Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Mijn drie zwerfkatten

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Mijn drie zwerfkatten: 

Al jaren kwam een zwarte kat met witte vlekken in mijn tuin om zijn behoefte doen. Wanneer ik het zag joeg ik hem weg. Een groter probleem voor mij was dat hij steeds in mijn vogelhoek zat te loeren op een prooi. Afgelopen winter waren er dagen dat het min vijftien graden was. Dus kocht ik wat blikvoer en brokjes en gaf hem eten. Wel met de opdracht dat hij geen vogeltjes meer mocht vangen. Het was alsof hij het begreep. Lees verder op: http://hebjijdatnuook.blogspot.nl/

Transcendente Meditatie, woede en loslaten

Vanmorgen om kwart over drie wakker geworden met een heel negatief gevoel. Ben opgestaan. Heb om hulp en Licht van Boven gevraagd en nog geen tien minuten later werd ik rustig. Kreeg in tijd van 6½ uur drie verhalen door die straks ook op Faceboek en Hyves worden gezet.

Gisteravond was een voorlichtingsavond van Transcendente Meditatie, TM afgekort. Hoewel ik erheen ging met de gedachte, ‘ik zal wel zien’ voelde ik steeds meer dat ik door dit te volgen eindelijk rust zou vinden. Na de definitieve vriendschapsbreuk met mijn ex, bleef het een wirwar in mijn hoofd van boosheid, woede, afgewisseld met opnieuw de neiging om te vergeven. Echter als je mijn ziel aan je vriendin verkoopt, omdat je zelf een stommiteit hebt begaan, dan heb je letterlijk alle fasen van fatsoen overschreden. Daarnaast misbruik van me maakt door constant voor m’n voeten te gooien; ‘ik weet dat je van me houdt’. Dit is letterlijk mijn zwakke punt misbruiken. Na dit verraad heb ik definitief gebroken. Er staat zelfs geen kier van de deur meer open. Nota bene de week ervoor stond hij nog te huilen dat ik de vriendschap niet mocht verbreken en dan dit? Het is niet de eerste, maar wel de laatste kans die hij heeft gekregen

Zelf kwam ik er niet meer uit. Onbegrijpelijk dat er ondanks alles wat ik zelf met me heb laten

gebeuren, toch voor die man zelfs nog maar een stukje gevoel bleef zitten. Dit keer moest er radicaal door mezelf worden ingegrepen. Hem heb ik gezegd weg te blijven waar ik ook kom, anders kan ik mijn mond niet meer houden, ook niet tegen zijn vriendin, die helemaal geen idee heeft wat er werkelijk is gebeurt. Voor schut zetten bespaar ik iemand liever, ook al is dat andersom heel vaak in publiek naar mij toe gebeurt. Weken lang heb ik gepiekerd om uit dit dilemma te komen tot ik van een kennis over TM hoorde. In de jaren ’70 woonden wij in Friesland. Lelystad kreeg de primeur van het eerste TM centrum. In die tijd wilde ik er heen, maar dat kostte toen bijna net zoveel als wij in een jaar aan inkomen binnen kregen. In die tijd was TM alleen voor de rijke zakenmensen en managers bestemd. Grappig dat opnieuw een wens van vroeger wordt vervuld. Nu gaat het naar inkomen. Is nog veel, maar gelukkig had ik iets gespaard voor een computer. Dat moet nu maar even wachten.

Over mijn gevoel van innerlijke woede en erger tegen de rand van haat aan, moet ik eerst heenkomen. Transcendente Meditatie leer je in 4 dagen met anderhalf uur les. Je moet twee keer per dag 20 minuten met je mantra leren mediteren op een eenvoudiger manier. Je kunt het overal doen. Je leven wordt er lichter en makkelijker door. Je hersens werken beter en harder. Je lijf krijgt meer energie en ordening. Je creativiteit neemt toe. Er komt meer geestelijke en lichamelijke ontspanning. Lichaam en geest gaan samenwerken tijdens de meditatie door gebruik van de Mantra, wat heel diep door werkt. Binnen een paar weken voel je zelf al een duidelijke verandering. Buitenstaanders merken het eerder aan je dan jijzelf. Terwijl ik intens luisterde naar wat TM teweeg brengt in jezelf, werd mij vrij snel duidelijk dat ik hier moest zijn.

 De invloed van de voorlichtingsavond werd vanmorgen al snel duidelijk. Drie verhalen achter elkaar schrijven. Is nooit eerder voorgekomen. Zeker de laatste weken had ik moeite om één  verhaal op papier te krijgen. Bovendien liet ik door domme fouten ook nog een prachtig en ontroerend verhaal verloren liet gaan.

Het maakte mij duidelijk dat ik iets moest doen, om mijn probleem op te lossen. Ik wens niet langer een Loser te zijn, maar een mens die opnieuw gelukkig mag zijn. Wilt u ook informatie of meer weten wat TM inhoudt, kijk dan op de website: www.tmlimburg.nl of www.tm.nl

 

Over de inhoud van de cursus mag ik niets zeggen,

evenmin welke mantra ik krijg. De gevolgen van wat ik heb geleerd en tegen ben gekomen zal ik zeker nog in een verhaal laten weten. Informatieavonden zijn er meerdere keren in Vlodrop en over veertien dagen ook in Nuth. Hun motto is: "Leer het. Doe het. Geniet van de effecten."

Negatieve mensen die weinig met zichzelf doen, noemen het geitenwollen sokken publiek of belachelijk. Alles mag en ieder zijn mening. Er zijn sinds de jaren ’70 meer dan 600 onderzoeken gedaan in 32 landen, door 250 universiteiten. TM heeft een ieder die het heeft gevolgd positieve invloed en voordelen gegeven. Ik laat het u weten. Maus

 

Wat wensen wij voor onze kinderen en een ontroerend liefdesverhaal

Maus een paar maanden oud

Af en toe als ik artikelen van de Omraam lees, speciaal over kinderen, dan denk ik wel eens; 'waarom hadden wij niet eerder internet, zodat wij dit allemaal hadden kunnen leren.' Helaas bestaat en nog steeds geen school om te leren hoe je een kind moet opvoeden. Wij ouders krijgen later altijd te horen hoe verkeerd we alles hebben gedaan. Zouden zij het beter doen denk ik dan? In mijn ogen maken zij veelal dezelfde fouten, misschien net even anders dan wij het deden. Een mooi voorbeeld is dat wanneer kinderen het minder hebben gehad, zij hun kinderen juist overvloed geven. Ik maak het van nabij mee. De vraag blijft hoe het moet als deze kinderen het later minder goed hebben met hun eigen gezin. Zijn zij daar tegen bestand? Veelal niet. Helaas draait het in deze wereld alleen maar om geld en veel minder om liefde, terwijl liefde juist alles aan kan. Zowel armoe als rijkdom. Doordat Berry 23 jaar ziek is geweest is onze liefde voor elkaar alleen maar groter geworden. We droegen elkaar op handen, ondanks grote armoede en schulden. Liefde kan groeien of juist wegvallen door ziekte en/of armoede. Ons maakte het creatief.  Ik kan me herinneren hoe wij ooit voor Sinterklaas, voor onze twee meisjes prachtige poppenwiegjes maakten. Berry smeedde ze van oud ijzer, blank geschuurd, ovaal met allerlei versierselen. Ik had bij allerlei fabrieken stofrestanten gevraagd. Dozen vol kreeg ik gratis toegestuurd met de mooiste stofjes waar hier en daar fouten inzaten. Vol plezier zat ik iedere avond laat bekleding, dekbedjes, lakentjes en kussen plus een hemeltje te naaien. Er waren zelfs stoffen bij waar ik nieuwe kleertjes van kon maken. Alles vlug verstoppend als één van de kinderen naar beneden kwam. Het resultaat was beeldschoon. Helaas vond onze arbeid weinig respons. Beiden speelden er twee dagen mee, daarna was het over. Poppen vonden ze saai. Ze hebben er nooit meer één aangeraakt. Buiten spelen, spelletjes doen, vonden ze veel leuker. Afijn andere kinderen hebben er later veel plezier van gehad en wij van de voorpret, het maken ervan.

Wij hebben allemaal onze wensen wat betreft onze kinderen. Voor mij was de grootste wens dat zij   Soms vraag ik me af of ze wel ooit beseft hebben hoeveel verdriet in me zat, dat ik van de jongste zijn eerste lachje, stapjes en woordjes miste. Integendeel, het is me vaak verweten dat ik moe thuis kwam. Te moe om direct even aandacht te geven, die ze zo hard nodig hadden. Trok me dan even terug met een boek, om energie op te laden. Pas na het eten had ik weer energie genoeg om spelletjes te doen, huiswerk te controleren of creatief bezig te zijn met ze. Met de baby te knuffelen en de laatste fles te geven.
iemand zouden leren kennen die net zoveel van hen zouden houden als hun vader en ik. Dat ze gelukkig waren in hun jeugd, ondanks het feit dat ik door de ziekte van Berry moest werken. Na de geboorte van de jongste moest ik de vijfde dag al aan het werk, anders raakte ik mijn baan kwijt. Bij de baas waar ik werkte bestond geen regeling om zes weken voor en na de geboorte thuis te mogen blijven. Zelfs die tien dagen kraamtijd was me niet gegund. Ik praat nu over de jaren '60 en '70. De kinderen liet ik goed verzorgd achter bij Berry. Hij was de beste vader die ze konden hebben. Nog steeds hebben ze geen idee hoeveel het van me vroeg om onze drie kinderen de hele dag te moeten missen, waarvan de jongste net vijf dagen oud was.

Wat wensen wij voor onze kinderen. Een mooie vraag. Mijn vraag was en is nog steeds dat zij, nu zij volwassen zijn, het geluk in zichzelf mogen vinden. Respect en begrip hebben voor hun eigen inzichten en fouten die zij maken. Dat zij geloven in het hoogste goed, in God. Zij hun weg in het leven mogen vinden waarin zij beseffen dat liefde belangrijker is dan welk geld ook. Dat zij een relatie hebben vervult van liefde en plezier. Dat ze genieten van elke dag, elk uur, elke minuut en seconde dat zij leven. Er zijn nog vele kleine wensen, maar de belangrijkste heb ik hier genoemd. Onze kinderen zijn in liefde gemaakt en die liefde hebben wij samen ons hele leven uitgedragen naar hen. Wat zij ervan hebben opgepikt is iets waar ze zelf over na mogen denken en eventueel door kunnen geven, zonder door te slaan naar de andere kant. Maus

Deze week las ik een prachtig verhaal over echte liefde, welke ik hieronder nog eens zal vermelden. De tranen springen in je ogen bij het lezen ervan.

GETROUWD OF NIET, DIT MOET JE LEZEN …

Die avond kwam ik thuis en terwijl mijn vrouw het eten opdiende, hield ik haar hand vast en zei: “Ik moet je iets vertellen”. Ze ging zitten en at in stilte. Weer zag ik de pijn in haar ogen.

 Plotseling wist ik niet hoe ik het moest zeggen maar ik moest haar laten weten waaraan ik dacht. “Ik wil scheiden”. Ik sneed het onderwerp op kalme wijze aan. Ze leek niet gekwetst door mijn woorden. In plaats daarvan vroeg ze zacht: “Waarom?”. Ik vermeed haar vraag, wat haar boos maakte. Ze gooide haar kippenpootje weg en schreeuwde mij toe: “Jij bent geen man!”. Die avond hebben we niet meer met elkaar gepraat. Ze huilde. Ik wist dat ze wilde uitzoeken wat er mis gegaan was met ons huwelijk maar ik kon haar nauwelijks een bevredigend antwoord geven; ik had mijn hart verloren aan Jane. Ik hield niet meer van mijn vrouw, ik had slechts medelijden met haar.  Met een diep gevoel van schuld schreef ik een scheidingsovereenkomst waarin stond dat zij ons huis, onze auto en 30% van de aandelen van mijn bedrijf mocht hebben. Ze keek er vluchtig naar en scheurde het voorstel in stukken. De vrouw die tien jaar van haar leven met mij gedeeld had, was een vreemde voor mij geworden. Het speet mij van de door haar verspilde tijd, inzet en energie maar ik kon niet terugnemen wat ik gezegd had want ik hield zo verschrikkelijk veel van Jane. Eindelijk begon ze hard in mijn gezicht te schreeuwen, wat ik verwacht had dat zou gebeuren. Voor mij was haar geschreeuw eigenlijk een soort opluchting. Het idee van echtscheiding waardoor ik al enkele weken geobsedeerd was, leek nu gerechtvaardigd en duidelijker.

De volgende dag kwam ik erg laat thuis en vond haar aan tafel terwijl ze iets zat te schrijven. Ik at niet en ging regelrecht naar bed en viel snel in slaap omdat ik moe was na een gebeurtenisrijke dag met Jane. Toen ik wakker werd, zat ze nog steeds te schrijven aan tafel. Het kon mij niet schelen dus ik draaide me om en sliep weer.  De volgende ochtend presenteerde zij haar echtscheidingsvoorwaarden: ze wilde niets van mij maar had een maand opzegtermijn nodig vóór de scheiding. Ze vroeg mij om gedurende die maand samen een zo normaal mogelijk leven te lijden. Haar redenen waren eenvoudig: onze zoon moest examen doen over een maand en ze wilde hem niet verstoren met ons gebroken huwelijk.  Ik kon mij hierin vinden. Maar er was meer: ze vroeg me mij te herinneren hoe ik haar op onze huwelijksdag de bruidssuite in had gedragen. Ze vroeg mij om haar iedere dag van de komende maand uit onze slaapkamer naar de voordeur te dragen. Ik dacht dat ze gek geworden was. Alleen om onze laatste dagen samen draaglijk te maken, accepteerde ik haar vreemde verzoek. 

Ik vertelde Jane over de scheidingsvoorwaarden van mijn vrouw. Ze lachte hard en vond de eisen belachelijk. “Het maakt niet uit welke trucjes ze toepast, ze zal de scheiding onder ogen moeten zien”, zei ze minachtend. Mijn vrouw en ik hadden geen lichamelijk contact meer gehad sinds ik mijn wens om te scheiden zo duidelijk tot uitdrukking had gebracht. Dus toen ik haar de eerste dag naar de voordeur droeg, voelde het voor beiden onwennig. Onze zoon klapte achter ons in zijn handen en riep: “Papa houdt mama in zijn armen!”. Zijn woorden bezorgden mij een gevoel van pijn. Van de slaapkamer naar de zitkamer, dan naar de deur; ik liep meer dan tien meter met haar in mijn armen. Ze sloot haar ogen en zei zacht: “Vertel onze zoon niet over de scheiding”. Ik knikte, terwijl ik een beetje ondersteboven was. Ik zette haar buiten neer. Ze liep naar de bushalte om naar haar werk te gaan. Ik reed alleen naar mijn kantoor. Op de tweede dag handelden wij beiden veel gemakkelijker. Ze leunde op mijn borst. Ik kon de geur van haar blouse ruiken. Ik realiseerde mij dat ik lange tijd niet heel goed naar deze vrouw gekeken had. Ik realiseerde mij ook dat ze niet jong meer was. Er waren fijne lijntjes in haar gezicht ontstaan en haar, haar begon grijs te worden. Ons huwelijk had zijn tol geëist. Een kort ogenblik vroeg ik mij af wat ik haar had aangedaan. Op de vierde dag, toen ik haar optilde, voelde ik een gevoel van intimiteit terugkeren. Dit was de vrouw die tien jaar van haar leven aan mij gegeven had. Op de vijfde en zesde dag realiseerde ik mij dat ons gevoel van intimiteit weer aan het groeien was. Ik vertelde Jane hier niet over. Het werd met de dag gemakkelijker om haar te dragen. Misschien dat de dagelijkse oefening mij sterker maakte.

Op een ochtend was mijn vrouw haar kleding voor die dag aan het uitkiezen. Ze trok diverse jurken aan maar kon de geschikte jurk niet vinden. Toen verzuchtte ze: “Al mijn jurken zijn te groot geworden!”. Plotseling realiseerde ik mij dat ze zo mager geworden was en dat dit de reden was waarom ik haar makkelijker kon dragen. Plotseling zag ik het in … ze had zoveel pijn en verbitterdheid te dragen in haar hart. Onbewust stak ik mijn hand uit en raakte haar hoofd aan.  Op dat moment kwam onze zoon de kamer binnen en zei: “Pap, het is tijd om mama naar beneden te dragen”. Voor hem was het dragen van zijn moeder door zijn vader een belangrijk onderdeel van zijn leven geworden. Mijn vrouw gebaarde onze zoon dichterbij te komen en ze hield hem stevig vast. Ik wendde mijn gezicht af omdat ik bang was van gedachten te zullen veranderen op het laatste moment. Daarna hield ik haar in mijn armen, liep van de slaapkamer door de zitkamer naar de gang. Haar arm lag op een zachte en natuurlijke wijze om mijn nek. Ik hield haar lichaam stevig vast, net als op onze trouwdag.

 Maar haar sterk verminderde gewicht maakte mij verdrietig. Op de laatste dag kon ik nauwelijks een stap nemen toen ik haar in mijn armen hield Onze zoon was al naar school gegaan. Ik hield haar stevig vast en zei: “Ik heb niet opgemerkt dat er in ons leven een gebrek aan intimiteit was”. Ik reed naar kantoor…. en sprong snel uit de auto, zonder deze op slot te doen. Ik was bang dat elke vertraging mij van gedachten zou doen veranderen. Ik liep naar boven. Jane deed de deur open en ik zei tegen haar: “Sorry, Jane, ik wil niet meer van mijn vrouw scheiden”. Ze keek naar me, verbaasd, en raakte toen mijn voorhoofd aan. “Heb je koorts?” vroeg ze. Ik haalde haar hand van mijn voorhoofd. “Sorry, Jane”, zei ik, “ik ga niet scheiden. Mijn huwelijksleven was saai, waarschijnlijk omdat zij en ik de details van ons leven samen niet meer op waarde wisten te schatten, niet omdat we niet meer van elkaar hielden. Nu realiseer ik mij dat ik, sinds ik haar op onze huwelijksdag over de drempel van ons huis tilde, haar moet vasthouden tot de dood ons scheidt”. Jane leek plotseling wakker geschud te worden. Ze gaf mij een harde klap en sloeg de deur dicht. Ik hoorde haar in huilen uitbarsten. Ik liep de trap af en reed weg. Bij de bloemist op weg naar huis bestelde ik een boeket voor mijn vrouw. De verkoopster vroeg mij wat zij op het kaartje moest zetten. Ik lachte en schreef: “Ik zal je elke ochtend naar buiten dragen tot de dood ons scheidt”.

Die avond kwam ik thuis met het boeket in mijn handen en een glimlach op mijn gezicht. Ik rende de trap op en vond mijn vrouw in bed – dood. Mijn vrouw had maandenlang gevochten tegen KANKER en ik was zo druk geweest met Jane dat ik dat niet eens gemerkt had. Ze wist dat ze binnenkort zou overlijden en wilde mij behoeden voor ongeacht welke negatieve reactie van onze zoon als wij de scheiding zouden laten plaatsvinden. In de ogen van onze zoon ben ik in ieder geval een liefhebbende echtgenoot. De kleine details van onze levens zijn de dingen die er echt toe doen in een relatie. Het is niet het huis, de auto, eigendom, geld op de bank. Deze dingen creëren een omgeving waarin geluk kan gedijen maar kunnen op zich geen geluk geven.

 Dus vind de tijd om de vriend/vriendin van je echtgenoot/echtgenote te zijn en doe de kleine dingen voor elkaar die intimiteit veroorzaken. Heb een echt gelukkig huwelijk! Als je dit niet deelt, gebeurt er niets met je.  Als je het wel doet, zou je je huwelijk wel eens kunnen redden. Veel mislukkingen in het leven zijn mensen die zich niet realiseerden hoe dicht ze bij succes waren op het moment dat zij opgaven. Denk eraan dat liefde de grootste schat is. Zonder liefde is er niets en met liefde is alles mogelijk. Liefde verdwijnt nooit, zelfs niet als de botten van een geliefde tot as verworden zijn. Net zoals de geur van sandelhout nooit verdwijnt, zelfs wanneer het helemaal vergaan is. Liefde is de basis van de ziel en het is onvernietigbaar en daardoor eeuwig. Schoonheid kan vernietigd worden maar liefde niet.”

DEEL DIT VERHAAL NADAT JE HET GELEZEN HEBT, STUUR DIT VERHAAL DOOR. Carine Respaillie.

Dagtekst van donderdag 7 november 2013

"Tegenwoordig zijn ouders zich ervan bewust dat zij invloed kunnen uitoefenen op de fysieke en psychische opbouw van hun kinderen, wanneer zij, te beginnen bij het moment van de conceptie en daarna tijdens de zwangerschap, een werk doen met de gedachte. Maar dat is niet genoeg: zij moeten weten wat zij voor hun kinderen moeten wensen. En wat zij moeten wensen, is dat in hun kinderen het hoogste ideaal van goedheid, van liefde, van broederschap voor alle mensen mag wonen, en het is niet van belang via welke vaardigheden dit ideaal zich zal manifesteren. Hoeveel ouders dromen niet van succes, fortuin en roem voor hun kinderen, zonder te weten welke beproevingen zij hun op die manier bereiden! Terwijl wanneer zij voor hen een leven als zoon, als dochter van God wensen, zij echt voor hun welzijn werken; want wat ook de moeilijkheden en beproevingen zijn waar deze kinderen later doorheen zullen gaan, zij zullen onder de bescherming van de Hemel staan en weldoeners van de mensheid
worden." Omraam Mikhaël Aïvanhov

 

 

Gaiapark deel 1 Zebra's en Giraffen en Kudu's.

Gaiapark Kerkrade deel 1: Zebra's, Giraffen en Kudu's. Deel twee en drie van het Gaiapark  staan inmiddels ook op YouTube. Kijk op:  http://www.youtube.com/v/trrrpNOKilo?version=3&autohide=1&autohide=1&feature=share&autoplay=1&attribution_tag=24JRdgKD5pl0QaaUbDpw3w&showinfo=1

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Mijn kleinkinderen na aanrijding in het ziekenhuis...

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: Mijn kleinkinderen na aanrijding in het ziekenhuis...: Vanavond hoorde ik van mijn dochter dat mijn twee kleinkinderen op weg naar de Jumbo, samen op één fiets, zijn aangereden. Beiden hebbe...

Landelijke dag van de stilte in Schinveldse bossen, Zondag 27 oktober 2013

Het toelaten van stilte in je leven en een bijzondere beleving

Met 19 mensen verzamelden we ons rond half tien bij Atelier Kristalberg van Jos van Wunnik te Schinveld, zuid Limburg. Het eerste wat opviel waren zijn prachtige schilderijen. Een eigen stijl en toch een vleugje van Gogh proefde ik er in. Mooi en indrukwekkend. De kleuren afwisselend teer en helder. Een heerlijke weerzien met vier mensen van de Chayaweek in Zeeland, afgelopen juni.  Met anderen een leuke kennismaking. De een spreekt bij aanvang wat meer aan dan de ander, maar langzamerhand groeit de groep uit tot één geheel in stilte.

We beginnen de dag in een kring. Alles gebeurt vanaf nu zonder spreken. Indien nodig een gebaar. Daarna een langere stilte om in rust te komen. Na deze rust vertrekken we in stilte met de auto naar de bossen, niet ver van het atelier vandaan. Tijdens het instappen moet er één en ander opzij geschoven worden door de medepassagiers, die onverwachts alle drie bij mijn auto staan. Een cadeautje, omdat ik niemand verwachtte. De riem van de achterbank aan de kant waar Annie zat, was verstopt tussen de leuning van de achterbank en kofferbak. Ik stap uit, vergat de handrem, die ik net had losgemaakt, weer vast te zetten en tijdens het losmaken van de riem reed de auto zachtjes op mijn tenen. Geen prettig gevoel. Gelukkig kon ik de auto nog net terugduwen, voor Daniel zo slim was de handrem weer aan te trekken. De pijn trekt langzamerhand weg wanneer we gaan lopen.

Natuurlijk ontbreken aantekenboekje en camera niet. Toch blijf ik voorzichtig, omdat niet iedereen hierop gesteld is. Na afloop vraagt Thera om de foto's op te sturen. Zij liep al die tijd vooraan maar wist als vanzelfsprekend dat ik fotografeerde. We lopen in stilte naar de kring van stenen op een open plek in de bossen. Passeren een grazende kudde runderen. Links van de weg staan uit de voerbak etende paarden. En even verder zie ik achter elkaar hollende kangoeroes plezier maken. Toch zijn al deze dieren in volkomen stilte, terwijl wij langslopen. Zouden ze voelen hoe belangrijk het voor ons is, die stilte in onszelf te houden zonder afleiding?

We komen bij een kring van stenen, midden op een kale plek in het bos. Een klein smal paadje wijst ons de weg er naar toe. Het is heerlijk om samen hier te staan met hetzelfde voelen. Rust, stilte en delen van ons spiritueel gevoel. Hier voel ik dat ik op zielsniveau afscheid wil nemen van het verleden. Van hem, waar zoveel verdriet om is geweest. die me zo diep heeft gekwetst, waar ik dat steeds weer heb toegelaten. Of ik dit afscheid in de praktijk van nu ook kan? Ik hoop het. Aan de andere kant, hij zou onmiddellijk weer toenadering zoeken, terwijl dit voor mij absoluut niet meer mogelijk is. Er blijft nog een stukje menselijke boosheid zitten. Ik weet dat hij zich op zielsniveau

zichzelf beschikbaar heeft gesteld om mij lessen te leren, door de boosdoener te spelen. (Voor diegene die niet weet wat ik met thuiskomen bedoel. U noemt het doodgaan, ik noem het thuiskomen in die andere wereld vol liefde. (1 uitleg, zie onder) Dat was voor onze geboorte samen beslist. Met het afscheid van de oude kring in het bos waar we instaan, neem ik dit keer in vrede en vrijheid afscheid op zielsniveau. Op dit niveau gaat het allemaal makkelijker dan hier op aarde. Bovendien wilde de ander nooit iets weten van spirituele zaken, laat staan dat hij dit ooit zou begrijpen. Pas als we beiden op een dag zijn "thuisgekomen", zal ook hij begrijpen wat ik hier al weet.

Het is een oude kring van stenen, die hier ligt gestapeld, verteld Jos. Hij heeft de leiding tijdens deze ochtend en stiltewandeling. Hij vraagt om afscheid te nemen van deze oude kring om op een andere plek een nieuwe kring te maken. We lopen verder, laten ons leiden in stilte, op zoek naar onze nieuwe plek. Sinds kort is aan de rand van het bos een hoge berg gemaakt. Van twee kanten lopen er wegen omhoog. Een smal paadje, dwars door grasland en langs het bos leidt naar de berg. Ik loop niet in de sporen van de anderen. Maak mijn eigen spoor tot we aan de voet van de berg zijn. Tijdens de wandeling omhoog krijg ik door dat ik de rugzakken van anderen niet meer hoef te dragen. Ik mag mijn deel er uit halen. Wel mag ik de rugzakken van anderen lichter maken door hulp te brengen waar nodig, zonder mijn eigen rugzak nog langer te belasten.

 

Boven op de berg gekomen is een prachtig waterreservoir te zien. Een glanzend metalen leuning schittert in de zon. Wacht om gebruikt te worden als steun of om gewoon even overheen te hangen. Boven het water vliegen duizenden sterretjes. Ik durf op dat moment geen foto te maken. Er staan teveel mensen van de groep die dit moment voor zichzelf mogen hebben, zonder dat mijn camera daarin stoort. Jammer, ik had de sterretjes willen vangen. Echter ik weet zeker dat één dezer dagen mijn gang alleen naar boven zal zijn en een zonnestraaltje opnieuw sterretjes zal laten verschijnen. Rond het waterbassin en door de bossen raast de storm in volle kracht. De bomen buigen mee met de wind. Hun toppen naar één kant gericht. Zich stevig verwerend tegen de storm, hun wortels diep in de grond verankerd. Het zijn alleen de zwakke bomen die de storm niet zullen overleven vandaag en morgen, wanneer de storm nog erger wordt.

Het water in het bassin wordt uit een natuurlijke bron omhoog gepompt. Opnieuw krijg ik de boodschap door dat ik op eigen benen kan staan, terwijl de wind probeert mij met zijn kracht omver te blazen. Het lukt hem niet, Ik ben sterker dan ik dacht. Soms zal ik een stukje samen lopen met mensen, het meeste zal ik mijn weg alleen moeten lopen, wordt hierboven verteld. Een eenzaam vooruitzicht, al weet ik dat op een dag mijn weg als door een wonder gekruist zal worden. Voor nu is het een minder prettig gevoel. Eenzaam, ja, maar niet alleen. Want overal volgt mijn gids Leila in het kielzog. Hoe ik weet dat zij Leila heet? Dat is nog maar sinds kort. Sinds enige tijd ontdekte ik een engel op mijn voeteneind voor het slapen gaan. Ik praatte een paar keer met haar. Op een avond zei ik welterusten en half in slaap bedacht ik dat ik niet eens haar naam wist. Op dat moment klonk het liedje Leila door mijn hoofd. Voor iemand die zelden muziek aan heeft is dit een wonderlijke ervaring. Het is fijn te weten dat zij een naam heeft en maakt het praten gemoedelijker.

Is het niet mooi om te horen dat de bron hierboven op de berg, ontstaan door bronwater uit het diepste van de aarde, een oude engelplek is. Zou men dit geweten hebben en daarom de berg juist op deze plaats hebben gemaakt of is het alleen maar door het weten dat hier een onderaardse bron aanwezig was. Dat het een engelplek is maakt het extra mooi en spiritueel. In volkomen stilte en diep onder de indruk van deze plek, waar wij een mooie nieuwe kring hebben gevormd, lopen we terug naar het huis van Jos. Drinken thee met koek en blijven volkomen in stilte bij onszelf. Het enige lawaai van buitenaf is het koken van de waterketel en de storm die buiten probeert alles uit zijn voegen te blazen.

Recht voor me zit Annie. Vanaf het eerste moment voelde ik een klik. Zij zit precies onder een schilderij van Jos, dat op een ezel staat. De kleuren stralen er af. Annie zit op een meditatiebankje in Boeddha houding, met een glas thee in haar handen. Haar haren opgestoken in een soort knotje, haar donkere bril en serene gelaat, maakt op mij diepe indruk waar ik naar moet blijven kijken. Helemaal in zichzelf gekeerd zit zij te mediteren. Het is alsof ik Boeddha zelf zie, in vrouwelijke vorm. Ik zou haar willen fotograferen in die houding en vorm om dit beeld nooit meer los te laten. Zij heeft veel te geven, zegt mijn gevoel en mijn ogen blijven dit beeld vasthouden. Tijdens deze stilte blijf ik schrijven wat binnenkomt. Sommigen worden wat onrustig bij deze wat langere pauze in rust en stilte. Kijken hier en daar stilletjes om zich heen. Bij anderen voel ik volkomen innerlijke rust. Mijn schrijven geeft mij de rust en stilte die ik nodig heb om dát weer te geven wat ik voel. Op haar knieën naast me zit Leila. Zij inspireert en geeft. Maakt duidelijk dat mijn leven vanaf dit moment totaal gaat veranderen. Er is geen weg meer terug, alleen vooruit. Had ik in de eerste meditatie van deze ochtend afscheid genomen van het verleden, nu komt het heden, het nu, met alle positieve verrassingen die gaan komen.

Wanneer alle theekannen weer zijn bijgevuld, krijgen we een presentatie van Jos van zijn foto's en schilderijen. Een aantal foto's herken ik omdat ik die plekjes zelf ook al had ontdekt. Foto's en schilderijen zijn prachtig. De laatsten spiritueel en realistisch door elkaar. Zijn aandacht in en voor de natuur. Zijn verzameling stenen, bijeen gezocht met kleur en vormen die afhankelijk van elkaar, één geheel vormen. Ik hoor zijn stem zeggen, Stilte is licht, stilte is rust en ik vul het zachtjes voor mezelf aan met de woorden, Stilte is innerlijk geluk, bij jezelf blijven, horen en voelen. Opnieuw klinkt de stem van Jos of is het wat ik voel. Ik weet even niet het verschil, omdat dit een moment is dat we iets delen, zonder te weten.

Bomen in stilte

rust en kracht

een kracht die zij geven

aan jou en mij

Je hoeft alleen maar te vragen

opdat zij willen dragen

al jouw verdriet

en al jouw pijn

Hun takken raken de hemel

Uit de wortels diep onder de grond

komt hun kracht vandaan

een lange weg zijn zij gegaan.

Buiten raast de storm door het land

de takken buigen

zwiepen op en neer zonder te breken

totdat de wind is neergestreken

 

Diep in mijn hart weet ik, dit is de laatste zware storm die ik moest doorstaan. Kleine stormpjes zullen vast nog door mijn leven trekken, maar zullen mij niet meer breken. Ik hoef alleen maar aan het cadeau van deze dag te denken en weten, dit was het keerpunt in mijn leven. We sluiten de kring. Maken oogcontact met ieder persoon die naast ons staat en ik weet dat:

Stilte is dromen,

stromen, één zijn met jezelf

Stilte is rust, liefde en geluk

het ontlast van alle druk

Stilte is denken, doen en kracht

het is sterker dan jij dacht

Stilte is creëren en luisteren

naar wat je gidsen fluisteren

Stilte is alles om je heen

Dank je Thera, Jos en Daniel voor deze stiltedag.

(1) Lees het boek: Het sprookje van de dood, geschreven door Marie-Claire van der Bruggen

© Tekst en fotografie Maus Sturmer.

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: De tandarts en mijn angst hiervoor, kent u dat?

Heb jij dat nu ook of herken je dit?: De tandarts en mijn angst hiervoor, kent u dat?: Vandaag moet ik naar de tandarts. Het implantaat moet er gedeeltelijk uit om een nieuw ondergebit te plaatsen. Dat gaat niet zonder slag ...