Ben jij een stiltemens? Is jouw levensles ook zo zwaar geweest of nog? Dagtekst van vandaag

Zomaar een paar onderwerpen die alles en niets met elkaar gemeen lijken te hebben

Vandaag is het eerste dat me inspireert de dagelijkse gedachte. Ik ben zo'n stiltemens. Zodra er lawaai of ander soort geluid is ben ik totaal afgeleid. Dit is niet nu, dit is al van kinds af aan. Stilte en rust om me heen, ik vind het heerlijk. Kan ook uren naast iemand in een auto zitten zonder een woord te zeggen. Wanneer ik rij geniet ik niet alleen van het rijden maar ook van alles om me heen is aan natuur. De tijd van jong zijn en altijd haast hebben is al heel lang voorbij. Hou me aan de snelheid waar nodig en geniet ook hier van rust en stilte. Wanneer ik naast iemand in de auto zit ik meestal te lezen. Rust en stilte samen met iemand beleven is perfect. Ik heb zo weinig tijd om te lezen, dus een mooie gelegenheid. Daarnaast heb ik er een hekel aan om mee te rijden en dat doe je automatisch wanneer een ander rijdt. Ik vind het verschrikkelijk wanneer iemand constant zit te vitten op de ander. Wij maken allemaal fouten, ook tijdens het rijden. Wanneer iemand daar op gaat letten wordt dat nog erger. Nerveusiteit speelt dan de overhand, waardoor nog meer fouten worden gemaakt. Het enige waar ik een gruwelijke hekel aan heb als mensen boven op de auto van een ander gaan zitten. Wat maakt die paar meter nu uit om afstand te houden en je voorganger rust te geven.  Zelf ga ik dan extra langzaam rijden, wanneer een paar keer op de rem trappen niet helpt. Dat soort rijders begrijpt nog steeds niet wat dit met je doet. Degene waar jij bovenop gaat rijden wordt eerst nerveus, daarna kwaad. Hierdoor ontstaan ook de meeste ongelukken. Lieve mensen, ben jij toevallig zo iemand die altijd bovenop de ander zit met autorijden realiseer je één ding. De voorrijder kan fouten maken door jouw gedrag. Zelf heb ik ook zo'n haastrijder in mijn busje gehad. Jarenlang heb ik last van nek en rug gehad. Nog steeds word ik heel gespannen als er weer zo'n dure automobilist of jongelui met veel bravoure en haastgevoelens in mijn nek zit te hijgen. Stop er toch mee. Je wint misschien op 400 km. 15 minuten, maar maakt onderweg heel veel mensen ongelukkig en boos. Staat u daar wel eens bij stil? We willen toch allemaal over dezelfde weg naar ons doel. Geloof me als je straks tussen die zes plankjes ligt door dat haastgedrag kijk je met heel veel spijt naar beneden. Ziet wat een verdriet je achterlaat door al die haast, die niets heeft opgeleverd, maar wel jouw leven en/of dat van een ander heeft gekost.  

Stilte. Het is heerlijk stilte om je heen te voelen, vind ik. Toch ken ik hele lieve mensen, die geen ogenblik hun mond kunnen houden. Zou de eenzaamheid dit veroorzaken of zouden ze bang zijn voor stilte? Ik heb geen flauw idee. Met verbazing luister ik dan naar de grote woordenschat die over me heen gesproeid wordt. Soms zo erg dat ik vraag om even een moment van rust. De ander respecteert dat maar heeft zelfs niet in de gaten dat het rustmoment maar enkele minuten wordt gegund. Niet erg. Straks neem ik afscheid van die persoon en zit misschien weer uren in een stilte die hij of zij niet kan verdragen. Juist door mijn aanwezigheid heb ik die persoon even een moment van plezier gegeven, waarin hij of zij alles kwijt kon wat hen bezig hield. Dat hoort bij geven, zelfs als je je er zelf even minder prettig door voelt. Je hebt die ander momenten van blijdschap gegeven.

Zou mijn behoefte aan stilte bedoeld worden in de dagtekst om mijn/ons bewustzijn te versterken? Zou stilte om je heen meer licht geven om te ontvangen? Misschien wel. Ik merk heel snel, tenminste wanneer ik dat wil, als hier een entiteit is die door wil komen, of dat mijn engelen er zijn. Echter het raakt me weer niet zo diep dat ik er over na ga denken of de hele dag bij stil ga staan. Door stilte om je heen kom je sneller tot nadenken, maar ook tot piekeren wanneer je die neiging hebt. Duizenden onderwerpen vliegen dagelijks door jouw gedachten. Je kunt niet ontkennen dat daar ook een stukje zelfkritiek en zelfinzicht bij zit. Natuurlijk niet bij iedereen. 

Mensen die zichzelf geweldig vinden, nooit dingen fout doen, hebben totaal geen zelfkritiek. Vinden zichzelf volmaakt. We kennen er allemaal wel één of twee om ons heen. Het is altijd de ander om hem/haar heen die het heeft gedaan. Zijn zij echt gelukkig? Nee, zij zullen nooit die liefde vinden waar ze op hopen, omdat de liefde die zij krijgen door hun zogenaamde eigen volmaaktheid niet wordt gezien en ervaren. Steeds vaker zullen zij mensen ontmoeten die maar heel even hun weg mee willen lopen. Die al snel inzien dat zij niet voor die weg willen kiezen. Gelukkig...., zij zouden doodongelukkig worden. Volmaakte mensen zijn er niet op uit om de ander gelukkig te maken, alleen zichzelf. Zij zoeken bevestiging voor die volmaaktheid, waar een ander nooit aan zal kunnen voldoen.  

Gelukkig zijn de meeste mensen niet zo overtuigd van zichzelf dat zij volmaakt zijn. Zij hebben nog zelfinzicht en leren van hun fouten. Is het niet na de eerste les, dan wel na de tweede die in een andere vorm terug komt. Leren doen we allemaal in het leven. De één krijgt een veel zwaardere les te leren dan de ander, iets dat soms heel onrechtvaardig lijkt. Waarom hebben wij ooit voor die zware lessen gekozen voor onze geboorte? Ik heb er geen duidelijk antwoord op. Misschien wilden wij nog iets goedmaken uit vorige levens? Misschien ook een les leren die wij nog niet eerder hadden ervaren? Ik weet het niet. Er bestaan veel boekjes met antwoorden van mensen die een bijna dood ervaring hebben gehad of door uittredingen verder mochten zien. Is dat het juiste antwoord? Ook hier kan ik geen antwoord op geven, omdat iedere ervaring anders is geweest. 

Wel kan ik zeggen dat, al was mijn leven vanaf de baarmoeder al een hel. Al was er 33 jaar een leven vol liefde, maar ook vol armoe en ziekte. Al was er de laatste 17 jaar diepe eenzaamheid, zo diep dat ik meermalen niet meer wilde leven. Een tijd met alleen maar veel verdriet en weinig plezierige jaren, toch nu ik terugkijk weet ik dat ik niets had willen missen. Het me heeft gemaakt tot wie ik ben en daar ben ik trots op. Mijn gevecht tegen het leven heb ik losgelaten en overgegeven en het leven geeft me nu wat ik nodig heb. Liefde voor mezelf in de eerste plaats. Liefde voor anderen, inzichten, begrip en alles wat erbij hoort. Ik ben nu zover dat wanneer er iemand in mijn leven komt hij een aanvulling mag zijn, maar geen invulling meer. Dat ik ondanks alles van geven en nemen wel mijn eigen grenzen weet te trekken. Dat laatste is mijn hele leven mijn valkuil geweest, zoals bij velen. Vrouwen en ook mannen zijn geneigd om hun grenzen steeds weer te verleggen uit liefde voor de partner. voor de lieve vrede, voor de kinderen, noem maar op. Mijn grenzen waren heel ver te zoeken in mijn leven, maar vanaf vorig jaar oktober heb ik ingezien dat mijn grenzen flexibel mogen zijn tot op zekere hoogte, Ik weet nu wat ik wel en niet zal toelaten. Geen mens krijgt meer de kans om die grenzen te doorbreken die ik heb afgebakend. Het was een zware les in het leven, die ik uiteindelijk heb gewonnen, al heb ik er wel heel lang over gedaan, vind u niet? Als ik nu zo terugkijk denk ik bij mezelf; wees trots op jezelf, je had het ook nooit kunnen leren. Dus heb ik toch weer een beetje meer respect voor mezelf gekregen door wat ik geleerd en gedaan heb om een beter mens te worden.  

Dit wil niet zeggen dat ik nooit meer oud gedrag vertoon. We zijn toch zeker mensen? En soms zijn er situaties die je zo machteloos maken, vooral als er gelogen wordt. Je oude 'ik' komt weer even boven drijven. Alleen zie je het nu veel sneller in. Je draait je om, loopt terug naar de goede weg. Blij en dankbaar dat je inzag het verkeerde weggetje gekozen te hebben. Een weg uit het verleden, die niet meer gelopen hoeft te worden. Ik wens u allen een mooie stilte dag met veel inzichten en mooie wegen om te lopen. Maus 

Dagtekst van donderdag 10 juli 2014.
"Naarmate je voortgaat in het leven, groeit je bewustzijn dat je
bewoond wordt door verschillende neigingen, sommige beter dan
andere. Dat je je ervan bewust wordt is niet voldoende, je moet
ook de noodzaak inzien deze neigingen te sorteren en je te
concentreren op de meest nobele, de meest constructieve. Op deze
manier zul je geleidelijk de aanwezigheid ontdekken van iets
lichtends, iets machtigs in jou, dat je niet eerder hebt gekend.
Deze aanwezigheid is het goddelijk Principe dat in je woont en
dat op jouw dienstbaarheid wacht. Zich ten dienste stellen van
het goddelijk Principe, betekent dat je iedere dag de morele,
spirituele waarden vindt die verdienen op de eerste plaats te
worden gesteld."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Woorden van Inspiratie - Dag 101

"Het ego begrijpt niet
dat de enige gelegenheid
om vrede te hebben NU is.
Eigenlijk wil het ego ook niet
dat je dit ontdekt.
Vrede is immers het einde
van het ego."
Eckhart Tolle

Een dagelijkse gedachte

Stilte, het mooiste wat ik ooit heb gehoord.
Boris Pasternak  (Ingestuurd door:  Netty Hubbers - v. Riet, Groesbeek NL)

 

Wij worden geholpen, geloof me, de dagtekst van vandaag, woorden van Inspiratie en een dagelijkse gedachte

Wanhoop niet vandaag: Wij, je engelen, zijn er allemaal om je te steunen
Wanneer ik lees dat wij engelachtige wezens aantrekken in een zuivere sfeer, dan kijk ik rond in mijn huisje, proef, ruik en voel en weet dat dit wel goed zit. Wanneer ik lees dat dit het mooiste is tijdens het rijzen van de zon en ik kijk naar buiten, dan zou ik triest moeten zijn. Maar eigenlijk ben ik gewoon heel blij. Voor de tuin en de landbouw zijn deze twee regendagen prima. Voor mij is het goed om achterstallige werkzaamheden af te maken en  wat rust te nemen. Merk heel goed dat ik mezelf achterna loop. Herkent u dat? 

Echter ik heb wel een oplossing hoe die engelen dan aan te trekken. Terwijl ik zit te schrijven, weet ik sowieso dat er al een enkele of meer engelen hier zijn. Dat voel en zie ik. Ze zitten op hun gemak op de bank. Een fijn gevoel, ook al ben ik daar echt niet steeds mee bezig. Het is de sfeer in huis die hen en mij een rustig gevoel geeft. Daarom ben ik ook zo blij met mijn fietsreis naar Rome. Ik hoef me geen zorgen te maken over wat dan ook. Zal door de goede engelen begeleidt worden. Geloof me er zal heus af en toe een duiveltje de kop opsteken, zoals ons allemaal overkomt. Die zal proberen om mijn dag te verpesten. Ik weiger ze toe te laten in mijn leven. Hebben me lang genoeg dwars gezeten afgelopen jaren. Of het nu menselijke duivels zijn of geestelijke, die ons in de war brengen doet er niet toe. Het is aan onszelf en aan mij geweest om mijn leven om te draaien, zodat het slechte geen kans meer krijgt mijn leven binnen te dringen. 

Geloof me, het heeft moeite gekost. Zo diep ben ik moeten gaan dat ik diverse keren niet meer wilde leven. Je kunt er zelf uitkomen door in de eerste plaats veel liefde voor jezelf te leren creëren. Misschien wel voor het eerst in je leven gaan beseffen dat je wel waardevol bent en van niemand afhankelijk hoeft te zijn om liefde te krijgen. Het maakt je sterk en krachtig wanneer je beseft. Dat je met vallen en opstaan de berg opkruipt. Geloof me, makkelijk is het niet, maar zit jij vandaag door dit slechte weer en die onophoudelijke regen in een diep dal, zet jezelf dan eerst in een kring van licht. Visualiseer hoe het licht over je heen stroomt, onder je voeten door de kring sluit. Vraag dat licht maar aan de zon, die toch achter de wolken aanwezig is of vraag het aan God en zijn engelen, wanneer je daar wel in geloofd. Vraag het gewoon aan het universum wanneer je in niets geloofd. Ergens komt het altijd vandaan. Nodig jouw engelen uit om je te helpen. Ook al geloof je niet echt in deze flauwekul, zoals je het misschien noemt, maakt mij niet uit. Je hebt toch niets te verliezen om het gewoon te proberen? Na verloop van de dag zul je terugkijken en zien hoe een lichte verandering met het uur jou blijer gaat maken. Niemand hoeft mij te geloven, maar engelen zijn veel krachtiger dan wij denken. Zij mogen dit werk doen in opdracht van God en Jezus en doen dit met alle liefde om jou te helpen je beter te voelen.  

Mijn dag kan al niet meer stuk. Het feit dat ik dit stukje mag schrijven maakt dat er vast één mens vandaag bij is die dit leest en zich beter gaat voelen. Ik ben geen prediker, misschien een beetje boodschapper, omdat ik al die dalen en ellende al meegemaakt heb. Wel ben ik dankbaar dat ik door mijn levenslessen nu in de praktijk kan laten zien dat er altijd weer een weg naar boven is. Dat elk dal uitgekropen kan worden. Alleen, we moeten het zelf willen. Geen slachtoffer blijven van de omstandigheden en ellende waarin we zitten. Een nieuwe weg zoeken, die zich echt zal openbaren wanneer jij dat wil. Ieder van ons heeft echt de mogelijkheden in zich en de kracht om te vechten tegen alle pijn en verdriet. Vraag maar of je het over mag geven in Gods handen. Geloof je niet in God, maar wel in iets dat hoger is dan jij. Vraag dan daar aan of je verdriet en pijn over mag geven. Het helpt. Op gegeven moment voel je de last heel langzaam, soms wat vlugger van je schouders afgenomen worden. Je ziet weer een straaltje zon. Schrijf de dingen van je af. Zet de goede en slechte dingen in twee kolommen op een briefje en weeg ze dan tegen elkaar af. Kies voor wat goed is voor jou. Ook al heb je dat al eerder geprobeerd, doe het vandaag nog een keer en weet dat ik in gedachten namens God en zijn engelen bij je ben. 

Vandaag steek ik een kaarsje op voor allen die dit nodig hebben. Zoek rust en vrede in jezelf. Kruip uit je cocon en probeer het leven weer te omhelzen. Doe het vandaag nog. Tover een lach op je gezicht en ga even voor de spiegel staan. Kijk naar jezelf wie je bent. Kijk even hoe je wilt zijn en begin vandaag nog aan je nieuwe taak. Iedere dag is er één om een treetje hoger de berg op te klimmen.

Wij, je engelen, zijn er allemaal om je te steunen

Dagtekst van woensdag 9 juli 2014
"Het enige middel dat we hebben om engelachtige wezens tot ons aan te trekken en ze bij ons te houden, is een zeer zuivere atmosfeer om ons heen te scheppen. Een van de meest gunstige momenten voor dit werk is de zonsopgang. Naarmate de zon boven de horizon rijst, verandert zij van kleur. Eerst is zij rood, dan oranje, dan geel, en volgens de luchtkwaliteit, kunnen wij nuances van groen, blauw en violet waarnemen; en uiteindelijk wordt zij wit, gloeiend. Al klimmend aan de hemel, zingt zij zodoende het hele kleurengamma. Ja, zij zingt, want elke kleur zendt een klank uit. Wat een prachtige symfonie als zij verblindend wit wordt. Als je leert innerlijk deel te nemen aan het verschijnen van het ochtendgloren, zul je voelen dat in deze symfonie, in deze lichtuitbarstingen, je aura wordt gezuiverd, gesterkt en vibreert met meer intensiteit. Ze stuurt signalen naar de engelachtige wezens, die voelen dat ze  voor een feest worden uitgenodigd. Ze beantwoorden je uitnodiging en zoals alle genodigden op weg naar een feest, brengen ze geschenken mee."
Omraam Mikhaël Aïvanhov 

Woorden van Inspiratie - Dag 100

"  Het doel van het leven is te leven.
En leven betekent bewust zijn: vreugdevol, sereen, goddelijk bewust."
Henry Miller

Een dagelijkse gedachte

Iets positiefs aantrekken past altijd.
Auteur onbekend  (Ingestuurd door:  Franky Defour, Brugge BE)

De Lyme-bacterie is verdwenen, gisteren een zware maar mooie trainingsdag gehad en een tent gevonden

 

Vandaag is de puf er een beetje uit. Drukke dag geweest vol wisselingen. Een blijde boodschap vandaag is dat de Lyme bacterie definitief uit mijn lichaam is verdwenen. Wel heeft hij een aantal sporen achtergelaten waarvoor ik terug moet naar de Neuroloog. Het is een kwestie van kiezen of ik dat nu voor of na de trektocht zal doen. Heeft te maken met de pijn in mijn rechtervoet, de opgezwollen handen, waar geen reumasporen van te vinden zijn en andere kleine zaken die na de Lyme zijn opgetreden. De bacterie kan verder geen kwaad meer doen wordt gezegd en daar ga ik gewoon van uit. De middag besteed aan het zoeken van een tent. Het probleem van een lichtgewicht is toch de hoogte. Ik zie mezelf bij wijze van spreken niet liggend op de grond mijn ondergoed aantrekken. Voor jongelui prima, voor een 72 jarige die best actief is, maar toch herniapatiënt en andere pijnlijke bijverschijnselen van Lyme heeft, wat minder goed. 4.1 kg. Een kg. meer dan geplant, maar daarvoor kan ik zelfs met regen nog buiten blijven zitten en niet achter een gesloten tentdoek zonder raampjes. Het prijsverschil is wel groot. Bij een grote zaak in Roermond betaal ik 64 euro en hier in Hoensbroek 87.50 euro. De laatste gun ik het zo graag, maar ik verrij geen 25 euro aan benzine. Misschien is er iets te regelen.

Uiteindelijk een tent gevonden met een stahoogte van 1,20 hoog en de mogelijkheid daar een soort doek overheen te trekken zodat ik een groot stuk voortent heb waar ik goed kan staan, zitten en koken. Hij is 3 persoons en samen wegen ze

Gisteren een prachtige tocht gemaakt, eigenlijk verder dan de opzet was. Van Landgraaf via de Locht richting Duitsland. Via Horbach naar Vetchau en daar de berg op om boven Laurensberg uit te komen. Op gegeven moment moet ik dan naar links, maar besluit deze weg nog een stukje te volgen en dan linksaf te slaan. Het brengt me bij de Klinikum. Een prachtig nieuw gebouw, waar patiënten en studenten elkaar afwisselen. Er is genoeg te zien en te fotograferen. Vooral de groene buis voor het gebouw steekt prachtig af tegen de helder blauwe lucht. Ik vind het einde van de buis lijken op vrouwenbillen. Klinkt het gek? Nee hoor bekijk de foto's maar op https://www.facebook.com/maussturmer. Het is vochtig warm. Even voor Vaals neem ik de achterweg, die vrij steil naar het drielandenpunt voert. Halverwege een korte pauze vlak naast een prachtige strook vol margrieten korenbloemen en klaprozen. Even later komt een vrouw langswandelen terwijl ik koffie heb gemaakt en een boterham naar binnen werk. Aan het eind van het veld zie ik haar tussen de bloemen zitten om ze te plukken. Een plaatje om te zien. Wanneer ze dichterbij komt vraag ik of ik haar mag fotograferen. Geen probleem, zolang haar gezicht niet te zien is. Dat respecteer ik ook. Ben blij dat ze de moeite neemt om weer de plukhouding aan te nemen. Ze heeft inmiddels al een hele bos in haar handen. Boven bij het drielandenpunt rij ik voorbij de torens om bij het restaurant even een plaspauze te houden. Mag er niets voor betalen. Een echtpaar past ondertussen op mijn fiets zodat niet alle bagage mee naar binnen gezeuld moet worden. Die is inmiddels uitgegroeid tot 12 kg. Goede oefeningen. Straks heb ik toch het dubbele bij me denk ik. May Quadvlieg had zelfs 35 kg. bij zich, maar daar moet ik voor waken. Kom dan echt de berg niet meer op. Aan de voorkant van Vaals weer naar beneden en onverwachts besluit ik via Gemengd te rijden om bij het beroemde ijsboertje van Epen omhoog te klimmen en linksaf het bos van Vijlen ook nog even mee te pikken. Een paar starre klimmetjes, die vrijwel moeiteloos en zonder rustpauze wordt beklommen. Merk dat de beenspieren sterker worden. Tijdens een korte eetpauze op een parkeerplaats richting Gemengd, ook weer een flinke klim, zie ik onder de bomen een paar keer buizerds vliegen. Echter wanneer de camera in de aanslag ligt zijn ze verdwenen. Toch heb ik later op de dag meer geluk.

 

Voor ik vanuit België weer afsla naar Nederland staat heel uitnodigend een bankje voor een kop koffie. Er komen twee fietsers aan. De een jong de andere die uitgeput lijkt van de klim is wat ouder. Praten even. De oudste vind het heel zwaar rijden hier in de heuvels, maar geniet er wel van.  Hij heet Eelco en wanneer ze weer op de fiets stappen roept hij nog; 'doe de groeten aan de paus van mij'. Ik beloof het te doen. Ik weet niet eens of ik zelfs daar binnen kom. Moet je kaarten voor kopen. En de vraag is natuurlijk of ik lang genoeg daar ben. Maar is niet iets waar ik me nu al druk over maak. Eerst in Rome komen en dan van ons Pausie dromen, denk ik dan. De ene batterij heeft er ondanks de heuvels toch 60 km. uitgeperst. Echter de andere verbruikt bij de klim naar Vijlen al drie lampjes. Ben benieuwd hoeveel hier nu nog aan kilometers uitgeperst gaat worden. Hoewel de laatste twee lampjes altijd de meeste kilometers leveren. Heeft vast te maken met de nieuwe cellen die er in zitten. Vergeleken bij vandaag was het weer wel drukkend, maar een prachtige heldere lucht, vol vocht dat wel. Maus

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Rome ik kom er aan. Trainingen afgelopen dagen en ...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Rome ik kom er aan. Trainingen afgelopen dagen en ...: Vandaag kan ik de omraam met zijn dagtekst uit eigen ervaring volledig beamen. Tot driekwart jaar geleden verdedigde ik mij de laatste 1...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Winkelen - de Romereis en de ansichtkaarten als sp...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Winkelen - de Romereis en de ansichtkaarten als sp...: Tijdens een van de trainingstochten in de regen Is het niet frappant dat ik dezelfde gedachten gistermiddag had terwijl ik Met Fransie...

Trots en nederigheid, zijn grote valkuilen voor de mens en de dagtekst van vandaag

Zou koppigheid ook voorkomen uit trots, vraag ik me af, wanneer ik de dagtekst lees van vandaag? Het lijkt er wel op. Toegeven dat je fout bent of iets niet in wilt zien, heeft met beiden te maken. Trots is een nare eigenschap doordat er altijd een ander de dupe van is. In mijn huwelijk met Berry was hij het die mij leerde dat trots een slechte, maar in sommige gevallen juist een goede eigenschap kon zijn. Ik was niet trots op mezelf, had totaal geen eigenwaarde meegekregen uit mijn jeugd. Op wie en wat moet ik trots zijn, vroeg ik hem? Op wie je bent, zei Berry dan. Hij was een trotse man, maar nooit op een krenkende manier. Hij was een mens waar iedereen van hield. Vooral vrouwen waren dol op hem, omdat hij voelde hoe moeilijk zij het hadden met werk en huishouding tegelijk. In sommige gevallen zelfs heel weinig werden gewaardeerd.

Hij was het in het begin van ons huwelijk tijdens een onenigheid, die ook wij af en toe hadden, vrijwel altijd de eerste die zei; 'Kom Maus, we praten het even uit'. Pakte me beet om te knuffelen en nog geen seconde later toverde dit alles een glimlach in mijn hart en op mijn gezicht. Alles smolt in mij als hij me zo beet pakte en kuste. In de loop der jaren werd het soms een strijd om wie de eerste was om sorry te zeggen. Het ging niet meer om wie gelijk of ongelijk had. Het ging er om dat we beiden ons akelig voelden tijdens een misverstand en niet wisten hoe snel dat uit de wereld moest worden geholpen. Dit had niets met verlies te maken of met gelijk of ongelijk, maar met liefde, begrip en respect voor elkaar. Het ging er om dat we beseften even niet naar elkaar geluisterd te hebben, waardoor het misverstand ontstond. En natuurlijk waren daar, net als in ieder gezin, soms de onenigheden om de kinderen. Ieder mens heeft zijn/haar eigen achtergrond hierin en om die van beiden samen op één lijn te krijgen is heel moeilijk. Toch kan dit lukken, wanneer trots niet in de weg zit.  

Wanneer we allemaal bij die eerstkomende onenigheid eens even naar binnen kijken en denken, 'laat mij dit keer de eerste zijn die de ander gewoon met een lach beetpakt. Die zonder rancune zegt: 'kom, laten we het even uitpraten'. Die persoon heeft niets verloren, maar alles gewonnen. Want liefde is winnen en trots of koppigheid zijn allebei de grote verliezers. Berry leerde mij om geen verliezer te worden in ons leven samen. Hij leerde mij sámen over alles te praten en te luisteren naar elkaar. Vooral dat laatste is voor veel mensen heel moeilijk. Als mens zijn we gewend een eigen mening te hebben en die ook direct te profileren. Luisteren naar de ander is het aller-moeilijkste, waardoor juist de meeste misverstanden ontstaan. Luisteren en vooral hóren wat er werkelijk wordt gezegd. Wat wordt er werkelijk bedoeld achter zijn of haar woorden? Wat wil die ander werkelijk zeggen of wat wordt er werkelijk bedoeld? Luisteren naar elkaar heeft alles met respect te maken. Respect hebben voor de mening van de ander, ook al zijn de meningen verschillend. Deze lessen van Berry hebben mij verder geholpen in mijn leven. Liefde brengt je alles. Trots brengt boosheid en opgekropte woede, omdat trotse mensen koppig zijn en zeker niet nadenken dat je dingen met liefde samen kunt oplossen. 

Nederigheid

Dit vind ik veel moeilijker. Want wat is nederigheid eigenlijk? Een soort onderdanigheid? Nee, in mijn ogen heeft het meer te maken met bescheidenheid, zonder jezelf te verliezen. Want dat is de valkuil hierin. Ik vind het persoonlijk moeilijk om me voor te stellen of ik nederig ben. Heb geen flauw idee. Ik ben dankbaar dat ik mag schrijven. Nog veel dankbaarder ben ik dat mijn verhalen meer worden gelezen dan ik ooit had kunnen denken. Ben ik dan nederig of dankbaar? Ben ik trots? Nee, omdat ik weet dat zonder inspiratie van 'Boven', ik vast geen letter op papier zou krijgen. Het zijn van die wijze lessen die er soms op papier verschijnen. Heb ik dan van mezelf zoveel wijsheid in me? Geen flauw idee. Volgens mij zit er altijd een engeltje op mijn schouder die de woorden mijn hersenpan influistert. Omdat ik dankbaar ben dat ik dit op mag schrijven, denk ik niet eens over de woorden na, maar de handen typen sneller dan ik ze zou kunnen bedenken. Achteraf zie ik pas wat ik werkelijk heb geschreven en bedoeld. Ik noem hem of haar vanaf vandaag mijn engel van Inspiratie. Is het belangrijk hoe ik aan de verhalen kom? Nee, wel belangrijk is dat ik er dankbaar voor ben dat ik dit steeds weer op mag schrijven. Is het belangrijk dat ik weet hoeveel mensen mijn epistels wel of niet lezen? Nee niet echt. Weet u waarom niet? Elke uitgever of redacteur die ik al eens verhalen heb opgestuurd, stuurt ze of terug of laat niets horen. Mijn verhalen zijn technisch niet verantwoord. Ik schreef eens een paar keer iets voor mijn toenmalige fietsclub. In het begin vonden ze het prachtig. Naarmate ik op hun verzoek meer ging schrijven kwam de kritiek. Er zat een advocaat in ruste in het bestuur en een neerlandica. Mijn schrijven werd steeds meer taalkundig aan banden gelegd en moest verantwoord zijn. Ik ben onmiddellijk gestopt. Mijn verhalen zijn redactioneel niet verantwoord. Zij zijn menselijk. Mijn trots was het niet die mij deed stoppen, maar ik werd gehandicapt in het menselijk denken en voelen. Ik mocht ineens niet meer zijn die ik was, waardoor ik niet meer kon schrijven zoals ik het voelde. Misschien is dat juist de kracht van het leven. Mogen zijn wie je bent, gewoon een mens, met fouten en gebreken. Zonder trots en overdreven nederigheid, maar open en eerlijk in gevoel en naar buiten. Maus 

Dagtekst van woensdag 2 juli 2014.
"Om niet in de valstrikken te lopen die het leven ons op een of
ander moment onvermijdelijk bereidt, moeten wij twee kwaliteiten
ontwikkelen: onderscheidingsvermogen en nederigheid.
Onderscheidingsvermogen is een kwaliteit van het intellect, en
nederigheid een kwaliteit van het hart.
Het onderscheidingsvermogen verleent ons de mogelijkheid om in
alle omstandigheden het ware van het valse te onderscheiden, de
realiteit achter de schijn; wijst ons de te volgen weg en laat
ons misstappen vermijden en zo worden wij voor vergissingen en
illusies behoed. Wat nederigheid betreft, een verwaarloosde en
zelfs misprezen kwaliteit , daar kan je de waarde niet van
inschatten als je niet begrijpt hoezeer het tegenovergestelde, de
trots, een gevaarlijke houding is. Trots maakt de mens blind voor
de spirituele wereld en sluit de stromen af die hem het levend
water van de Hemel brengen.
Daarom is het nodig, tegelijk met het ontwikkelen van
onderscheidingsvermogen dat ons wijst op de te volgen weg, ook de
nederigheid te ontwikkelen die ons opent voor de stromen van
boven, want deze stromen zijn hulpmiddelen die ons ondersteunen
op alle wegen van het leven."
Omraam Mikhaël Aïvanhov

Woorden van Inspiratie - Dag 93

De sleutel is om in een permanente verbinding

te staan met je innerlijke lichaam

om het te allen tijde te voelen.

Dit zal je leven snel verdiepen en transformeren.
Hoe meer bewustzijn je in je innerlijke lichaam brengt,
hoe hoger diens trillingsfrequentie wordt.
Eckhart Tolle

Een dagelijkse gedachte

Als alles instort, betekent dat niets anders
dan de gelegenheid de dingen opnieuw
op te bouwen op een betere manier.
Susan Saradon  (Ingestuurd door:  Marleen Wisse NL)

 

 

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Trainingstochten voor Rome met bijzondere ontmoeti...

Rome op de elektrische fiets door Maus Sturmer: Trainingstochten voor Rome met bijzondere ontmoeti...: Nijswiller   Maandag 30 juni en dinsdag 1 juli 2014. Afgelopen twee dagen veel getraind in de heuvels. Is hard nodig. D gerevisee...