritiek, eigenlijk heb je als mens altijd wel wat over iemand te zeggen. Is het niet de kleding of het uiterlijk, maakt niet uit. Het is ook lang niet altijd slecht bedoeld, geloof me. Dan wordt je ook niet door je engeltje ingefluisterd dat het slecht is. Het eerste wat ik wel denk is; 'hou het voor jezelf en uit het niet naar anderen en kwets er zeker niet de persoon mee die het aangaat.

Afgelopen weken kreeg ik natuurlijk ook veel kritische opmerkingen over me heen. Echter allemaal goedbedoeld en dat neem ik niemand kwalijk. Integendeel.  Deze kritiek is geuit in bezorgdheid en een stukje angst dat ik niet meer terugkom. Geloof me mensen ik kom terug. Mocht het werkelijk niet zo zijn, weet dan dat dit tijdens de mooiste reis van mijn leven gebeurde. Zelf denk ik niet aan gevaar, ben nergens mee bezig. Alleen maar met het positieve. De begeleiding die ik onderweg krijg van mijn engelen. Via Diane, mijn dochter, kreeg ik de mooiste boodschap door van Berry. Hij zal de hele reis met me mee reizen, me dag en nacht beschermen. Hij heeft haar ook iets op laten schrijven. Het briefje zit verpakt in plastic en moet ik dag en nacht bij me dragen. Mag het pas in Rome openmaken. Een mooier cadeau kun je toch niet krijgen?

Sommigen vragen zich af, was Santiago dan niet de mooiste reis. Tot nu toe wel. Echter nu doe ik het helemaal alleen. Kan bij mezelf blijven en hoef me niet druk te maken of ik een dag 20 of 80 km. moet rijden omdat het anders te duur wordt. Is het geld op dan vraag ik bij boerderijen of ik daar mijn tent op mag zetten of in de hooiberg mag slapen. Geloof me, ik kom nooit ergens terecht waar het gevaarlijk zou zijn. Het is dat diepe geloof van mij in God en de engelen, in Berry, die er allemaal zijn om die bescherming te bieden. Ik hoef er alleen maar naar te luisteren.

Ben ik een idealist of een beetje gek? Misschien, ik weet het niet. Velen denken misschien het laatste, ook dat mag. Er zijn al niet veel mannen die deze tocht in hun eentje maken. Laat staan vrouwen van rond de 72 jaar. Al weet ik dat er ook een paar zijn die deze tocht wel zouden willen maken wanneer ze geen verplichtingen hadden. Misschien niet alleen en zover, dat hoeft ook niet perse. Gisteravond heb ik op de dansvloer in Sittard al afscheid genomen van een aantal mensen die me lief zijn. De laatste zondag is het te druk met pakken en alles nog eens controleren. Hier nog wat weglaten, misschien daar nog iets wat is vergeten, erbij stoppen. Nog 8 nachtjes slapen. Ik lijk weer kind, die elk nachtje aftelt tot zijn verjaardag. Ik doe het voor de reis. Er zit blijdschap van binnen met daarnaast een gezonde spanning over wat me te wachten staat. Dat is niet uit te leggen. Het is een feestje dat ik organiseer voor mezelf. Was vorige keer tijdens het vertrek naar Santiago een hele groep vrienden en kennissen aanwezig, omdat het op zaterdag viel. Nu vertrek ik helemaal in mijn eentje in alle rust. Toen de datum van vertrek in me opkwam wist ik niet eens op welke dag het viel. Die dag had ik doorgekregen en die dag wordt vertrokken. Het zal een bedoeling hebben. Maus

Dagtekst van maandag 28 juli 2014 "Voordat je iemand bekritiseert, kijk eerst in jezelf. Waarom? Want je kunt alleen kritiek leveren op anderen als je je eigen zwakheden hebt overwonnen. Telkens als je iemand negatief beoordeelt, word je zelf beoordeeld. Door wie? Door je geweten, je innerlijke rechtbank. Binnenin weerklinkt een stem die je vraagt: ‘jij die je zo uitspreekt, ben je zeker dat je op een of andere manier niet het zelfde gebrek hebt? Waarom voeg je aan deze zwakheid waar je zelf schuldig aan bent, nog gebrek aan verdraagzaamheid en liefde toe? Voel je niet dat er in je hart, je ziel, iets kostbaars verdwijnt? Dat is de straf die je krijgt als je over anderen oordeelt terwijl je daar geen enkel recht toe hebt : lichten verlaten je. En als er mensen zijn die zeggen dat ze deze stemmen niet hebben gehoord wil dat zeggen dat ze alles hebben gedaan om doof te worden voor deze opmerkingen en raadgevingen. Als ze goed opletten zullen ze het horen. Omraam Mikhaël Aïvanhov

Woorden van Inspiratie - Dag 119

"  Vreugde is wat ontstaat

wanneer we onszelf toestaan in te zien hoe goed de dingen in werkelijkheid zijn."

Marianne Williamson

Een dagelijkse gedachte

Bij elkaar komen is een begin. Bij elkaar blijven is vooruitgang. Met elkaar samenwerken is succes.

Henry Ford  (Ingestuurd door:  Anne, Amsterdam NL)

 

 

Camera in mijn tuin, wensen, dagtekst van vandaag, woorden van inspiratie en een dagelijkse gedachten

Onderstaande dagtekst is voor mij heel duidelijk omdat ik zelf vaak over dit onderwerp schrijf. Maar heel soms heb je zelf ook die neiging, vooral als iemand je kwaad heeft gedaan.

Afgelopen dagen ontdekte ik dat terwijl ik was fietsen, er iemand in mijn tuin is geweest en daar iets heeft weggepakt. Het ging om één ding, daardoor weet ik dus heel duidelijk wie de dader is. Schiet ik er wat mee op om beschuldigingen te uiten? Nee, duidelijk niet. Het zou in alle toonaarden ontkend worden. Het enige wat ik doe is lachen en denken; "wat ben je toch klein". Voor de zoveelste keer laat je in je leven zien hoe klein. 

Beschuldig ik dan iemand? Geen idee. Ik doe er verder niets mee, lach er om en ga verder met mijn leven. De hond van de buurman had niet aangeslagen, terwijl deze dat bij elke onbekende persoon, die achterlangs over het paadje loopt, heel duidelijk wel doet. Een hond kent de geluiden van de mensen om hem heen. En deze persoon was hier heel bekend. Het enige wat ik kan doen is deze persoon heel veel liefde en goeds in het leven toe te wensen en hopen dat die persoon ooit op een dag zichzelf zal vinden en zien wat er allemaal verkeerd is gegaan in het leven. Dat eigen verantwoordelijkheid nemen dit alleen op kan lossen. Waarom zou ik iemand die mij probeert te kwetsen, terug willen pakken. Daar word ik alleen maar slechter van. Gelukkig heb ik humor genoeg om hierom te lachen.

Het weerhoudt me niet vanaf nu via een vriend camera's te plaatsen voor en achter. Is veiliger, zeker als ik weg ben. Er is bij ons in het buurtje grote sociale controle. Mijn kleinzoon trekt in mijn huis en iedereen om me heen is ingelicht. De politie is gewaarschuwd, controleert extra mijn huis, dus veiliger kan het niet zijn. Alles is geregeld. Nog maar 18 dagen voor vertrek. De spullen liggen klaar om ingepakt te worden. De twee tasjes voor aan het voorwiel zijn gisteren binnen gekomen en de cameratas die aan het stuur hangt is nu bij de schoenmaker. Deze maakt er van doorzichtig plastic een kaartvak op, zodat ik daar de routeboekjes in kan schuiven. May Quadvlieg, die de route drie jaar geleden heeft gereden is gisteren nog hier geweest om mij het eerste stuk weg naar Bonn uit te leggen. Italiaanse woordenboekjes te brengen en Google Earth te installeren op de computer. Alles is voorhanden om deze tocht tot een mooie bijzondere tocht te maken. Heb ik nog meer wensen? Ach kleine wensen blijven er altijd wel staan. Zou ook jammer zijn als je geen wensen meer had. Ik denk dat je of heel tevreden of heel arm bent. Beiden zijn mogelijk. Arm ben je als je alles al hebt en niets te wensen over blijft. Misschien is het dan tijd om eens naar Santiago of Rome te fietsen, een goed idee?

Vandaag maar klein stuk, 20 km, gefietst. De zon brandde op mijn hoofd, een pet was te warm. Geen probleem. rustig aan doen, alleen wat boodschappen doen. Naar Stassar, een campingzaak in Hoensbroek, om nog wat kleine aanvullingen te halen en naar de fietsenmaker omdat mijn motor van de fiets een raar geluid maakt. Vorig jaar heb ik een nieuwe gehad. Nu blijkt er alweer een lager kapot en krijg ik gratis volgende week een nieuwe er op gezet. Het is een dag om rust te houden en weinig te doen, al zullen zulke dagen onderweg ook komen. Dan kan ik geen rust houden, want dat kan dagen duren. Vroeg opstaan en vertrekken is het motto en zo zal het morgenvroeg ook zijn als ik nog een beetje wil trainen. Ik wens u een nacht met mooie dromen toen en probeer er morgen dan één waar te maken. Maus

Dagtekst van vrijdag 18 juli 2014
"Mensen worden zo in beslag genomen door hun belangen, hun persoonlijke zorgen, dat ze zich niet spontaan inleven in de situatie van mensen uit hun omgeving of die ze tegenkomen.
Daardoor ontstaan zoveel valse oordelen, zoveel onrecht en wreedheid. Probeer dus wat omzichtiger te werk te gaan. Als je je wilt uitspreken over iemand, vraag jezelf af, wat je over zijn situatie weet. Alvorens je kritiek uit over deze persoon, hem beschuldigt, probeer je tenminste enkele minuten in zijn plaats te stellen: op dat moment realiseer je je misschien dat, als jij in zijn schoenen stond, je het er misschien tien keer slechter vanaf zou brengen. Denk je niet dat dit onderwerp het overwegen waard is? Doe deze oefening vooral met mensen die je slecht kunt verdragen en waar je je oordeel al over klaar hebt. Langzamerhand groeit er begrip
voor hun gedrag, krijg je meer belangstelling voor hen en begin je een zekere vorm van sympathie te koesteren. Zo verwerf je kwaliteiten zoals onderscheidingsvermogen, geduld,
edelmoedigheid, waarvan zij zeker zullen profiteren, maar in de eerste plaats jijzelf."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Woorden van Inspiratie - Dag 109

"  Wat doorzien dient te worden,
is dat er iets te 'halen' valt in het leven;
Dat er geluk is, ergens anders dan Nu.
Dat er vrede is, ergens anders dan Nu.
Dat er liefde is, ergens anders dan Nu.
Dat er eenheid is, ergens anders dan Nu.
Hoe zou je deze dingen ergens anders kunnen vinden dan Nu?
Er is alleen maar Nu.
Er is niets anders."
Nin Sheng

Een dagelijkse gedachte:

Datgene wat wij niet onder ogen zien in onszelf,
zullen we tegenkomen in de vorm van het lot.
Carl Jung  (Ingestuurd door:  Hans van Beest, Leiden NL)

Zuiverheid en verloren onschuld terugvinden

Mijn kindertijd was er geen van verloren onschuld, dat werd bewust kapot gemaakt. Echter er was iets sterkers in mezelf die dit altijd heeft bewaard, opdat ik nooit iemand bewust kwaad zou doen. Zodra die kindertijd  voorbij was en Berry in mijn leven kwam, werd die kinderlijke onschuld op een of andere manier weer wakker. Ik wilde het als kind dus niet verliezen, maar verborgen houden. Natuurlijk was ik geen heilig boontje, net als ieder ander. En zeker in de tienertijd, die veel later begon dan nu, zal ik niet makkelijk zijn geweest. Echter die zekere onschuld bleef toch ergens bewaard. Dat is alleen verstopt gebleven, vermoed ik. Want ergens zit het er nog steeds, net als bij jou en ieder ander. We moeten er alleen weer naar zoeken en naar kijken. Waar zit het en wat kan ik ermee. Het is de ratio die ons altijd weer dat stukje onschuld laat verbergen, om niet naar onze fouten te hoeven kijken, althans dat vermoed ik. Dus vandaag nog stap ik na een week binnen zitten op de fiets en geef mezelf de taak om te zoeken waar mijn stukje onschuld zit. Wat ik er mee kan en hoe ik dat weer boven kan halen. Wie doet er mee? Is dat niet het eerste belangrijke stukje, waardoor we voor onszelf een betere wereld creëren? Zeker weten doe ik het niet, maar er over denken kan zeker al helpen ons eigen wereldje beter te laten worden. 

De mijne was gisteravond helemaal in de war. Heeft toch weer te maken met die laatste negen jaar, die me soms gebroken hebben. Ik ben er sterker uitgekomen. Dat wil niet zeggen dat je er nooit meer mee bezig bent. Nee, zo eerlijk ben ik wel om dat in te zien. Als je ziet hoe iedere keer weer een ander voor de gek wordt gehouden. Voorgehouden wordt dat er van haar wordt gehouden, dan zeg ik bij mezelf; Ho, Maus, dat is jouw pakkie-an niet meer. Of hou ik nu mezelf voor de gek. Misschien voel ik op die momenten mijn pijn weer van toen. Maar zie ik ook weer die paar kleine mooie periodes, die er veel te weinig waren. Aan de andere kant weet en voel ik dat mijn pijn en verdriet al zo ver zijn gesleten dat het momentopnames zijn, die steeds vaker uitblijven en straks tijdens mijn reis helemaal verdwenen zijn. 

Waarom vertel ik dit zo open? Omdat ik niet de enige ben die teleurgesteld en vol verdriet en pijn uit een relatie zijn gestapt. Die net als ik die keuze voor zichzelf maakten om er niet helemaal kapot aan te gaan. In werkelijkheid weer op zoek wilden naar hun eigen onschuld en zuiverheid. Dat is in mijn ogen een van die doelen tijdens mijn reis.

Vandaag over drie weken ben ik al meer dan een uur onderweg. Ik kijk er naar uit. Weet zeker dat ik geholpen wordt om op elk moeilijk moment onderweg in mijn liefde en onschuld hulp te vragen, om gesterkt te worden in alles wie en wat ik ben en in wat ik nodig heb. Gelukkig heeft niemand mij ooit dat geloof af kunnen nemen. Van kind af aan zat ik als enige in het gezin in de kerk, kon daarna het leven weer aan. Later werd de kerkgang minder, maar ergens onderweg was elke kerk even mijn rustmoment. Nu heb ik met die kerkelijke wezens die de kerk beheren niets meer, om diverse redenen. Echter het geloof kan niemand ter wereld mij ontnemen. Ook niet het geloof dat een kaarsje branden in die kerk mij sterkt en kracht geeft. Het licht stuur ik daarmee naar het licht. Ik geloof in God, Jezus en in mijn engelen die dagelijks mij beschermen. Die mijn verhalen influisteren en er zijn wanneer ik ze nodig heb.

Gisteravond ontdekte ik voor het naar bed gaan dat ik de vriezer open had laten staan. Het is tot een dik pak ijs geworden. Vanmorgen stond ik op, las de dagtekst en had twee keuzes. Aan de vriezer beginnen, terwijl ik nauwelijks kan staan of bewegen van de hernia pijnen, of gaan fietsen, wat de hernia goed doet en eerst mijn onschuld laat terugvinden. Geloof het of niet. Dat pak ijs kan nog wel een dag blijven liggen, Mijn rug deels helpen herstellen met fietsen en mijn onschuld terugvinden? Mijn keuze is gemaakt.

Onze onschuld, laten we er weer naar zoeken en het terugvinden. Laat die onschuld ons het geluk van binnen vinden. Vandaag ga ik er extra aandacht aan besteden, U ook? Dan wens ik u namens allen hierboven een mooie gezegende dag, Maus

Dagtekst van dinsdag 15 juli 2014
"Voor veel mensen is zuiverheid een heerlijke toestand waar zij terug naar verlangen omdat ze deze in verband brengen met hun kindertijd, met die verloren onschuld die ze nooit meer zullen terugvinden en omdat ze definitief verloren is, loont het de moeite niet om eraan te denken. Welnu, het loont zeker de moeite om eraan te denken, want in werkelijkheid is zuiverheid iets anders dan een deugd uit de kindertijd. Zuiver is alles wat door
de hogere natuur van de mens wordt ingegeven; onzuiver is alles wat door zijn lagere natuur wordt ingegeven. De lagere natuur, die door egocentrische, grove verlangens wordt gevoed, zet de mens aan tot het nemen van beslissingen en richtingen die nadelig uitwerken voor de anderen en hemzelf. Onzuiverheid is daar, onnodig ze elders te gaan zoeken. Zuiverheid en onzuiverheid zijn dus allereerst een kwestie van intentie, van doel. Het zijn de intenties en de bedoelingen die een handeling zuiver of onzuiver maken. Degene die met een onzelfzuchtig doel werkt, die in wat hij onderneemt het belang van allen nastreeft, die is zuiver. Dus, als je op zoek bent naar zuiverheid, ga bij jezelf te rade hoe je de uitingen van je hogere natuur kunt bevorderen."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Woorden van Inspiratie - Dag 106

"  Observeren zonder te oordelen is de hoogste vorm van intelligentie."
Jiddu Krishnamurti

Een dagelijkse gedachte

Over het algemeen is het onnodig om chagrijnig te zijn
als je de mogelijkheid hebt om dat niet te zijn
Jonas Jonasson  (Ingestuurd door:  Angeline Gloudemans, Best NL)

 

 

 

Drie teksten vandaag die slaan op inzicht wijsheid en respect met natuurlijk een vleugje Rome

Dagtekst van zondag 13 juli 2014, woorden van inspiratie en een dagelijkse gedachte. Het is nog steeds bar slecht weer in het zuiden, dus misschien een beetje tijd om te lezen?

Vandaag vind ik alle drie de teksten bijzonder. Misschien omdat ze van toepassing zijn op mezelf en het leven wat ik heb achtergelaten. Schoonheid! Ja ik ken zo iemand die veel uiterlijk schoonheid had, dit ook heel vaak misbruikte naar buiten uit. Letterlijk over mijn hoofd heen. Heeft het iets opgeleverd? Welnee. Niets kan die persoon meer vinden van wat ooit was, maar dat is eigen keuze. Het uiterlijk? Die schoonheid is inmiddels ver verdwenen, omdat het hart niet meer wordt aangeraakt door dat wat innerlijke en uiterlijke schoonheid mooi maakt. Liefde. Ik keek toen al niet naar die uiterlijke schoonheid, maar naar de kwetsbaarheid en innerlijke schoonheid, die met de jaren veranderde in bitterheid en hardheid. Dat was een werkelijkheid die ik niet wilde zien. Dom en jammer, maar ik hoef er niet meer naar te kijken of mee te maken hoe verval zich voortzet. Foto's op Facebook zeggen genoeg. 

De woorden van inspiratie zijn letterlijk op mij van toepassing. Ik weet nog lang niet genoeg en leerde nog niet alles na mijn reis naar Santiago. Misschien juist omdat ik toen niet alleen ben gegaan wat wel de bedoeling was van die reis. Toen al zei ik aan het einde van de reis dat ik naar Rome wilde. De tijd was nog niet rijp. Ik moest klaar zijn met mezelf. Eindelijk leren dat eenzaamheid er niet hoeft te zijn. Gek maar sinds oktober vorig jaar, tijdens de grootste inzinking en vernedering, is het keerpunt gekomen. Heb ik voor een ander leven gekozen. Een leven waarin ik met mezelf gelukkig werd. Natuurlijk had ik er een psychologe, mijn kinderen en vrienden bij nodig, Maar in wezen moest ik het allemaal zelf doen. Het mooie is dat ik me nooit heb geschaamd voor wat ik in mijn leven heb gedaan. Niet dat er tig keren waren, van kind af aan, dat ik uit het leven wilde stappen. Niet dat ik hulp nodig had om mezelf weer terug te vinden en niet om het naar buiten te brengen, zodat misschien één persoon in zijn of haar leven inziet dat je zelf je leven kunt veranderen. Ik heb 20 jaar als kind in de hel geleefd. Drieëndertig jaar de grootste liefde beleefd die een mens in z'n leven kan wensen en van de laatste negen jaar, zes jaar opnieuw de hel ondervonden. De omgeving had geen idee, maar menigeen om mij heen had er moeite mee dat ik niet uit dit leven kon stappen door de diepe liefde die ik voelde. Nu is iedereen alleen maar dankbaar. Niet dat ik in die hel belandde, voor ik inzag dat ik zelf alleen maar hoefde op te staan en er uit te lopen. Maar om de moed en kracht die ik heb opgebracht om mijn leven om te keren. Het ging stapje voor stapje. Mijn diepe geloof heeft me daar bij geholpen. Het ging met vallen en opstaan en soms is er nog weleens een gevoel van heimwee over wat had kunnen zijn. Zonder dat ik er iets mee doe. Het overvalt je op zo'n moment, zonder dat je er iets tegen kunt doen. Echter ik laat dat toe, kijk er naar en weet dat ik voor geen miljoen terug zou willen zijn in die situatie. Zoveel vrede in mezelf heb ik sinds de dood van Berry nooit meer gevonden. 

En daar kwam als een flits twee maanden geleden het idee opnieuw naar boven. Ik moest en zou naar Rome op de elektrische fiets. Maar nu werkelijk helemaal alleen. Voor menigeen onbegrijpelijk. Voor mij zonder angst of vreze. Ik krijg alle hulp door mijn geloof. Deze reis wordt een bijzondere reis. Zelfs dat laatste stukje heimwee is dan vanaf de eerste dag verdwenen, omdat ik alles zelf kan en mag doen. Wat voel ik een liefde van binnen en blijkbaar straal ik dat ook uit. Want wat je bezit kun je delen, ook liefde voor anderen. Het 'willen van destijds', na de reis naar Santiago is nu omgezet in nú doen. Over 3½ week vertrek ik naar Rome. De tijd vliegt. Kom tijd te kort, maar tegelijkertijd weet ik dat ik die tijd hard nodig heb om alles voor te bereiden. Iedere avond in bed lees ik dag voor dag wat May Quadvlieg heeft meegemaakt. Maak aantekeningen en langzamerhand is dat zoveel, dat ik misschien het boek zelf moet aanschaffen om het onderweg nog te volgen. Het zijn aantekeningen, die vast niet al zijn ervaringen weer geven. Van Santiago weet ik dat het soms heel moeilijk is om sommige ervaringen te beschrijven. Er gebeuren wonderen onderweg, die lang niet iedereen zal geloven. Ervaringen en wonderen waardoor je door de buitenwereld wordt neergezet dat je niet met twee benen op de grond staat. Dit zijn de kostbaarste ervaringen in je leven. Drie van die grote wonderen heb ik 16 jaar geleden ook in Montana meegemaakt. Wonderen komen toch dagelijks voor, dat weten we allemaal. Maar als ze groter worden is die ervaring heel moeilijk te verwoorden. Maakt niet uit. De bedoeling van de reis is dat ik deel met anderen. Eigenlijk gebeurd dat al sinds ik op dit medium mijn gevoel deel met u allen. 

Ja en dan de laatste, een dagelijkse gedachte. Beetje bij beetje bereikt zij haar doel. Is dat niet het hele leven zo? Beetje bij beetje klimmen we omhoog de berg op. Worden wijzer en leren dagelijks hoe dingen wel of niet moeten. Van baby af aan leren we het leven kennen. Doen de eerste voorzichtige stapjes, met vallen en opstaan. Dit gaat je leven lang door, zolang jij er aan mee doet. Zelfs op of rond mijn leeftijd is het nog nodig weer op te krabbelen. Nieuwe dingen te ontdekken. In het leven te stappen wanneer je bent uitgeblust en er uit wilt stappen. Niemand anders kan je daarbij helpen dan jij alleen. Ga niet klagen en slachtoffer blijven. Ik weet hoe dat voelt. Maar kan u ook verzekeren dat als je vandaag nog uit die hel stapt, je een uur later de eerste lach op je gezicht tovert. Geen mens komt zonder pijn en verdriet het leven door. Ieder van ons heeft op zijn tijd de hel ervaren, in welke positie ook. Geen mens blijft dat bespaard, op enkele uitzonderingen na. Je kunt niet achter alle gouden deurtjes kijken, of naar uiterlijke schijn, ook daar heerst verdriet en pijn. Geloof me maar. Wanneer je in je hart kijkt zou je dan met mij of een ander willen ruilen? Misschien nu, maar voorheen echt niet.  

Ik reis niet alleen, al denken veel mensen dat. Ik reis met God en mijn engelen naast me. Niemand hoeft dat van me aan te nemen, het is mijn gevoel en bescherming die ik meekrijg op mijn weg. Het zijn ook vast niet altijd mijn woorden die ik hier schrijf. Zoveel wijsheid? Dat kun je alleen maar ontvangen. Die wijsheid bezitten we allemaal in onze ziel. Misschien is die ziel van weten en innerlijke wijsheid wel opengegaan op die dag in oktober vorig jaar. Wie zal het zeggen? Misschien is het nu tijd om al die openbaringen neer te pennen. Wie weet kijkt net die ene persoon, die deze wijsheid ook wil vinden in zichzelf, vandaag in zijn of haar ziel en vindt het beetje bij beetje terug in zichzelf. Het gaat gedoseerd. Zo wijs zijn ze hierboven wel. Overvloed aan wijsheid die in één keer binnenkomt zou kunnen schaden. Misschien zelfs hoogmoed kunnen geven. Juist die gedoseerde inzichten, wijsheden en gevoelens van respect  naar de ander maken dat we zelf tijd en ruimte krijgen om er over na te denken. Het te ontvangen in dankbaarheid om het daarna in diezelfde gedoseerdheid door te geven. Alleen iemand die ver boven ons staat heeft die kracht om in te zien wat wij wel of niet kunnen verdragen en ontvangen. Maus

Dagtekst van zondag 13 juli 2014
"Schoonheid oefent zo’n fascinerende kracht uit op de mensen, dat zij altijd
in de verleiding komen haar te benaderen om ze aan te raken, te grijpen, te
bezitten. Maar schoonheid kun je niet in bezit nemen: in essentie behoort ze
niet tot de fysieke wereld, en zodra je alleen maar probeert ze te beroeren,
zal ze je ontsnappen. Schoonheid is een wereld die uitsluitend is gemaakt voor de
ogen; ze is niet voor de handen noch voor de mond bestemd. Schoonheid vindt
het fijn om te worden bewonderd, bekeken, maar verdraagt geen aanraking. Men
moet dus altijd zeer aandachtig zijn wanneer men mensen van een grote
schoonheid ontmoet. Wie niet de juiste houding heeft, riskeert de entiteiten die deze
mensen bewonen en die hun deze harmonie, deze gratie verlenen, te verjagen.
En als zij zich verwijderen, zal hij lijden, want hij verliest dan dat
ongrijpbare element die ook zijn leven mooier maakte. Onze vreugde, onze
inspiratie, hangen af van het respect dat wij tegenover de schoonheid
betonen, zonder ze te willen grijpen. Door ze iedere dag bij de mensen te
beschouwen, zullen we het ware leven proeven."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Woorden van Inspiratie - Dag 104

"Weten is niet genoeg, we moeten toepassen.
Willen is niet genoeg, we moeten doen..."
 Johann Wolfgang van Goethe

Een dagelijkse gedachte

De natuur heeft geen haast;
Atoom voor atoom, beetje bij beetje,
bereikt zij haar doel.
Ralph Waldo Emerson  (Ingestuurd door:  P. de Groot, Tilburg NL)

 

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Bijna-doodervaring Reportage Met Pim Van Lommel En...

Uittredingen - Astrale reizen en Paranormale ervaringen van Maus Sturmer: Bijna-doodervaring Reportage Met Pim Van Lommel En...